Clemson United Methodist Church

Clemson memory - 2003-2004 Clemson United Methodist church
क्लेम्सन युनायटेड मेथॉडिस्ट चर्च मध्ये मला अमेरिकेतली पहिली नोकरी J २ डिपेंडंट विसावर लागली. या व्हिसावर वर्क पर्मिट काढता येते. वर्क पर्मिट असल्याने चर्च मध्ये मला सकाळी ८ ते १२ अशी नोकरी मिळाली. चर्चमध्ये अमेरिकन्स प्रार्थनेसाठी येतात. काहीजण त्यांच्या मुलांना घेऊन येतात. त्या मुलांना सांभाळण्यासाठी चर्च मध्ये सोय केलेली असते. त्यावेळी आमच्याकडे कार नव्हती. इथेच नोकरी करणाऱ्या दोन इराणी बायका त्यांच्या कार मधून मला न्यायला आणि पोहोचवायला यायच्या. त्यांची नावे आठवत नाहीत. एकीकडे कार होती. तिच्या मैत्रिणीकडे कार नव्हती. तसे तर अर्धा तास चालण्याच्या अंतरावर हे चर्च होते. केम्सन या छोट्या शहरात विद्यापीठ होते आणि बस सेवाही चांगली होती. रविवारी बस सेवा नसल्याने मला चर्चमध्ये चालत जायला आणि यायलाही लागायचे. अर्थात नंतर कार घेतल्यावर विनायक मला सोडायला आणि आणायलाही यायचा. नंतर त्या दोघी इराणी बायका दुसऱ्या शहरात निघून गेल्या. नंतर मी जाता येता चालत जायचे. ही नोकरी खूपच छान होती. कधी कधी १ /२ मुलेच सांभाळायला असायची तर कधी कधी १० / १२ यायची. दोन खोल्यांमधून ही मुले सांभाळायला असायची. चर्चची मुख्य पदावर असलेली बाई अधून मधून चकरा मारायची आणि सर्व व्यवस्थीत आहे ना? असेही विचारायची. मुलांबरोबर आम्ही बायका पण तिथे ठेवलेल्या कुकीज आणि केक खायचो. 

मुलांबरोबर आम्ही पण त्यांच्यात सामील होऊन खेळायचो. हे डे केअर नव्हे. मुलांना सांभाळायची चर्चने केलेली ही एक सोय होती. नंतर बुधवारी संध्याकाळी प्रार्थना सुरू झाली आणि मी बुधवारी संध्याकाळी ६ ते ८ जायला लागले. बुधवारी बस सेवा असल्याने मी बसने जा - ये करायचे. ८ ते १२ मध्ये थोडा थोडा वेळ मुले यायची. काहीजण ठराविक अंतराने यायचे. काम काहीच नाही. मुलांच्या सोबत त्यांना काही खायला द्यायचे असेल तर त्यांचे पालक आमच्याकडे त्यांच्या खाण्यापिण्याच्या पिशव्या देऊन जायचे. या नोकरी नंतर मला डे - केअर मध्ये नोकरी लागली. ही नोकरी सोमवार ते शुक्रवार १० ते ४ असायची. बॅप्तिस्त चर्च मध्ये डे केअर चालवायला दिले होते. चर्चमधल्य्य एका खोलीत एक बाई इंग्रजीचा वर्ग चालवायची. तिथे कोरियन, चिनी देशातल्या आया इंग्रजी शिकायला यायच्या. वर्क पर्मिट असल्याने त्यांच्या मुलांना सांभाळायला पण एक खोली ठेवली होती. तिथे आम्ही काही देशातल्या बायका होतो. मेथॉडिस्ट चर्च मध्ये मुलांना सांभाळायला इराणी, कोरियन ,चिनी तर काही युरोपियन बायका होत्या. अर्थात वर्क पर्मिट असलेल्या Rohini Gore

Bonfire of Destiny (2)

मार्कची नोकराणी ऍड्रीनला सांगते की तुम्हाला तुमच्या नवऱ्याने बोलावले आहे. ऍड्रीन नवऱ्याच्या खोलीत जाते आणि विचारते काय मार्क?कशाला बोलावलेस? मार्क उठतो आणि एक सणसणीत तिच्या थोबाडीत मारतो आणि म्हणतो काय गं तुला माझ्यापासून घटस्फोट हवाय का? मिळणार नाही ! ऍड्रीन म्हणते हो, मला तुझा कंटाळा आला आहे. तू अत्याचार करत आहेस माझ्यावर, आता मी सहन करणार नाही. मार्क म्हणतो तुझे नक्कीच कुठेतरी प्रेमप्रकरण चालू आहे, कोण आहे तो? तुला मी अजिबात घटस्फोट देणार नाहीये मी. कळलं तुला? हे संभाषण चालू असताना बाहेर ओरडण्याचा आवाज येतो म्हणून ती खिडकीतून बाहेर जाते तर तिची नोकराणी तिच्या मुलीला एका बग्गीमध्ये जबरदस्तीने बसवत असते. आणि कॅमलिन तिच्या ममाला हाका मारत असते. काय केलेस तू हे? मार्क, हा. तू मूलीला कोठे पाठवत आहेस? मार्क परत तिच्यावर जबरदस्ती करतो. केस ओढतो आणि सांगतो नीट ऐक. तुला चॅरिटी बाजारला जायचे आहेस. हे घे पैसे. तुला लागतील तेव्हढे पैसे खर्च कर आणि माझ्या बद्दल प्रचार कर. मला अध्यक्षपदी निवडणूकीला उभे रहायचे आहे. तयार हो आणि बाहेर ये. बग्गीवाला आपली वाट पाहत आहे. ती दोघे बाहेर येतात. बग्गीमध्ये बसतात आणि चॅरिटी बाजार भरलेला असतो त्या ठिकाणी येतात. त्याच वेळेला एका बग्गीतून रोझ आणि ऍलीस उतरतात. रोझ ही ऍलीसची नोकर असते. ऍलीस बाजार मध्ये जाते आणि रोझलातिचा नवरा म्हणजेच बग्गीवाला बोलावतो आणि म्हणतो बघ माझ्या हातात काय आहे? आणि तो तिला न्युयॉर्कची तिकिटे दाखवतो आणिम्हणतो तू ऍलीसला न्युयॉर्कला जाण्याविषयी सांग. ती म्हणते हो नक्की सांगेन आणि बाजार मध्ये प्रवेश करते.

बाजार मध्ये निरनिरळी माणसे बाया आणि मुले जमा झालेली असतात. तिथे जादुचे खेळ दाखवले जातात. शिवाय फोटो काढणे चालू असते.निरनिराळ्या आकर्षक वस्तू विक्रीसाठी ठेवलेल्या असतात. आणि मुख्य म्हणजे तिथे छोट्या पडद्यावर सिनेमा दाखवत असतात. तिथे छोटीमुले जमा होतात. या बाजार मध्ये ऍलिस, रोझ, ओडिट आणि तिचा मुलगाही असतो. त्याच वेळेला तिथे ऍड्रीन पण आलेली असते. रोझ, ऍलीस, ओडिट आणि तिचा मुलगा थॉमस हे सर्व एकत्र येऊन एकमेकींचे विचारपूस करत असतात. ओडिटच्या हातातली महागडी अंगठी ऍलीसला खूप आवडते. तितक्यात ओडिटचा मुलगा थॉमस हट्ट करायला लागतो, आई मला सिनेमा पहायचा आहे. मी रांगेत उभा राहू का? तर ऍलीस म्हणते तुला सिनेमा बघायचा आहे का थॉमस? चल ये माझ्याबरोबर. माझ्या वडिलांनी या सिनेमाचे सर्व सेटींग लावलेले आहे. रोझ आजुबाजूच्या वस्तू बघत असते आणि तिला एक जहाज खूपच आवडून जाते. तिला जहाज आवडलेले आहे ते ऍलीसच्या लक्षात येते आणि ती लगेचच तिच्याकरता ती जहाज विकत घेते.

ऍड्रीयन बऱ्याच वस्तू विकत घेते आणि ऍलीस ला म्हणते की चल मी जरा बाहेर जाऊन येते. ऍड्रीन ऍलीसची मावशी असते. आता रोझ ऍलीस आणि थॉमस एका छोट्या खोलीत सिनेमा पहायला येतात. थॉमस सिनेमा पाहून खूप खुश होतो. रोझ त्याला तिच्या मांडीवर बसून त्याचे लाड करते. विकत घेतलेले जहाज पण त्याच्या हातात देते. विचारते तुला आवडले का? ऍलीसचा बॉयफ्रेंड आता त्या सिनमागृहात येतो. ऍलीसला पाहिल्यावर म्हणतो मला वाटलेच होते तु इथे असशील. रोझ म्हणते तुम्ही दोघे बाहेर जाऊन गप्पा मारा. मी इथे थॉमसला घेऊन बसली आहे. सिनेमा पाहता पाहता एकदम कसलातरी आवाज येतो. बाजारमध्ये जमा झालेली सर्व माणसे एकमेकांकडे बघतात काय झाले? काय माहिती? आवाज आला ना कुठलातरी? हो ना. अश्या प्रश्नार्थक नजरेने एकमेकांकडे बघतात. रोझला थोडा वेगळाच संशय येतो. जिथे प्रोजेक्टर असतो तिथे तिला थोडी आग लागली आहे का असे जाणवते. इकडे तिकडे बघते आणि थॉमसला घेऊनती विचारपूस करते. तिथली माणसे म्हणतात. काळजी करू नका. छोटी आग आहे. विझेलच. आमचे प्रयत्न चालू आहेत. प्रोजेक्टरच्याखोलीतले आजुबाजूचे पडदे लावतात.

रोझ एकाला विचारते ही कसली धावपळ आहे? काहीतरी घडत आहे हे तिला नक्की कळते. एक माणूस म्हणतो आग लागली आहे तुम्हीलवकर बाहेर पडा. हे ऐकल्यावर ती थॉमसला घेऊन बाहेर जाते आणि एका बाईकडे थॉमसला सोडते आणि म्हणते प्लीज या मुलाची काळजी घ्या हं. बाई म्हणते ठीक आहे ना सगळे? हो हो असे म्हणून रोझ भराभर बाजामध्ये जाते आणि ओडिट कुठे आहे का ते शोधते. तिला ओडिट दिसते. रोझ ओडिटला सांगते तुझा मुलाला मी आताच बाहेर एका बाईकडे सोडून आले. तो तिथे सुरक्षित आहे. तिला सांगते आग लागली आहे. विचारते ऍलीस कुठे आहे. आणि लगेचच ती रोझ ऍलीसला शोधायला जाते. ऍलीस दिसताक्षणी तीला सांगते. ऍलीस चल पटकन इथे आग लागली आहे. कर्णोपकर्णी आगेची बातमी सगळीकडे पसरते. आणि एकाच वेळी सगळ्यांची एकच धांदल उडते. जो तो बाहेर कसे पडता येईल या विचारात असतो. आग लागते. हळूहळू सर्व पेटत जाते. धक्काबुक्की, आपला जीव मुठीत घेऊन सर्व एकमेकांना रेटत पुढे जात असतात.

ओडिट थॉमसचे नाव घेऊन घाबरून जात असताना धक्काबुक्की होते. धक्काबुक्कीत ओडिट पडते आणि तिच्यावर पाय देऊन सर्व पळत असतात. तिथेच ती बेशुद्ध पडते.बाहेर जायला जो दरवाजा असतो तो पण रोलींग असतो. प्रत्येक जण एकमेकांवर आदळत असतात. आता तर आगीचा भडकाच उडतो. रोझ, ऍलीस, आणि तिचा प्रियकर (ज्युलिएन) एकमेकांना धरून जीव मुठीत घेऊन पुढे पुढे सरकत असतात. तितक्यात ऍलीस पडते. रोझ मागे वळून बघते आणि ज्युलिएनला म्हणते ऍलीस खाली पडलेली आहे. चल आपण जाऊन तिला घेऊन येऊ. ज्युलिएन रोझला ढकलतो आणि ती आगीत कोसळते. ऍलीस आधीच कोसळलेली असते. आजुबाजूला आगच आग ! ज्युलिएनने रोझला ढकललेले ऍलिस पाहते आणि बेशुद्ध पडते. ऍलीसला आगीतून व्हिक्टर वाचवतो. आग लागल्याची बातमी आतापर्यंत ऍलीसच्या आईवडिलांना समजते. जेव्हा ऍड्रियन बाजारच्या बाहेर जाते तेव्हा एक बग्गीवाला येऊन तिला पाहून ओरडतो मॅडम थांबा आणि आत बसा. आत तिचा प्रियकर (पत्रकार) बसलेला असतो. ती त्याला सांगते मी माझ्या नवऱ्यापासून घटस्फोट घेणार आहे. माझी मुलगी माझ्यापासून दूर गेली आहे. हे माझ्या नवऱ्याचेच कारस्थान आहे. मला परत घरी जायचे नाही.बग्गीतून उतरून ऍड्रीयन बघते तर सगळीकडे हलकल्लोळ माजलेला असतो. आग बघून तिचे सर्व त्राण गळून जातात. ती एका फूटपाथ वर येऊन बसते. आग बरीचशी विझवली जाते. पत्रकार बघतो तर ऍड्रियन अशी फूटपाथवर का बसली आहे. तो तिला सांगतो की तू घरी जा. नवरा तुझी वाट पाहत असेल. तर ती त्याला सांगते की मी घरी जाणार नाही. तो राक्षस आहे. मला घटस्फोट घ्यायचा आहे. आणि माझ्या मुलीचा शोधही घ्यायचा आहे. तो तिला मदतीचे आश्वासन देतो आणि तिला त्याच्या घरी आणतो. Rohini Gore

क्रमशः ....

Bonfire of Destiny

Le Bazar de la Charité मूळ फ्रेंच सिरीज आहे. त्याचे इंग्रजी नामकरण केले आहे The Bonfire of Destiny.(Netflix) पॅरीस १८९७ मध्ये एक भीषण आग लागते. या सत्यघटनेला अनुसरून लिहिलेली कथा. एके ठिकाणी चॅरिटी बाजार भरलेला असतो आणि तिथे एका सिनेमाटोग्राफला आग लागते. ती सर्वत्र पसरते. त्यात बरेच जण मृत्युमुखी पडतात तर अनेक घायाळ होतात. यात बऱ्याच प्रमाणात जास्त बायकाच असतात. यातल्या ३ बायकांवर लिहिलेली ही कथा आहे.खूप सुंदर कथा आणि दिग्दर्शन. पहिल्या एपिसोड मध्ये आग लागलेली दाखवली आहे तिचे चित्रिकरण आणि त्या आगीत सापडलेली माणसे, बायका, त्यांची धडपड, अगतिकता दाखवलेली आहे.


८ एपिसोड मध्ये ३ बायकांच्या जीवनात कसे चढ उतार होतात, २ प्रेमी जिवांची कशी ताटातूट होते आणि शेवटी ते कसे एकत्र येतात हे दाखवले आहे. खूनी नवऱ्यापासून सुटका आणि प्रेमाचा विश्वासघात दाखवला आहे. आगीतून वाचवणाऱ्या माणसाला कसा बळीचा बकरा बनवतात आणि नंतर त्याची फाशी कशी रद्द होते ते दाखवले आहे.यामध्ये इमोशन्स, रोमान्स, खोटारडेपणा इ. इ. दाखवले आहे. याचे थोडक्यात कथानक


Bonfire of Destiny - French series on Netflix - story telling - review, narration -
cast
Adrienne - wife of senator
Camille - daughter of Adrienne
Rose - maid of Alice
Alice - daughter of cinematographer
odette - Rich woman in Paris
other cast introduction i will write in next chapter.


जेंव्हा ओडिटची आई प्रेतागारात येते तेव्हा तिची नजर असते ती तिच्या मुलीच्या शोधासाठी ! आपली मुलगी इथे असू शकेल ही कल्पनाच तिला सहन होत नसते. प्रेतागारामध्ये जाण्याआधी ती हॉस्पिटलमध्ये जाऊन ओडिटचा शोध घेत असते. त्या हॉस्पिटल मध्ये रोझ एका कॉटवर पडून कण्हत असते. ओडिटच्या आईला रोझ काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न करते. रोझला पाहिल्यावर ओडिटची आई पटकन तिच्याजवळ जातेही पण तिला समजून चुकते की ही आपली मुलगी नाही! रोझचे निळे डोळे मात्र अगदी हुबेहूब तिच्या मुलीच्या डोळ्यासारखे असतात. निळे डोळे!



रोझचा चेहरा तिचे डोळे सोडून पूर्णपणे झाकलेला असतो. चेहऱ्याला सर्व बाजूने बँडेज बांधलेले असते. फक्त तिचे डोळे वाचलेले असतात. हातपाय, छातीचा काही भाग तीव्र प्रमाणात भाजलेला असतो. चेहऱ्याचा डावा भाग पूर्णपणे जळून चेहरा विद्रुप झालेला असतो. रोझच्या हातात न्युयॉर्कला जाण्यासाठी २ विमानाची तिकीटे असतात. रोझ ओडिटच्या आईला हेच सांगत असते, माझा नवरा कुठे दिसतो का? त्याला ही तिकीटे नेऊन दाखवा म्हणजे त्याला मी जिवंत आहे हे कळेल. ती ओडिटचा हात धरते आणि सांगत असते खरी, पण ही आपली मुलगी नाही हे कळल्यावर तिचा हात रोझच्या हातातून मोठ्या मुष्किलीने सोडवून घेते.


ओडिटची आई प्रेतागरामध्ये येते. इथेच कुठे आपली मुलगी दिसली की तिचे अंत्यदर्शन घ्यायचे असे मनात ठरवून सर्व प्रेतांपाशी जाउन बघते काही जण अर्धवट जळालेले तर तर काही जण पूर्ण जळून काळी ठिक्कर पडलेली असतात. काळीकुट्ट विद्रुप झालेली प्रेते बघून तिला आपण येथे बेशुद्ध पडू की काय असे वाटताच तिला दूरवर कुठेतरी एक हात लांब झालेला दिसतो. तिथे जाते आणि तिची खात्री पटते हीच आपली मुलगी! तिच्या हातात अंगठी असल्याने ती लगेचच ओळखते. ओक्साबोक्शी रडायला लागते. आपली मुलगी आता या जगात राहिलेली नाही हे सत्य पचवायलाच हवे हे तिला कळून चुकते. खूप रडल्यावर ती स्वतःला साव्वरते आणि आता पुढे काय? अश्या विचारात असताना तीला प्रश्नाचे उत्तर सापडते. घाईघाईने ओडिटच्या हातातली अंगठी काढून ती आपल्या ड्रेसच्या खिशात घालते. आजुबाजूला कोणी आपल्याला पाहत तर नाही याची खात्री करून ती लगोलग निघते आणि रोझ असते त्या ठिकाणी येऊन पोहोचते. रोझ बेशुद्ध अवस्थेत असते.



आजूबाजूला पाहते तर सर्वांची एकच धावपळ चाललेली असते. नर्सेस, डॉक्टर्स, हातात चार्ट घेऊन जखमी लोकांना तपासत असतात. काही जखमी लोकांचे नातेवाईक आपले इथे कोणी आहे का नाही ते बघायला आलेले असतात. तिथे एक पत्रकारही आलेला असतो. जितक्या शिताफीने ती ओडिटच्या हातातली अंगठी काढते तितक्याच शिताफीने ती अंगठी, आजूबाजूला कोणी बघत नाहीना ते पाहून रोझ च्या हातात घालते. तिच्या मनगटातले ब्रेसलेटही पटकन काढून ते खिशात घालते. ओडिट म्हणून धाय मोकलून रडायला लागते. तितक्यात तिथे नर्स येते आणि म्हणते रडू नका. आताच या बाईची शुद्ध हरपलेली आहे. ही तुमची कोण लागते असे नर्सने विचारताच ही माझी मुलगी असे सांगते. मी हिला माझ्या घरी घेऊन जाऊ का? असे नर्सला विनवल्यावर नर्स म्हणते हरकत नाही. नाहीतरी आम्हाला इथे एक कॉट रिकामी झालेली हवीच आहे. बरेच पेशंट आहेत. ओडिटची आई नर्सला सांगते मी पॅरीसमधली एक खूप मोठी श्रीमंत बाई आहे. मी माझ्या मुलीची काळजी घेईन आणि तिला आपल्या घरी घेऊन जाते. नर्स कडून मुलीला पेनकीलरचा डोस किती द्यायचा हे पण ती विचारून घेते.
रोझ आता ओडिटच्या आलिशान बंगल्यात येऊन पडलेली आहे. एका बेडरूम मध्ये रोझ बेशुद्ध अवस्थेत बराच वेळ पडून राहिल्यावर एका क्षणी तिला शुद्ध येते. हळूहळू डोळे उघडून पाहते आणि तिला कळून चुकते की आपण आपल्या घरी नाही. आपण एका दुसऱ्याच घरी आलो आहोत. आपल्याला आणले गेले आहे. खूप धडपड करत ती उठायचा प्रयत्न करते मात्र पण अतिवेदनेने ती परत भोवळ येऊन पडते. Rohini Gore
क्रमश : ....

Old is gold

कॅसेट

पूर्वी रेडिओवर जी हिंदी मराठी गाणी लागायची तेव्हाच फक्त ती आपल्याला ऐकायला मिळायची. रेडिओ मध्ये तर खूप प्रकारची विविधता होती आणि अजूनही आहे. अजूनही विविधभारती आपल्याला ऑनलाईन म्हणजेच लॅपटॉप वर ऐकता येते. आपल्याला जर एखादे आवडते गाणे परत परत आणि आपल्या सोयीच्या पाहिजे त्यावेळी ऐकायचे असेल तर पूवी कॅसेट वर गाणी ऐकायचो. तर या गाण्याच्या कॅसेट आपल्याला टेप रेकॉर्डर किंवा रेडिओ कम कॅसेट रेकॉर्डर ऐकता यायच्या. आमच्या कडे म्हणजे आईबाबांकडे बाबांनी एक टेप रेकॉर्डर खरेदी करून आणला होता. जपानची कंपनी होती. बाबांच्या मित्राचा व्यवसाय होता. मित्र म्हणाला निळू तू घे टेप रेकॉर्डर. पैसे हप्त्याने दे. हा पीस एकदम चांगला आहे. बाबांनी अशी अचानक खरेदी दिवाळीच्या दिवशी केली आणि आमच्या आनंदात भर पडली. आम्हा दोघींना खूप आनंद झाला होता. तो रेकॉर्डर एखाद्या आयताकृती पर्स सारखा होता. पियानो सारखी बटणे होती. प्ले , स्टॉप , रेकार्डचे बटण, शिवाय त्यामध्ये कॅसेट मधले गाणे पुढे मागे करून ऐकता यायचे अशी ही बटने होती. माईक होता. आवाज कमी जास्त करायचे एक सरकत बटण होते.



सुरवातीला आम्ही सर्व आत्यमामे भावडांनी मिळून खूपच धमाल केली होती या कॅसेट रेकॉर्डरवर ! आमची गाणी तर आम्ही टेप करायचोच, पण आमच्या कडे कोणी बाळाला घेऊन आले की त्याचे रडणे, नाहीतर तावातावानी झालेली मामा मामीची भांडणे पण आम्ही टेप केली होती आणि नंतर त्यांना ऐकवली होती. बाबांनी त्यांच्या आवाजात लहान मुलांच्या गोष्टीही टेप केल्या होत्या. गाणे म्हणताना पातेल्यावर चमच्याने म्युझिक पण वाजवले होते. पूर्वी सोनी कंपनीच्या कॅसेट मिळायच्या. साध्या टेप रेकॉर्डर नंतर टु इन वन यायला लागले. त्यामध्ये रेडिओ पण ऐकता यायचा आणि कॅसेट घालून गाणीही ऐकता यायची. मुख्य म्हणजे आतल्या आत रेकॉर्डिंगची सोय यात होती. लग्न झाल्यावर आम्हाला दोघांनाही गाण्याची आवड असल्याने टु - इन वनची खरेदी केली होती. लग्न झाल्यावर ही खरेदी आम्ही ६ महिन्यानंतर केली स्कॉलरशिप वाढल्यावर ! त्या आधी विनायकच्या बॅचलर जीवनातला ट्रान्स्झीस्टर होता तो आम्हाला पुरेसा होता. मला आठवतयं आम्ही दोघे घाटकोपरला टु-इन-वन खरेदी करण्यासाठी गेलो होतो. आयायटी ते घाटकोपर अशी एक बससेवा सुरू झाली होती. खरेदीमध्ये एक कॅसेट आम्हाला फ्री मिळाली. ती आम्ही आँधी - मोसमची घेतली. कॅसेटला दोन बाजू होत्या. ए आणि बी. एका साईडला एका चित्रपटाची आणि दुसऱ्या साईडला एका चित्रपटाची गाणी रेकॉर्ड केलेली होती. या कॅसेट मधली गाणी आम्ही अगणित वेळा ऐकली. नंतर मी अनेक गाणी आतल्या आत रेकॉर्ड केली. रिकामी कॅसेट टेप रेकॉर्डमध्ये घालून सेट करून ठेवायचे. नंतर रेडिओ वर आवडीचे गाणे लागले रे लागले की लगेच प्ले आणि रेकॉर्ड बटन एकाच वेळी दाबायचे आणि रेकॉर्डिंग सुरू व्हायचे. आतल्या आत रेकॉर्डिंग असल्यामुळे बोललेले चालायचे. गाणे संपले की स्टॉप बटन दाबायचे. नंतर ते गाणे व्यवस्थित रेकॉर्ड झाले की नाही तेही बघायचे. अश्या रितीने मी २ ते ३ कॅसेट मध्ये गाण्यांचे रेकॉर्डिंग केले होते. काही वेळेला रेकॉर्डिंग नीट व्हायचे नाही किंवा व्हायचेच नाही. मग ती जागा किती मिनिटांची आहे ते पहायचे आणि तितक्या मिनिटांचे गाणे परत त्या जागेवर टेप करायचे.



रेडिओ तर सकाळी ६ वाजल्यापासून ते रात्री ११ पर्यंत वाजतच असायचा. पण काही वेळा आपल्या आवडीची गाणी परत परत ऐकाविशी वाटायची तेव्हा या कॅसेट म्हणजे जीव की प्राण होत्या. डेकवाला मोठाच्या मोठा टेप रेकॉर्डर घेतला तेव्हा गाण्यातली सर्व वाद्यवृंदे अगदी स्पष्ट ऐकायला यायची. खूपच मजा यायची. डोंबिवलीमध्ये एक दुकान होते तिथे गाणी कॅसेट वर रेकॉर्ड करून मिळायची. शिवाय तिथे रेकॉर्ड केलेल्या गाण्याच्या कॅसेटही खूप होत्या. त्यातल्या काही कॅसेट आम्ही विकत घेतल्या होत्या. त्यातल्या त्यात दोन्ही साईडला आमच्या आवडत्या चित्रपटाची आहेत का ते बघायचो. कॅसेट मध्ये. काही कॅसेट अशा होत्या की नुसत्या चित्रपटाची गाणी नसून एखाद्या संगीतकाराची किंवा एखाद्या गायकाची फेमस झालेली गाणी असायची. तर अशाही काही कॅसेट आम्ही खरेदी केल्या होत्या. त्या दुकानामध्ये अजून एक सोय होती की आपण आपल्या आवडत्या गाण्यांची यादी करून त्या दुकानदाराला द्यायची. शिवाय एक रिकामी कॅसेटही द्यायची. मग तो आपल्याला तशी सर्व गाणी त्या कॅसेट मध्ये रेकॉर्ड करून द्यायचा. अमेरिकेला येताना आम्ही सर्व कॅसेट घेऊन आलो. आम्ही जेव्हा टेक्साज राज्यातल्या डेंटन या छोट्या शहरात राहिला आलो तेव्हा आम्हाला कळले की डॅलस वरून २४ तास हिंदी गाण्यांचे प्रसारण होते म्हणून आम्ही लगेचच वाल मार्ट मधून टु इन वन विकत आणला आणि अमेरिकेतही आम्ही रेडिओवर डॅलस वरून प्रसारित होणारी हिंदी गाणी ऐकायला लागलो. मला तर खूपच आनंद झाला होता. डेंटनला आम्हाला एक संगीत प्रेमी भेटला. त्याला हिंदी गाणी आवडायची. त्याच्याकडून जुनी हिंदी गाणी आम्ही रेकॉर्ड करून घेतली. त्याकरता इथल्या एका स्टोअर मध्ये आम्हाला कॅसेटही मिळून गेल्या.



डेंटन वरून दुसऱ्या राज्यातल्या दुसऱ्या शहरी आलो. तिथे आम्ही डेस्क टॉप विकत घेतला आणि आम्हाला एक वेबसाईट कळाली ती होती म्युझिक इंडिया ऑनलाईन. अगदी पाहिजे ती हिंदी मराठी गाणी ऐका. नंतर सीडी, व्हिसीडीज आल्या आणि हळूहळू कॅसेट मागे पडल्या. का कोणजाणे पण मला आज कॅसेटची प्रखरतेने आठवण झाली आणि अडगळीत ठेवलेल्या कॅसेट बाहेर काढून आठवणीत रमून गेले. शेवटी काय गेले ते दिन गेले !! परतून येणे नाही ! मी रोहिणी गोरे एक कॅसेटप्रेमी <3 br="">
<3 br="">

tape recorder photo credit - google download,, we had this type of tape recorder at our home.

टेलीव्हिजनचे दिवस

कृष्ण धवलचे टिव्ही क्राऊन आणि टेलिव्हिस्टा कंपनीचेच फक्त मला माहिती आहेत. आमच्याकडे म्हणजे आईबाबांकडचा जो टिव्ही होता तो होता टेलिव्हिस्टाचा आणि त्याला मुंग्या क्वचितच येत. मुंग्या आल्या की पत्र्यावर कोणाला तरी जायला लागायचे आणि अँटीनाला दोन तीन थपडा दिल्या की टिव्हीतल्या मुंग्या पळायच्या. पत्र्यावर जायचे काम रंजनाचे होते. हे काम ती खूप आवडीने करायची. रविवारी सकाळी जेव्हा रंगोली लागायची तेव्हा आई उठवायची आम्हाला उठा गं तुमची आवडती गाणी लागली आहेत रंगोली मध्ये. आम्ही दोघी बहिणी उठायचो म्हणजे काय तर झोपण्याच्या मूळपदावरून अंग वळवून आमचे मुखडे टिव्हीच्या समोर येतील असे करायचो. डोक्या खाली २ उश्या घेऊन रंगोलीचा आनंद घ्यायचो. रंगोली संपली की मग दात घासून चाय चाय गरम चाय !


साप्ताहिकी कधीही चुकवायचो नाही कारण की पुढील आठवड्याची रूपरेषा असायची. मुख्य म्हणजे रविवारचा पिक्चर कोणता आहे त्यानुसार मग रविवारी संध्याकाळी घरीच थांबायचे की डोंगरावर फिरायला जायचे हे ठरवता यायचे. चांगला पिक्चर असेल तर मग अगदी जय्यत तयारी. केरवारे काढून दडपे पोहे करायचो. दारे लावून आणि खिडक्यांचे पडदे मिटवून घ्यायचो.. पाठीला टेकता येतील अशा दोन खुर्च्या आमच्या घरी होत्या त्यावर आम्ही दोघी बसायचो. आईबाबांची जागा ठरलेली होती. ती दोघे कॉटवर बसायची. चांगल्या सिनेमाची आम्ही टायटल पण कधी चुकवली नाही. चारूशिला पटवर्धन जेव्हा बातम्या सांगायची तेव्हा तिच्याकडे टक लावून बातम्या पहायचो इतकी ती आम्हाला आवडायची. तिचे डोळे म्हणजे एखाद्या गोटीसारखे चकाकणारे होते. बातम्या संपल्या की ती म्हणायची याबरोबरच हे बातमी पत्र संपले, नमस्कार आणि इतकी गोड हासायची. ते हासणे पण आम्ही दोघी बहिणींनी कधी चुकवले नाही. काही मालिका आवडायच्या त्या म्हणजे करमचंद, सर्कस, श्वेतांबरा.


माझे लग्न जेव्हा झाले तेव्हा आम्ही दोघे आयायटी पवई मध्ये वसतिगृहात राहिलो. तेव्हा एका हॉलमध्ये टिव्ही होता. तिथे रामायण बघायला गर्दी व्हायची. तिथे रात्रीचे काही सिनेमे आम्ही दोघांनी मिळून पाहिले आहेत. जुने कृष्ण धवल सिनेमे. मिर्झा गालीब आठवत आहे. नंतर आम्ही आयायटीच्या आवारातच तुलसी ब्लॉक्स मध्ये गेलो. हे ब्लॉक्स लग्न झालेल्या जोडप्यांसाठी बांधले होते. तिथे गेल्यावर काही जणांनी टिव्ही घेतले. त्या ब्लॉक्स मध्ये राहताना माझी मैत्रिण आशा आमच्या खालच्या फ्लॅट मध्ये रहायची. महाभारत सुरू झाले की ती मला हाक मारायची रोहिणी ये गं महाभारत सुरू झाले. मग आम्ही दोघे सकाळचा चहा घेऊन तिच्याकडे जायचो. आणि महाभारत संपल्यावर तिच्या हातचे गरमागरम पोहे खाऊनच घरी यायचो.


जेव्हा डोंबिवलीला रहायला गेलो तेव्हा काही वर्षानंतर म्हणजे १९९६ साली. आमच्या घरी टिव्ही आला. टिव्ही घ्यायचा तो ओनिडाच असे ठरवले होते मनाशी. काहिजणांकडे ओनिडा रंगीत टिव्हीची क्वालिटी पाहिली होती तेव्हाच ठरवले होते ओनिडाच ! आमच्या घरी जेव्हा टिव्ही आला तेव्हा शोकेस नव्हतीच. एका खूप छोट्या आयताकृती स्टुलावर टिव्ही ठेवला होता. त्यावेळी मी सकाळच्या क्लासवरून आले की एक मालिका बघायचे ती म्हणजे सैलाब. त्यावेळेला सोनू निगमचे सारेगप पण खूपच आवडायचे. तो निवेदन छानच करायचा. आमच्याकडे टिव्ही आल्यावर मी धडाधड सिनेमे पहायला सुरवात केली.



सोनी टिव्ही वर तेव्हा खूप छान जुने रंगीत सिनेमे दाखवायचे. मला मालिका बघण्याचे वेड त्यावेळेला अजिबातच नव्हते. सोनी चॅनल माझा आवडता चॅनल होता. अंधेरीत गेल्यावर रात्रीच्या जेवणाच्या वेळी आभाळमाया पहायचो. ते सुद्धा आम्हाला त्याचे शीर्षक गीत जास्त आवडायचे. महाश्वेता मालिका आवडायची. २००१ ला जेव्हा अमेरिकेत आलो तेव्हा एक १३ इंची टिल्लू टिव्ही घेतला. पण त्यावर सर्व इंग्रजी मालिका होत्या.मालिका
बघण्यात आम्हला दोघांनाही इंटरेस्ट नाही. त्यामुळे सिनेमेच खूप बघितले. काही कूकींग शोज बघायचो. एक इंग्रजी मालिका गोल्डन गर्ल्स बघायचो. ही मालिका खूपच छान होती.



विल्मिंग्टनला आल्यावर मोठा टिव्ही घेतला तेव्हा डिश घेतली आणि त्यामध्ये ३ हिंदी चॅनल घेतले. सहारा वन, झी सिनेमा आणि सोनी. झी सिनेमावर आमच्या दोघांचे परत धडाधड सिनेमे पाहणे सुरू झाले. अर्थात नंतर ते रिपीट होत गेले. सहारा वन आणि सोनीवर काही मालिका मात्र खूप आवडून गेल्या. नंतर मालिका संपल्या आणि डिश काढून टाकली. केबल चॅनलही काढून टाकले. फक्त काही बेसिक चॅनल ठेवले. २००८ साली आम्हाला एक मराठी वेबसाईट कळाली ती म्हणजे आपलीमराठी डॉट कॉम. इथे झी मराठीच्या मालिका होत्या. ही साईट फ्री आहे.सोनी आणि सहारा वन वर कोणत्या हिंदी मालिका बघितल्या आणि मराठी मालिका बघण्याकडे आम्ही दोघे कसे वळलो ते सर्व पुढील भागात. Rohini Gore
क्रमश : ...

बैठे खेळ

लहानपणी बरेच बैठे खेळ आपण सर्वजण खेळायचो. जसे की पत्ते, कॅरम, बुद्धीबळ, सापशिडी, सागरगोटे, भातुकली. खास करून दिवाळीच्या आणि मे महिन्याच्या सुट्टीत असे बैठे खेळ हमखास रंगायचे. त्यातला एक खेळ आम्ही आत्येमामे बहिणी मिळून खेळायचो. खूपच मजा यायची या खेळात.

आम्ही लहानपणी आत्यमामेबहिणी मिळून एक खेळ खेळायचो. नावगावफळफूल. यामध्ये सर्वांनि एक कागद घ्यायचा तो आडवा धरायचा. एकाने एक शब्द द्यायचा आणि त्या शब्दापासून सुरू होणारे सर्व काही लिहायचे. भराभर आठवून लिहायचे. आणि ज्याचे आधी लिहून होईल त्याने स्टॉप असे म्हणायचे. नंतर प्रयेकाने वाचून दाखवायचे जसे की नाव काय? तर प्रत्येकाने जे नाव लिहिले असेल ते वाचायचे, नंतर गाव काय तर प्रत्येकाने गावाचे नाव लिहिलेले वाचून दाखवायचे. ज्यांचे नाव किंवा गाव कॉमन येईल त्यांनी ५ मार्क घ्यायचे, ज्यांचे गाव किंवा दुसरे काही सर्वांच्या पेक्षा निराळे येईल त्या त्या सर्वांनी १० मार्क घ्यायचे. ज्यांना नाव गाव यापैकी काहीही आलेले नसेल, फक्त एकालाच आलेले असेल त्यांनी १५ मार्क घ्यायचे. कॉमन येऊ शकते, सर्वांपेक्षा वेगळे येऊ शकते. कोणाला येत नाही आणि फक्त एकालाच येते असे क्वचितच होते. त्यामुळे १५ मार्क क्वचितच मिळतात. अशी एकेक अक्षरे घ्यायची आणि हा खेळ खेळायचा. प्रत्येक अक्षराच्या वेळी मिळालेले मार्क एका पानावर एकाने लिहायचे. मेंबर लोकांची लिस्ट करायची आणि त्यावर प्रत्येकाचे मार्क लिहायचे. नंतर सर्व मेंबर्सच्या मार्कांची प्रत्येकाची वेगळी बेरीज करायची. ज्याची जास्त बेरीज येईल त्याचा पहिला नंबर. सर्व मेंमर्सच्या मार्कांची बेरीज करून त्याप्रमाणे कमी जास्त मार्कांना पहिला, दुसरा, तिसरा असे नंबर द्यायचे. 

आता हा खेळ कसा खेळायचा? पहिले अक्षर क
नाव - कालिंदी
गाव - कोरेगाव
फळ - केळे
फूल - केवडा
आडनाव - काळे
रंग - काळा
वस्तू - कपाट
रास - कर्क
पदार्थ - कैरीची चटणी
सिनेमाचे नाव - काला पानी
नट-नटीचे नाव - कामिनी कौशल
दुसऱ्याने दुसरे अक्षर द्यायचे. कागद आडवा धरायचा आणि त्यावर नाव गाव फळ फूल ... ,,,, असे आडवे लिहून अक्षराप्रमाणे त्या रकान्याखाली
लिहायचे. मुख्य म्हणजे भरभर लिहायचे हे महत्त्वाचे आहे. म्हणजे काहीचे पुर्ण लिहूनही होत नाही. काहीचे अर्धे होते, अर्थात पूर्ण रकाने भरभर
लिहूनच स्टॉप म्हणायचे आहे. नो चिटींग. :) खूपच मजा येते या खेळात. खेळून बघा. वर जे रकाने दिले आहेत जसे की नाव गाव, ... इ. इ.त्यातही अजून भर घालता येईल.Rohini Gore


दुसरा खेळ म्हणजे स्मरणशक्ति. यामध्येही खूप मजा यायची. भातुकली मध्ये आम्ही पोहे, दाणे, गुळ, साखर, कोको, बोर्नव्हिटा घायचो.
खेळायचा कंटाळा आला की चट्टामट्टा. आणि एक दुसरा खेळ खेळायचो ते म्हणजे जगप्रवास. घराच्या पायरींवर बसायचे. एकाने ड्राइवर व्हायचे. मागच्या पायरीवर दुसऱ्यांनी बसायचे. आणि ड्रायव्हिंगची ऍक्शन करायची. अधुनमधून ड्रायव्हर बदलायचा. या मध्ये पण आम्ही खाण्याचे सर्व घ्यायचो. रस्त्याचे वळण आले की सर्वांनी एका बाजूला कलायचे. लहानपणीचा काळ सुखाचा म्हणतात ते काही उगाच नाही !

२२ मार्च २०२०

आजची रोजनिशी लिहायची म्हणजे मला कालची भर घालायला लागेल. कालचा दिवस पुर्णपणे कामाचाच होता. सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत कामेच कामे. शुक्रवारी रात्रीच शनिवारच्या दुपारच्या जेवणाचा स्वयंपाक करून ठेवला होता. उठल्यावर एके ठिकाणी एक काम होते म्हणून गेलो. कारमध्ये बसलो आणि जिपीएस साथ देईना म्हणजे ते बंद पडले होते. मी कागदावर मार्गक्रमणा लिहून घेतली होती तरीही आम्ही जिपिएस लावतो कारण काही वेळा गुगल मॅप्स नीट रस्ता दाखवत नाहीत. कार मधून बाहेर पडले आणि घरी जाऊन जुने
जिपीएस आणले. त्यावर पण पत्ता नीट उमटेना.


शेवटी कार सुरू केली आणि निघालो. बोटाने टाईप करण्याऐवजी त्यावर नखाने टाईप करायला लागले तेव्हा कुठे पत्ता उमटला. खरे तर दोनच रस्ते आहेत पण गुगल मॅप ने एकदा डावी एकदा
उजवी असे करत रस्ता सांगितला होता. जिथे जायचे होते ते काम उरकल्यावर घरी येऊन आधी जेवलो. मग मी द. मा. मिरासदारांचे "जावईबापुंच्या गोष्टी" हे पुस्तक वाचले. खूप धमाल विनोदी पुस्तक आहे. दुपारचा चहा घेतला आणि इंडियन ग्रोसरी उरकून आलो. सध्या कोरोनामुळे अत्यावश्यक सेवा उपलब्द
असल्या तरी त्याचे टाअमिंग कमी केले आहे. गोसरी आणल्यानंतर धुणे धूवून आणले. यावेळी नेहमीचे कपडे तर होतेच, शिवाय दुलया आणि बेडशीटे पण होती. मला लॉड्रीमध्ये सोडून विनायक घरी आला.

धुणे धुतल्यावर परत विनायक कार घेऊन आला आणि दोन जड पिशव्या  उचलून (सर्व धुण्याच्या) कार मध्ये टाकून घरी आलो. घरी आल्यावर खूप भूक लागली होती पण काही करून
 खाण्याचे बळ नव्हते.  

एक पोळी उरली होती तीच तूप साखर लावून खाल्ली. कालच्या दिवशी ईटली मध्ये ८०० माणसे कोरोनात वारली. न्युयॉर्क मध्येही बरीच वारली आणि काही दवाखान्यात दाखल झाली आहेत. भारतात आज रविवारी कोणीही बाहेर न पडण्याचे आवाहन पंतप्रधान मोदी यांनी केले होते आणि त्याला प्रदिसादही मिळाला. कोणी कोणी टाळ्या वाजवून तर कोणी शंख फूंकून तर कोणी थाळ्या वाजवून सर्वजण घराच्या गॅलरीत येत होते त्याचे विडिओज पाहिले. मला तर ही एक प्रकारची प्रार्थनाच वाटली. कालची उसळ जास्त केल्याने आज जेवणाला
फक्त पोळ्या केल्या. जेवणानंतर युट्युबवर एक कोरिअन ऑस्कर विनर चित्रपट पाहिला. चित्रपट खूपच छान आहे. कोणत्यातरी नवीन विश्वात गेल्यासारखे वाटते. सिनेमा संपल्यानंतर मन सून्न होऊन जाते. आज दुपारी खूप दिवसांनी साबुदाणा खिचडी करून खाल्ली.


आता रात्री नेहमीप्रमाणेच आज रात्रीचा आणि उद्या दुपाररचा स्वयंपाक करून झोपणार. आज मी एका वहीत एक मेन्यू लिहून ठेवला आहे. हा जेवणाचा मेन्यू मी गुढीपाडव्यासाठी करणार आहे. नेहमीपेक्षा वेगळे काहीतरी करणार आहे. जेणेकरून हा दिवस लक्षात राहील.

१२ मार्च २०२०

आजची रोजनिशी लिहायची म्हणजे मला कालच्या दिवसाचीही भर घालावी लागेल. काल सकाळी विनायक ऑफीसच्या कामानिमित्ताने न्युयॉर्कला जाण्यासाठी घराबाहेर पडला आणि माझा एकटीचा दिवस सुरू झाला. एकटीने काय काय करायचे याची रूपरेषा मनात आखून ठेवली होतीच. चहा आणि न्याहरी झाल्यावर स्मार्ट टिव्हीवर क्रॉमकास्ट च्या मदतीने युट्युबवरचा परिचय सिनेमा पहायला सुरवात केली. अधून मधून ब्रेक घेत होते. सिनेमाची प्रिंट अजिबातच चांगली नव्हती त्यामुळे बंद केला. नंतर नेहमीप्रमाणेच एफबी वर चकरा मारल्या. युट्युबवर वर चक्कर मारली. गुगलींग केले. जेवणासाठी भाजणीचे थालिपीठ करून खाल्ले. मग थोडी पडले. नंतर घरातली साफसफाई केली. दुपारचा चहा झाल्यावर मनसोक्त साबुदाणे वडे खाल्ले. टाईमपास साठी एक दोन मालिका पाहिल्या. नंतर २ मैत्रिणींशी फोनवर मनसोक्त गप्पा मारल्या. विनायकशी २ वेळा फोनवर बोलणे झाले.



संध्याकाळी नेटफ्लिक्सवर डोक्याला अजिबात ताप न होणारा सिनेमा लावून बसले. तो सिनेमा म्हणजे अमर अकबर अँथनी. अधून मधून ब्रेक घेत होते. रात्रीच्या जेवणासाठी काय करायचे तेही ठरवले होते. नंतर माझ्या एका जिवलग मैत्रिणीशी (मोनिकाशी) खूप मनसोक्त बोलले. तीही बोलली. रात्रीच्या जेवणात शेवयाची खीर केली आणि सोबत पोळी खाल्ली. झोपण्याच्या आधी परत विनायक ला फोन केला. त्याचाही दिवस कामा मध्ये खूप हेक्टिक गेला होता. होटेल मधून बाहेर पडून त्याने फूटपाथ वरून पाऊण तास चालून आला. तो म्हणाला इथे मुंबईत फिरल्यासारखेच वाटत आहे. बरेच लोक फूटपाथ वरून चालताना दिसतात. त्याला फोन वरून माझा दिवस कसा गेला ते सांगितले.



प्रिय मैत्रिण शुभदाला विडिओ कॉल केला व तिचे घर बघितले. मला खूप आवडले तिचे घर. तिने पोहे केले होते सकाळच्या न्याहरीसाठी. तिच्याशी बोलते मी बरेच वेळा फोन करून पण आज मात्र न बोलता तिचे घर बघितले आणि नंतर तिला बाय केले. रात्रीचे ११ वाजले आणि खऱ्या अर्थाने माझा दिवस सुरू झाला. ऑनलाईन अंताक्षरी मध्ये मनसोक्त खेळले दिड दोन तास. आज मोहिनीने अंताक्षरीची थीमही छान दिली. होती. शब्दभेंड्या आधीची थीम थोडा बदल करून दिली होती. अंताक्षरी खेळताना मध्ये भांडी घासण्यासाठी ब्रेक घेतला. अंताक्षरीमुळे कालचा आणि आजचा दिवस कायम लक्षात राहील माझ्या. धन्यवाद मोहिनी !



शब्दभेंड्या आणि मुखडा अंतरा या दोन्हीही थीमा मी पूर्वी ऑर्कुटवर एका ग्रुप मध्ये टाकली होती त्याची आज खूप आठवण येत होती. आणि या ग्रुप मध्ये दर बुधवारी याहू मेसेंजर वर अंताक्षरी खेळायचो तेही आठवत होते. अंताक्षरीमुळे मित्रमंडळ तयार होते हे मी अनुभवलयं. पूर्वी मनोगत या मराठी संकेत स्थळावर सुद्धा मी अंताक्षरी टाकली होती. ती तर खूपच रंगली होती. पण आम्ही त्यामध्ये लिहून गाणी टाकायचो. अमेरिकेतले झोपायचे तेव्हा भारतातले मनोगती भेंड्या खेळायचे आणि भारतातले मनोगती झोपले की अमेरिकेतले खेळायचे. तसेच ऑस्ट्रेलिया, जर्मनी आणि इंग्लंड मधलेही असायचे.अंताक्षरी खेळून झाल्यावर झोप येईना म्हणून परत गुगलींग केले. परत झोपायचा प्रयत्न केला. सरतेशेवटी मला पहाटे ३ ला झोप लागली. उठायला ८ वाजले. पण आज आराम होता. आजच्या जेवणाच्या २ पोळ्या आदल्या दिवशी रात्रीच लाटून ठेवल्या आहेत. घट्ट झणझणीत पिठले आणि पोळी होती दुपारच्या जेवणाला.



उठल्यावर चहा, न्याहरी झाल्यावर परत थोडी अंताक्षरी खेळले. आज संध्याकाळी आदल्या दिवशी उरलेल्या साबुदाणा वड्यासाठी तयार करून ठेवलेल्या मिश्रणाचे थालिपीठ करून खाल्ले. दुपारी नेहमीच्या २ मराठी मालिका बघून थोडी गादीवर आडवी झाले. दुपारनंतर मात्र मला खूपच कंटाळा आला. केव्हा एकदा विनायक घरी येतो असे झाले होते.  विनायक घरी आल्यावर जसे ऑफीस मधून घरी आल्यावर रूटीन असते त्याप्रमाणे चहा, थोडे काहीतरी खायला केले. आणि नंतर जेवण करून झोप. हे दोन दिवस लक्षात राहावेत आणि नंतर कधी वाचताना मग छान वाटते म्ह्णून रोजनिशीत लिहिले इतकेच.

जागतिक महिला दिनाच्या निमित्ताने......८ मार्च २०२०

आई कुठे काय करते? तस म्हणायला गेले तर घरी राहून आई बरेच काय काय करते. फक्त ती ते सर्व घरी राहून करते त्यामुळे ते आपल्याला जाणवत नाही. नोकरी करणारी आई घरातली कामे पटापट आवरून बाहेर नोकरीवर जाते आणि आल्यावर पण घरातली कामे करताना दिसते. तर नोकरी करणारी आई हा वेगळा विषय झाला. घरातली आई फक्त झोपा काढत नाही तर बरीच कामेही करते. माझी आई आणि सासुबाई मला नेहमी म्हणतात की "ह्यांनी" मला नोकरी करू दिली नाही. मी आईला म्हणते की हो बरोबर आहे तुझे म्हणणे. पण तू घरात होतीस त्यामुळे आमच्या सहवासात जास्त राहिलीस. नोकरी केली असतीस तर तुझा आम्हाला सहवास कितीसा मिळाला असता?



पूर्वीच्या बायका घर, संसार आणि मुले यातच असायच्या. घरी असणाऱ्या प्रत्येक आईने बरेच काही केले आहे. त्यामुळे तिचा आदर करा.अजूनही काही आया घरच सांभाळताना दिसतात. पण त्या बरेच काही करत असतात. आता मी माझ्या आईबद्दल लिहिते. आईचा दिवस पहाटे ५ वाजताच सुरू व्हायचा. आम्ही घरात ५ जणे होतो. आईबाबा, मी , रंजना, आणि आमचे आजोबा. आमच्या सकाळच्या शाळा असायच्या त्यावेळे पासून नंतर आम्ही कॉलेज आणि नोकरीवर जाण्यापर्यंत आईने कुटुंबासाठी खूप काही केले. आमच्या दोघींची लग्ने छान करून दिली. लग्नानंतर वर्षभराचे सण आनंदाने केले. शिवाय रंजनाचे बाळंतपण केले. सकाळचा आलं घालून केलेला चहा ती आम्हां सर्वांचाच करायची. नंतर एकेकाचे स्टोव्ह वर पाणी तापवत ठेवायची. सर्वात आधी २ स्टोव्ह होते. एक वाजणारा आणि दुसरा वातीचा. नंतर गॅस आणि शेगड्या जरी आल्या तरी पाणी तापवणे स्टोव्हवरतीच असायचे. थंडीच्या दिवसात आम्हाला दात घासून चुळ भरण्यासाठी पण तापवलेले पाणी द्यायची. थंडीच्या दिवसात कधी सुंठ घालून तर कधी आलं घालून चहा करायची. पावसाळ्यात गवती चहा ठरलेला असायचा. पावसाळ्यात काढा करायला ती कधी चुकली नाही. गरम गरम काढा घेतल्यावर आमचे सर्दी पडसे दूर दूर पळायचे.



कोणाचे डोके ठणकत असेल तर कपाळावर सुंठीचा लेप लावायची. खोकला झाला तर हळद-गूळ-सुंठ-साजूक तूप एकत्र करून गोळ्या तयार असायच्या. आम्ही सर्व सकाळी मऊ भात खाऊन जायचो. मऊ भातावर घरचे लोणकढे तूप आणि त्यावर घरी बनवलेले मेतकूट असायचे. शिवाय प्रत्येकाला दूध प्यायला लावायची. मऊ भात खाल्य्याने आम्हाला जेवणापर्यंत कधी कळकळायचे नाही. पोट शांत असायचे. पित्त व्हायचे नाही. शाळा कॉलेजातून घरी आलो की रोजच्या रोज पोहे उपमे करायची. आम्हालाही सणसणून भूक लागलेली असायची. रात्री जेवणात मुगाच्या डाळीची खिचडी किंवा गरम गरम आमटी भात.



दुपारची शाळा कॉलेज असेल तर जेवणात तव्यावरून पानात रोज गरम पोळी असायची. आमचे सर्वांचे करून ती सकाळी बरोबर ८ वाजता अंघोळ पूजा केरवारे करून शिकवण्या घेण्यासाठी बसायची. ८ ते १० शिकवण्या घ्यायची. पहिली ते सातवी सर्व विषय शिकवायची. शिकवण्या होत आल्या की आम्हाला साडेदहाला जेवायला वाढायची. शिकवणीला बसायच्या आधी ती स्वयंपाकाची पूर्वतयारी करून ठेवायची. भाजी चिरून ठेवायची, कणीक भिजवून व कूकरही लावायची. आमच्या जेवणानंतर १ ते दीड पर्यंत बाबा घरी जेवायला यायचे. मग ती दोघे एकत्र जेवायला बसायचे. मग थोडी विश्रांती घेऊन परत उठायची ते ३ ते ५ शिकवणी घ्यायची. नंतर आमच्या मधवेळेचे खाणे, आणि मग रात्रीचा स्वयंपाक. बाबांचे ऑफीस २ शिफ्ट मध्ये होते. ते सकाळी ७ ला निघायचे आणि १ वाजता दुपारी घरी जेवायला यायचे. नंतर परत ३ ला जायचे ते ६ ला यायचे. ६ ला आल्यावर मधवेळचे खाणे खाऊन ते शिकवणी घ्यायला बसायचे. ६ ते ९ शिकवण्या झाल्या की आम्ही सगळेच एकत्र रात्रीचे जेवायला बसायचो.





ही झाली दैनंदिनीची कामे. एप्रिल मे महिन्यात शिकवण्या बंद असायच्या. या दोन महिन्यात ती आमच्या दोघींचे ड्रेस घरी शिवायची. लहानपणी फ्रॉक, कॉलेजमध्ये गेल्यावर सलवार, चुणीदार, त्यावरचे टॉप. सर्व प्रकारच्या फॅशनचे फ्रॉक आणि चुडीदार तिने शिवलेले आहेत. उडत्या बाह्या, फुग्याच्या बाह्या, कोपऱ्यापर्यंतच्या बाह्या, चौकोनी, पंचकोनी, व्ही गळे असायचे. आजोबांच्या बंड्याही ती घरीच शिवायची. माझे आजोबा जेव्हा नोकरी करायचे तेव्हा आणि आम्ही दोघी नोकरीवर लागलो तेव्हाही आईचा डबा खूप छान असायचा. पोळी भाजी, चटणी, एका पोळीला तूप साखर लावलेली असायची. आणि मुख्य म्हणजे एका बाटलीत ती ताक भरून द्यायची. मे महिन्याच्या सुट्टीत आम्हाला कूकर लावायला सांगायची. दुपारचा चहा करायला सांगायची. आई पोळ्या करायची आणि आमच्या दोघींसाठी २-२ लाटायलाही द्यायची. अशा प्रकारे तिने आम्हाला कामाच्या सवयी लावल्या. नोकरी करत असताना वर खर्चालाही पैसे द्यायची. शाळा कॉलेज मध्ये असतानाही तिने वरखर्चासाठी पैसे दिले आहेत.



आजीच्या (आईची आई) चोळ्याही शिवायची. आईचे ब्लाऊज तिचे तीच शिवायची. आम्ही टेलरकडे कधीच गेलो नाही. म्हणजे शिलायची कितीतरी पैसे आईने वाचवले आहेत. फ्रॉक शिवल्यावर उरलेल्या कापडातून तिने अगणित बाळंतविडे शिवलेले आहेत. बाळंतविड्याचे पैसेही तिने वाचवले आहेत. पैसे वाचवले काय नि कमावले काय सारखेच ना ? पैसे वाचवून व शिकवण्याचे पैसे मिळवून तिथे संसाराला खूप हातभार लावलेला आहे.
आईने कधीही लोणी व तूप विकत आणले नाही. दूधदुभतं तर तिने इतके काही जपले आहे की दूधापासून होणारे सर्व प्रकार करायची. अदमुरं दही, सायीचे दही, ताक, लोणी, तूप हे सर्व तिने निगुतीने केले आहे. घरी कोणताही कार्यक्रम असो तिने जास्तीचे लागणारे दही, लोणी तूप कधीच विकत आणले नाही. दूध जास्तीचे घ्यायची म्हणजे मग त्यात सर्व काही व्हायचे. आमच्या लग्नकार्यात पण तिने कधी तूप विकत आणले नाही. आमच्या घरी तिनी त्रिकाळ शिकवण्या असायच्या. आईचे पहिली ते सातवीपर्यंतचे विद्यार्थी आणि बाबांचे ८वी ते १०वी पर्यंततचे सर्व विद्यार्थी मिळून सर्वांचे वार्षिक परीक्षेनंतर छोटे स्नेहसंमेलन करायची. या संमेलनात असणारे सर्व पदार्थ आई घरी करायची. यामध्ये बटाटेवडे तिखटामिठीच्या पुऱ्या, गोडाचा शिरा, इडली सांबार असे पदार्थ असायचे. सर्व विद्यार्थी नटून थटून आमच्या घरी यायचे. प्रत्येक जण काही ना काही करून दाखवायचे. कुणी गाणे म्हणायचे तर कुणी नाच करायचे, तर कुणी नकला करून दाखवायचे.


आई खूप धार्मिक आहे. श्रावणात ती संध्याकाळी वडे घारगे करायची. ब्राह्मण जेवायला घालाची. जिवतीची पूजा करून आम्हाला दोघींना पुरणाचा दिवा करून ओवाळायची. कोजागिरी पौर्णिमेलाही ती आम्हां दोघी बहिणींना ओवाळायची. दोघींना पांढरे कानातले गळ्यातले किंवा फ्रॉक, सलवार कुडता घ्यायची. आजोबा जेव्हा गेले तेव्हा तिने १३ दिवसात गरूड अख्यान ठेवले होते. ३० तीने सवाष्णी घातल्या होत्या. गणेश याग केला होता. दिवाळी झाल्यावर ती नातेवाईकांचे ग्रुप करून दही मिसळ करायची. सोबत उरलेले फराळाचे असायचे. प्रत्येक सणाच्या दिवशी कामवाली बाईला जेवायला बोलवायची आणि शिवाय ताट भरून तिच्या घरी द्यायची. कलई वाली ठरलेली होती. शिवाय फणी, सुई ती एका म्हातारी बाई कडून विकत घेत असे. बोहारीण पण ठरलेली होती. तिच्याकडून तर तिने चहाच्या कपबशांचे सेट घेतले आहेत. ते कधीच तिने विकत नाही घेतले. चिनीमातीच्या खोलगट डीशा, बरण्या, तिने बोहारणीकडूनच विकत घेतल्या आहेत. कल्हई करणाऱ्या बाईच्या मुलांना आण कामवाली बाईच्या मुलांना शिकवले आहे. त्यांच्याकडून तिने कधीच पैसे घेतले नाहीत. काहीजणांकडून शिकवणीचे पैसे त्यांना परवडत नाही म्हणून हप्त्याहप्त्याने घेतले आहेत. माझ्या आईला माणसे जोडण्याचा छंद आहे. ती कोणालाही
दुखवत नाही. अन्याय पण सहन करत नाही. स्वयंपाक करताना आधी काय करायचे आणि नंतर काय करायचे की वेळ वाचतो ते शिकवले. आहे. गजानन महाराजांच्या पोथीची अगणित पारायणे केली आहेत. दसऱ्याला आमच्या घरी संध्याकाळी विद्यार्थी आपट्याची पाने द्यायला अजूनही येतात. शिवाय संक्रांतीलाही ती भरपूर तीळगूळ करते. कारण संध्याकाळी तिचे व बाबांचे विद्द्यार्थी तीळगूळ घेऊन आशीर्वाद घेण्यासाठी येतात.




दरवर्षी आई आमच्या अंगणात भोंडला करायची. दोन गोल व्हायचे ऐलमा पैलमा म्हणायला. एक गोल आतला छोट्या मुलींचा, दुसरा गोल बाहेरचा. आम्ही बहिणी आणि आमच्या मैत्रिणींचा. चैत्रातल्या हळदीकुंकवाला १०० एक बायका असायच्या. सर्व नातेवाईक, आमच्या मैत्रिणी, आईच्या मैत्रिणी मिळून सर्वजणी यायच्या. त्यांना अनुक्रमे आधी हळदी कुंकू, नंतर काकडीच्या जाड चकत्या, नंतर बत्तासे असायचे. नंतर स्टीलच्या वाटीतून आंबेडाळ आणि नंतर गारेगार कैरीचे पन्हे. ते झाले की आई प्रत्येकीची हरबऱ्याने ओटी भरायची. नंतर मोगऱ्याचा गजरा द्यायची. चैत्रातल्या हळदीकुंकवाप्रमाणेच संक्रांतीचे हळदी कुंकू पण खुप दणक्यात व्हायचे. कैरीचे लोणचे ५ किलो कैरीचे घालायची. तसेच कैरीचे पन्हे पण बरणीतून घालून ठेवायची. येताजाता पन्हे प्यायचो आम्ही. पन्ह्यात पण साखरेचे वेगळे, गुळाचे वेगळे करायची. हिवाळ्यात तर खुपच प्रकार करायची. १०० लिंबे आणायची. त्यात लिंबाचे सरबत बाटल्यातून भरून ठेवायची. लिंबाचे गोड लोणचे, तिखट लोणचे, लिंबे पिळून खाऱ्यातल्या मिरच्या, करायची. शिवाय आवळ्याचे लोणचे, मुरंबे, गुळांबेही करायची. कोकमचे सरबत करायचीच. शिवाय छुंदा करायची. इतके प्रकार करायची ना की आम्ही बाहेरचे कोणतेही काहीही विकत आणले नाही कधीही. उन्हाळ्यात सर्व प्रकारची वाळवणं करायची ते सुद्धा मोठाले डबे भरभरून. त्यात बटाट्याचे पापड, पोह्याचे पापड, कुरडया, साबुदाण्याच्या चकल्या, चिकवड्या, १० किलोचा बटाट्याचा कीस, मिरगुंड, उडुदाचे पापड, एक ना अनेक पदार्थ करायची. त्यामुळे आम्हा दोघी बहिणींना सर्व प्रकारच्या चवा माहिती झाल्या.



आईने ४० बायकांना शिवण शिकवले आहे. आईने आमच्या दोघींचेच फक्त केले असे नाही तर तिच्या सर्व भाचवंडांचे केले. अगदी त्यांचे लग्न ठरल्यापासून केळवणे, त्यांच्या मुलांना घरचे बाळंतविडे केले. आजोबांची सर्व भाचवंडे. बाबांची सर्व भाचवंडे यांचेही केले. आईचा हात अगदी सढळ आहे. आईने आम्हां दोघी बहिणींना चांगले वळण लावले. शिवाय चांगले संस्कारही केले. त्यामुळेच आम्ही दोघी बहिणी आमच्या संसारात यशस्वी झालो आहोत. आईचे सासरे म्हणजे जणू तिचे वडीलच होते. आईने सासऱ्यांचे मनापासून केले. दीराचे केले. बाबांचीही ती आईच बनली. बाबांनीही तिला मनापासून साथ दिली. कधीही कोणत्या गोष्टीत अडवणूक केली नाही. संसारत आलेल्या अडचणींवर आईने मात केली. आईचा चेहरा सतत हासतमुख असतो. नीटनेटकी अजूनही राहते. (वय वर्ष ८४) घरही नीटनेटके ठेवते. बाबा वय वर्ष ८८ यांचा उत्साहही वाढवते. अशा माझ्या आईला सलाम !



प्रतिकूल परिस्थिती मध्ये झगडून वर येणाऱ्या प्रत्येक स्त्रीला माझा सलाम ! अन्यायाविरुद्ध लढणाऱ्या , नोकरी करून घरही तितकेच छान रितीने सांभाळणाऱ्या सर्व स्त्रियांना सलाम ! आणि हो, ज्या पुरूषांनी स्त्रीचा मान राखला, तिचा आदर केला, मग ती बायको असो , आई / बहीण असो किंवा ऑफीसमध्ये काम करणारी स्त्री कर्मचारी असो अशा पुरूष वर्गालाही सलाम. स्त्रीही स्त्रीचीच कधीही शत्रू होता कामा नये. @ Rohini Gore ,,सर्व महिलांना महिला दिनाच्या अनेक हार्दिक शुभेच्छा ! स्त्रीशक्ती वाढवत रहा. Wishing All International Women's Day !!

 

आहार,व्यायाम, वजनातील घट आणि वाढ - स्वानुभव (2)

मी माझा फक्त अनुभव लिहीत आहे. वजन कमी करण्यासाठी मुद्दामहून मी कोणतेही प्रयत्न केले नाहीत. माझे वजन मुळातच जास्त नव्हते. ते व्यायामामुळे वाढले. अर्थात नंतर जे १५ किलोने वाढले ते जास्तच आहे उंचीला अनुसरून. आम्हाला दोघांना चालायला खूप आवडते. माझ्या वजनात वाढ कशी होत गेली आणि ते घटले कसे याचे निरिक्षण केले आणि तेच मी इथे शेअर करत आहे इतकेच. उपदेशाचे डोस अजिबातच नाहीत. मला इंगल्स मध्ये नोकरी लागली ती डेली सेक्शनला उत्पादन विभागात. ही नोकरी प्रचंड अंगमेहनतीची आहे. एक तर ८ तास उभे राहून ही नोकरी होती. उभे राहून ८ तासात मी माझ्या सहकारी मैत्रिणीबरोबर काही ना काही बनवत होते. हाताची प्रचंड प्रमाणात हालचाल होत होती. शिवाय जे काही बनवायचे असेल त्याचे जिन्नस आणण्याकरताही स्टोअर्स मध्ये फेऱ्या होत होत्या. खाली वाकणे, हात वर करणे, ढवळणे, कापणे, चिरणे अशा हाताच्या बऱ्याच हालचाली होत होत्या. जेवायच्या सुट्टीमध्ये अर्धा तास बसणे आणि नंतर १० मिनिटांच्या ब्रेक साठी बसणे इतकीच विश्रांती मिळत होती. ही नोकरी करून मी सव्वा मैल चालत घरी जात होते. घर पण दुसऱ्या मजल्यावर होते. या चालण्यामध्येही रस्ते उंचसखल होते. चालताना मध्ये वाटेत मी एका कट्यावर बसायचे. आणि घर आले की जेव्हा मी जिन्यात बसायचे तेव्हा मला इतका दम लागलेला असायचा की माझ्या हृदयाचे ठोके मला ऐकायला यायचे. श्वासही खूप खोलवर मोकळा यायचा. मनात मी म्हणायचे पण की हा खरा व्यायाम.




अर्थात हे चालणे आठवड्यातून २ वेळा म्हणजे अडीच मैल होत होते. शनिवार रविवार मला विनायक कारने सोडायचा आणि आणायचा. या चालण्यामुळे मला पायांना खूप व्यायाम झाला. नोकरीत ८ तास उभे असल्याने पायांना तितका व्यायाम होत नव्हता. पण हाताना भरपूर व्यायाम. या नोकरीमुळे आणि चालण्यामुळे माझे पोट आत गेले आणि चपळता वाढली. उत्साह वाढला. अर्थात दमणूक प्रचंड होत होती. माझे २ वर्षात वजनही घटले. वजन घटले आणि ताकदही वाढली. नुसते वजन घटून उपयोगी नाही. ताकदही टिकली पाहिजे. वजन कमी आणि चेहरा ओढग्रस्त असेही उपयोगाचे नाही. माझे वजन हळूहळू करत ६० वरून ५५ वर आले. शिवाय खांद्यावरची आणि कमरेवची हाडेही दिसायला लागली.




नोकरीच्या या ४ वर्षात माझा व्यायाम बंद झाला. आठवड्यातून १ वेळा जेमतेम व्हायचा. तसा तर व्यायाम गेले काही वर्षे कमी कमी होत गेला. रोजच्या रोज न होता आठवड्यातून २ ते ३ वेळा होतो. आता तर आठवड्यातून १ वेळाच होतो. मला हल्ली व्यायामाचा खूप कंटाळा येतो. चालण्याचा कंटाळा मात्र येत नाही. पहिला जो व्यायाम करायचे तोही कमी होत गेला. म्हणजे १२ सूर्यनमस्कारा ऐवजी आता मी ८ सूर्यनमस्कार घालते तेही २ - २ करत घालते. चाराच्या ऐवजी २ जोर २ बैठका आणि आसने करत नाही. आसनांच्या ऐवजी मी पिटीचे प्रकार करते. हात वर हात खाली. सर्व अँगलने हात फिरवते. सर्व अँगलने मानही फिरवते. उभे राहून हात जमिनीवर टेकण्याचा प्रयत्न करते. मांडी घालून हाताची घडी मागे घालून डोके जमिनीवर टेकण्याचा प्रयत्न करते. १९८८ ते २०१२ पर्यंत रोजच्या रोज चालणे होत होते. तेही आता होत नाही. चालणे आठवड्यातून १ वेळाच होते.



निरिक्षणामध्ये असे लक्षात आले की व्यायामापेक्षा चालण्याने वजन कमी होते. चालणे म्हणजे आठवड्यातून १ मैल किमान २ वेळा. असेही लक्षात आले की चालण्याने सर्वांगाला व्यायाम होतो पण पायांना जास्त होतो म्हणून मग हाताचे व्यायाम करायचे. वजने उचलणे किंवा जोर मारणे. सूर्यनमस्कारानेही सर्वांगाला व्यायाम होतो. मुख्य म्हणजे चपळता वाढते. या नोकरीमुळे असे कळाले की शरीराची जास्तीत जास्त हालचाल व्हायला पाहिजे.आहाराबद्दल लिहीन पुढील लेखात.@Rohini Gore
क्रमश : ....

आहार,व्यायाम, वजनातील घट आणि वाढ - स्वानुभव (1)

मला गोड पदार्थ अजिबात आवडत नाही आणि मला भातही आवडत नाही. शिवाय मी एका वेळेला खूप खाऊ शकत नाही. कदाचित यामुळेच माझे वजन नेहमी आटोक्यात राहत असावे असे मला वाटते. लग्ना आधी माझे वजन ४५ किलो होते. माझी उंची ५ म्हणजे माझे वजन ५० ते ५५ असायला पाहिजे. लग्नानंतर मी व्यायाम सुरू केला आणि माझे वजन वाढायला लागले. मी १२ सूर्यनमस्कार घालत होते. एका दमात १२ सूर्यनमस्कार घालायचे. नंतर ते साधारण 25 पर्यंत गेले. पण २५ सूर्यनमस्काराने मला खूप दमायला व्हायचे. याउलट १२ नमस्काराने छान वाटायचे. माझे वजन ४५ वरून ५० पर्यंत गेले. मला खूप आनंद झाला. त्यानंतर मी १२ सूर्यनमस्कार, 8 जोर आणि 8 बैठका घालायला लागले. त्याचबरोबर काही आसने करत होते. ८ जोर आणि ८ बैठकाने खूप जडत्व आले. मग मी माझा व्यायाम सेट केला. तो म्हणजे १२ सूर्यनमस्कार, ४ जोर आणि ४ बैठका. आणि काही आसने.


सूर्यनमस्काराने आणि आसने केल्याने अंग खूप लवचिक बनते. जोर बैठका घातल्याने स्नायुंना बळकटी येते.
अर्थात लग्नानंतरच मी व्यायाम करायला लागले. विनायक मला म्हणाला की सूर्यनमस्कार हा व्यायाम बायकांसाठी चांगला आहे. पहिल्या दिवशी सूर्यनमस्कार घातले. दुसऱ्या दिवशीही घातले. नंतर खांदे मान दुखायला लागली. विनायक म्हणाला की तसेच रेटून तिसऱ्या आणि ४ थ्या दिवशी व्यायाम कर. तसे केल्याने अंगदुखी थांबली आणि मला खूप छान वाटायला लागले आणि रोजच्या रोज नमस्कार घालायला लागले. चपळता वाढली. उत्साह वाढला. आयायटी पवई मध्ये भाजी आणण्याकरता खूप चालावे लागते. त्यामुळे चालणेही आठवड्यातून एकदा अंदाजे २ मैल व्हायला लागले. नंतर मी शिवणाचा क्लास जॉईन केला तो जाऊन येऊन २ मैल होता. आठवड्यातून १ वेळा २ मैल चालणे सुरू झाले. भाजी घाटकोपरवरून बसने जाऊन आणायला लागले.विनायकचे वजन त्याच्या ५ फूट ११ इंच उंचीनुसार ७२ किलो पाहिजे. तसे ते होते. शिवाय खाणे म्हणजे डब्यातले. त्यातल्या पोळ्या म्हणजे दिव्यच असायच्या. आणि भाजीही पातळ असायची. त्याचे केमिस्ट्री डिपार्टमेंट ३ ऱ्या मजल्यावर होते. त्यामुळे चालत जाऊन शिवाय जिनेही चढणे उतरणे व्हायचे. याशिवाय त्याचा जोर बैठकांचा वेगळा व्यायाम्ही असायचा.



लग्नानंतर आमचा आहार असा काहीसा होता. विब्स ब्रेड स्लाईस भाजून त्यावर अमुल बटर पसरवून ते स्लाईस ४ ते ५ खायचो. त्यावर दुधाची कॉफी. दुपारी जेवणाला पोळी भाजी, कोशिंबीर, आमटी भात, ताक , संध्याकाळच्या खाण्याला पोहे उपमे आणि रात्री मुगाच्या डाळीची खिचडी किंवा आमटी भात. लग्नानंतर विनायकचे वजन ७२ चे ८० किलो झाले आणि माझे ४५ चे ५० किलो झाले. विनायकला मी सल्ला दिला की तू नुसते जोर बैठकांचा व्यायाम करू नकोस. जोडीला सूर्यनमस्कारही घाल. डोंबिवलीला आल्यावर आमच्या दोघांचा व्यायामाचा पॅटर्न एकच झाला तो म्हणजे आधी सूर्यनमस्कार, नंतर जोर बैठका आणि नंतर काही आसने. मी काही वर्षे नोकरी केली आणि माझे वजन ५० चे ५४ झाले. नोकरी करताना आपण चहा खूप पितो. म्हणजे जितका चहा पितो तितकी साखर तुमच्या पोटात जाते. शिवाय सटर फटर खाणे होते. मित्रमैत्रिणींबरोबर होटेल मध्ये खाणे होते. माझा अनुभव म्हणजे नोकरी करताना वजन वाढते आणि घरी बसल्यावर कमी होते. विनायकला हिंदुस्ताने लिव्हर मध्ये नोकरी लागली आणि त्याचे जेवण तिथेच व्हायला लागले. तो म्हणाला की लोकल ट्रेन मध्ये जाताना गाडी पकडण्यासाठी दोन्ही हात मोकळे असलेले चांगले म्हणून मला डबा धरण्याचे लोढणे नको.



विनायकने डोंबिवलीवरून अंधेरीला ट्रेन आणि बसने १० वर्षे नोकरी केली. घरचे जेवण रात्रीचेच असायचे त्यामुळे मी रात्री पोळी भाजी भात आमटी असे सर्व करायला लागले. विनायकचे वजन ८० वरून ८५ वर गेले. वजन वाढण्याचे मुख्य कारण कॅंटीन मधले जेवण. शिवाय चहाबरोबर बिस्किटेही असायची. धकाधकीच्या जीवनातही विनायक रोजच्या रोज व्यायाम करायचा. कधी पहाटे उठून तर कधी रात्री जेवणानंतर तासाभराने. व्यायाम एक व्यसन आहे ते कधीही सुटत नाही. अंधेरीत रहायला आल्यावर दुपारचे जेवण व्हायला लागले. विनायक दुपारी जेवायला घरी यायचा त्यामुळे परत पोळी भाजी भात आमटी कोशिंबीर, ताक असे व्हायला लागले. अंधेरीत आल्यावर उपहारगृहामध्ये इडली, डोसे खायला लागलो. अंधेरीत आल्यावर माझे वजन ५४ चे ५८ झाले.
अमेरिकेत आल्यावर युनिव्हरसिटी परिसरात आमचे दोघांचेही चालणे खूपच वाढले. सुरवातीला इतर खाणेही वाढले होते. आईस्क्रीम, बटाटा चिप्स आणि कोक भरपूर खाल्ले. आणि एका पॉईंटला आम्ही हे खाणे पूर्णपणे थांबवले. विल्मिंग्टनला आल्यावर माझे वजन ६० किलोपर्यंत झाले. विल्मिंग्टन मध्ये रहायला आल्यावर आम्ही वजनाचा काटा आणला.



व्यायामातही चालण्याने वजन घटते. चालणे म्हणजे किमान १ मैल आठवड्यातून २ ते ३ वेळेला. आणि नुसते चालून उपयोगी नाही. सूर्यनमस्कार, जोर बैठकाही हव्यात नाहीतर स्नायुंची ताकद निघून जाते. विल्मिंग्टन मध्ये असताना मी रोजच्या रोज १ मैल चालायचे. बाकीचा व्यायाम रोजच्या रोज व्हायचा नाही. तो आठवड्यातून २ वेळा व्हायला लागला. विनायक शनिवार रविवार मध्ये एक दिवस २ मैल चालायचा. एके दिवशी माझे चालणे थांबले. रोजच्या रोज मैलोंमैल चालण्याने खांदे आणि पाठ खूप दुखायला लागली. नंतर मी एका स्टॉप साईन पर्यंत रोजच्या रोज चालायचे ठरवले.


माझे खरे वजन घटले ते हँडरसनविलला आल्यावर इंगल्सच्या नोकरीमुळे. कसे ते पुढील लेखात.@Rohini Gore
क्रमश : ...

२९ फेब्रुवारी २०२०

आजचा दिवस स्पेशल आहे ना? ४ वर्षातून एकदा येणारा २९ फेब्रुवारी ! तर आजची रोजनिशी लिहायला मला कालची थोडी भर घालायला लागेल. काल आमच्या अंताक्षरी ग्रूपची थीम होती फ अक्षराने सुरू होणारी गाणी गायची. २९ भारतात उजाडला आणि इथे २८ ची रात्र होती. मोहिनी रोज वेगवेगळ्या थीम देते अंताक्षरीच्या त्यामुळे मजा येते. फ म्हणजे फेब्रुवारीचा आणि २९ म्हणजे लीप वर्ष दिवस त्यामुळे अशी थीम


ठेवली होती. मी काही गाणी म्हणली आणि झोपले. २८ ला दुपारी मी जी मुगाच्या डाळीची खिचडी केली होती
 ती चविला खूपच छान झाली होती आणि काल मला का कोणजाणे पिठाची गिरणी आठवली त्यामुळे मी त्या आठवणीबद्दल लिहिले. आज २९ तारीख लीप वर्षाचा अमेरिकेतला दिवस म्हणून आज काहीतरी वेगळे करूया दुपारच्या जेवणात असे मनात आले आणि तसे केलेही.


मुगमटकीचण्याची उसळ, गाजर टोमॅटो कांदा अशी मिक्स कोशिंबीर आणि कढी केली. डाळीचे धिरडे केले.   फोडी घेतल्या. सोबत घरी केलेले लिंबाचे गोड लोणचे होते. संत्र्याच्या फोडी होत्याच.

आज काहीतरी वेगळे केल्याने  जेवणात मजा आली. तोंडाल चवही आली. आज थोडी रेंगाळलेली कामे करून आलो. आजचा लीप वर्षदिवस वेगळाच गेला आणि लक्षातही राहील. आज माझ्या एका मैत्रिणीने संत्र आणि केळे घालून गोडाचा शिरा माझ्या पद्धतीने केला त्यामुळेही छान वाटले.

 

Wish you All a very happy Leap Year 2020 !

पीठाची गिरणी

पिठाच्या गिरणीत जाऊन आता जमाना झाला आहे. आज का कोण जाणे पण मला गिरणीची आठवण झाली. आईकडे जी गिरणी होती ती थोडी लांब होती. एखादे दळण असेल तर आई एकटीच जायची. पण २ ते ३ दळणे असतील तर आम्ही दोघी बहिणी आईबरोबर जायचो. दळणं टाकून परत घरी यायचो. दळण टाकताना किती वेळ लागेल असे विचारावे लागे. मग दळणवाला जितका वेळ सांगेल त्याप्रमाणे परत जावे लागे. त्या पीठच गिरणीत सर्वत्र पीठ पसरलेले असायचे. गिरणी मध्ये दळणे टाकणारा तर पिठामध्ये पार बुडून जाई. त्याच्या मिशा, डोळ्याच्या पापण्यांवरील केस पण पांढरे होत. तिथे जो दळणवाला होता त्याचे कपडे नेहमी पिठासारखेच पांढरे शुभ्र असायचे. त्याच्या डोक्यावरही नेहमी पांढरी शुभ्र टोपी असायची. माझ्या आठवणीत गिरणीवाल्याचे नाव गुलाब होते.


त्याचा चेहरा काही वेळेला हसरा तर काही वेळेला त्रासदायक झालेला असायचा. गिरणीमध्ये बायका जेव्हा दळणाचा डबा ठेवून जात तेव्हा जाताना अनेक सूचनाही देऊन जात. पीठ बारीक दळ, जाड दळ, भरड दळ. सगळ्यांच्या सूचना लक्षात ठेवून बरोबर त्याप्रमाणे ते दळण तो दळून द्यायचा. पीठ कमी भरले की लगेच बायका म्हणायच्या काय रे तुझी गिरणी पीठ खूप खाते. काही वेळा पीठ इतके काही व्हायचे की तो दिलेला डबा भरभरून वाहून जायला लागायचा. मग ते पीठ दाबून दाबून ठेवायला लागायचे. गिरणीवालाही सूचना द्यायचा की धान्य डबा भरून आणू नका. डबा अर्धा भरेल इतकेच आणा. आईकडे पिठे जेव्हा वेगवेगळ्या धान्याची आणायला लागायची तेव्हा आम्ही तिघी मिळून जायचो. अर्धा किंवा एक ते दोन किलोचे पीठ असेल तर त्या पिशव्या आम्ही धरायचो. पिठामध्ये हरबरा डाळीचे पीठ, तांदुळाचे पीठ असायचे. शिवाय थालीपिठाची भाजणीही असायची. ती मात्र भरड दळायला सांगायची आई. आई आंबोळीचे पीठही दळून आणायची.



हे डबे हिंडालियमचे, स्टीलचे किंवा पत्र्याचे असत. पोळीसाठी गव्हाचे दळण तर असायचेच. शिवाय भाकरीसाठी बाजरी आणि ज्वारीही असायची. ताजी तयार पिठे साधारण महिना दोन महिने पुरतील इतके आणायचो. अशा या ताज्या पिठाची चव काही निराळीच ! दळण टाकताना पण गिरणीवाल्याला सावधानता बाळगायला लागायची. एकदा गहू टाकले गिरणीत की मग एकापाठोपाठ एक गव्हाची दळणे दळून ठेवत असे. गरम पिठावर डब्याचे झाकणही अलगद ठेवावे लागे.डब्याचे झाकण अलगद किंवा थोडेसे तिरपे ठेवले नाही तर वाफ धरून पीठ ओले होण्याची शक्यता व्हायची. गिरणीत गेले की कोणते दळण चालू आहे ते विचारावे लागे. गिरणीवाला प्रत्येकाचे डबे पाहायचा आणि ठरवायचा कोणते दळण आधी लावायचे ते. खूप गर्दी झाली की दुसरी गिरण चालू करायचा. गिरणीत पीठ टाकले की गिरणीवाला एका लोंखडी जाड खिळ्यासारख्या दिसणाऱ्या वस्तूने गिरणीच्या आजूबाजूला एका विशिष्ट लयीत आपटायचा. तो असे का करायचा ते नाही समजायचे. चौकोनी घमेल्यासारखे दिसणाऱ्या भांड्यात तो धान्य टाकायचा आणि मोठ्या नळातून पीठ बाहेर पडायचे. त्या नळाभोवती एक कापड चहुबाजूने लावलेले असायचे आणि त्याखाली तो रिकामा डबा ठेवायचा. पीठ पडायला लागले की तो हातावर पीठ घेऊन आईला दाखवायचा. मग आई पण ते पीठ चिमटीत घेऊन पिठाचा अंदाज घ्यायची व त्याप्रमाणे बारीक की जाड पाहिजे ते सांगायची.

दिवाळीत चकलीची भाजणी दळून आणण्याकरता खूपच गर्दी होत असे. दळणाचे डबे तयार करताना आधी धान्य चाळून व पाखडून घ्यावे लागे. माझ्या लग्नानंतर आयायटी पवईत जी गिरणी होती ती खूप लांब होती. विनायक सायकलवर दळण घेऊन जायचा. अंधेरीत राहायला आल्यावर तिथेही गिरणी लांब होती. मग मी दळणाचे काम माझ्या कामवाल्या बाईला सांगत असे. डोंबिवलीत राहायला आल्यावर घराच्या समोरच गिरणी होती.तर अशी ही गिरणी लोप पावत चालली आहे.

२६ फेब्रुवारी २०२०

लग्नाला २५ वर्षे पूर्ण झाल्यावर लिहिले होते आणि आमच्या दोघांचे फोटोंचे कोलाज केले होते.

तुम्हां सर्वांच्या शुभेच्छांबद्दल मनापासून अनेक धन्यवाद ! आज दिवसभर घन घन माला नभी दाटल्या कोसळती धारा ! आजचा खास बेत साधा सोपा दोघांच्या आवडीचा होता आणि तो म्हणजे शेवयाची खीर, उकडून बटाट्याची भाजी, ओल्या नारळाची चटणी आणि गरम गरम टम्म्म्म्म फुगलेल्या पुऱ्या! :)) छान गेला आजचा दिवस.

फेबुची आठवण २०१३


Celebrating 26 years of togetherness on 26th :))
बादल बिजली चंदन पानी जैसा अपना प्यार
लेना होगा जनम हमें कई कई बार
इतना मदिर इतना मधूर तेरा मेरा प्यार
लेना होगा जनम हमे कई कई बार
कवी : नीरज

फेबुची आठवण २०१४

RoVi ;) Celebrating 30 years of togetherness ( Feb 26th) - Likes and Dislikes
Ro = * and Vi = ** :)
* Singers - KK, Mukesh ** Talat mahemood, Saigal
* Lyricist - Yogesh, Neeraj , Majrooh ** Shakeel and non famous lyricist, Shailendra is No 1
* Music Directors - RDB, SDB, Roshan ** Anil Biswas, Roshan
* Songs - Year 1960-1970 ** Year 1940-1950
"हम दोनो" असा एक लेख लिहिला होता.

फेबुची आठवण २०१८


<3 span=""> :) :D
Movie name - ROVI
release date - 26th February 1988
actor - vinu as student, Researcher, Scientist
actress - roro as housewife, student, photographer, working women, writer, social worker,
Producer - Ghate and Gore
Director - Vinayak Gore
Assistant director - Rohini Gore
Movie set in India and USA
No Lyrics, No Music, silent movie
silver jubilee - 26th Februay 2013

वर लिहिलेले आज लिहिले आहे. फेसबुक आपल्याला मागच्या आठवणी करून देते ते छान वाटते.मागच्या आठवणी इथे एकत्र करत आहे.

एका कथेचा जन्म

आज सकाळी उठल्यावर मानसी एकदम खुशीत  असते. आदल्या दिवशी रात्री जरी ती झोपलेली असते  तरी तिचा मेंदू तिला काय काय सुचवत होता ते ती आठवत रहाते.

तिला झोपेतून जागे होऊन लगेच वहीत लिहायचे असते पण तसे होत नाही. निद्रादेवी तिच्यावर इतकी प्रसन्न असते की तिला जागचे हालूही द्यायचे नाही असे तिने ठरवूनच टाकलेले असते. सकाळी उठल्यावर मानसी आलं घालून  बनवलेला चहा घेते.. पटापट आवरून ती पंजाबी सूट घालते आणि आई निघते गं मी असे म्हणून ती बाहेरही पडते. कॉलेज मधली तिची मैत्रीण तीची वाटच बघत असते. कॉलेजचे तास संपवून मानसी घरी परतणार नसते. कॉलेजच्या ग्रंधालयात बसून तिला बरेच काही लिहायचे असते. ग्रंथालयाचा एक शांत वाटणारा कोपराती बसण्यासाठी निवडते. बाकावर बसून ती वहीत  लिहायला सुरवात करते.  काल झोपेत तिला बरीच छान छान वाक्ये सुचलेली असतात. ती वाक्य पहिल्याप्रथम ती  वहीत लिहीते.

या वाक्यांना अनुसरून कोणती कथा लिहावी या विचारात असतानाच तिचा मित्र तिच्यासमोर येऊन बसतो.. तो टिचकी वाजवून अगं लक्ष कुठे आहे तुझे? असे विचारतो तशी ती तिच्या तंद्रीतून बाहेर येते,  म्हणते काही नाही रे असच. मग इकडच्या तिकडच्या गप्पा होतात आणि तो मित्र निघून जातो. मग ती परत कथेविषयी विचार करायला सुरवात करते. कथेची सुरवात आणि शेवट तिला सुचत जातो. काल झोपेत असताना तिला कितीतरी सुचलेले असते. कथा तर अथपासून इतीपर्यंत डोळ्यासमोरून तरळूनही गेलेली असते. ती  कथा लिहायला घेते.

.कथा लिहीत असताना तिला वेळेचे भान उरत नाही. घड्याळात बघते तर  संध्याकाळचे ५ वाजत आलेले.

 ती पटकन वह्या पुस्तके शबनम मध्ये भरते आणि धावतच  घरी येते. घरी आई येरझाऱ्या घालत असते. आई म्हणते अगं किती उशीर? कुठे होतीस. मी तुला फोन केला तर तू फोन बंद करून ठेवला होतास. ती आईला सॉरी म्हणते आणि पचेल अशी थापही ठोकते.

कथा लिहिण्याच्या नादात तिची भूकही मरून गेलेली असते.  आईच्या आग्रहाखातर डायनिंग टेबलवर बसून ती पोळी भाजी खाते आणि आईला सांगते की मी जरा पडते आणि पलंगावर आडवी होते. तिचे मन तिला अस्वस्थ करत असते. कथा मनासारखी का होत नाहीये याचा विचार करत राहाते.

तिच्या आईला माहीत असते की आपली मुलगी काही ना काही लिहीत असते. जेव्हा ती एकदम अबोल होऊन जाते तेव्हा तिला अजिबात त्रास देत नाही. रात्री जेवण केल्यावर ती आईला म्हणते आई आज मी जरा लवकरच झोपते गं असे म्हणून ती पलंगावर आडवी होते. रात्रभर विचार करत राहते कथेबद्दल. कथा तर तिने वहीत लिहिलेली असते पण तिच्या मनासारखी म्हणजे आदल्या दिवशीच्या झोपेत तिला काय काय सुचत
होते त्यातले काहीच कथेत उतरत नसते. तिला पहाटे पहाटे झोप लागते आणि सकाळी उठल्यावर ती कॉलेजला जाते. कॉलेजवरून आल्यावर नेहमीप्रमाणेच जेवण आणि झोप.   नेहमीच्या रूटीन मधले दोन दिवस असेच जातात. आज मात्र सकाळी मानसी उठते तेव्हा तिचा चेहरा आनंदाने फुलून आलेला असतो.

डायनिंग टेबलवर तिच्या आईने तिच्या आवडीचा ब्रेकफास्ट करून ठेवलेला असतो. मानसी उठते. अंघोळ करून हलकासा मेक अप करते आणि ड्रेस घालून स्वयंपाक घरात येते तर काय? मानसीची आश्चर्यचकीत मुद्रा होते आणि ती आईला विचारते आज एकदम माझ्या आवडीचा पदार्थ कसा काय? आई म्हणते अगं मी तुझी आई आहे तुला आनंद झाला आहे हे मी तुझ्या खोलीत तू झोपलेली असतानाच कळाले. वहीत तू लिहिलेली कथा छान आहे बरं का एकदम? हो गं आई मनासारखी झाली आहे माझ्या. मला पहाटे आपोआप जाग आली आणि कथा लिहिली आणि परत झोपले. इतके छान मला कसे काय सूचत गेले गं आई? ही कथा मला दोन तीन दिवस छळत होती. आज पहाटे मात्र मनासारखी झाली. आई म्हणते हो गं मानसी,
अगं प्रत्येक गोष्टीला वेळ यावी लागते. आता बाबा दौऱ्यावरून परत आले की त्यांना तुझ्या कथे ची छान मेजवानी मिळेल.

अगं आई मी त्यांना लगेच मेल करून पाठवली ! आहेस कुठे? फक्त मला आता ती कोणत्या
अंकात पाठवून द्यायची हेच सूचत नाहीये.

चल चल उशीर होतोय ना तुला कॉलेजला जायला. मानसी परत एकदा आरशात आपले रूप पाहते. वह्या पुस्तके  शबनब मध्ये घालून ती आईला टाटा करते. गॅलरीत उभी राहून आई आपल्या मुलीच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे समाधानाने बघत रहाते. Rohini Gore

spectrum news link

https://spectrumlocalnews.com/nc/triangle-sandhills/news/2019/05/22/wednesday-brings-the


https://spectrumlocalnews.com/nc/charlotte/news/2019/04/30/very-warm-weather-for-the-rest-of-the-week

https://www.facebook.com/SpectrumNewsNC/photos/a.10150727350097033/10153438543307033/?type=1&theater

६ जानेवारी २०२०

आजचा दिवस लक्षात राहण्यासारखा गेला. स्नोचे भाकीत नव्हते. सकाळी उठून पाहतो तर काय सगळीकडे स्नो पडलेला. अर्थात तो भुरभुरला होता फक्त. तापमान बऱ्यापैकी वर होते त्यामुळे जमीन तापलेलीच होती. आणि म्हणूनच रस्त्यावर स्नो साठलेला नव्हता.

आमच्या अपार्टमेंटला मुख्य दरवाजाला कुलूप असते त्यामुळे लक्षात ठेवून किल्ली घेऊन जावे लागते. विनायकने कामावर जाण्यासाठी निघाला. थंडीमध्ये रोजच्या रोज कार गरम करावी लागते त्यामुळे तो खाली गेला. पण वर येताना त्याच्या लक्षात आले की मुख्य दरवाज्याची चावी घेतली नाहीये. आणि फोन पण नेला नव्हता त्यामुळे मला फोन करून आतून दार उघड असे सांगता पण येईना. नशिबाने एकजण विनायक सारखाच खाली आला होता कार गरम करण्यासाठी आणि अर्थात विनायकने आणि त्यानेही कारवरचा बर्फही साफ केला होता.
त्याच्यामुळे त्याला मुख्य दरवाजातून वर अपार्टमेंट मध्ये येता आले.

आज मी ग्रंथालयात जायचे ठरवले होते. पडलेला बर्फ लवकर वितळणार हे माहीती होते. म्हणून मी ग्रंथालयात जाऊन आले. सर्व तयारीनिशी गेले होते. थंडी होतीच पण झेपण्याइतपत होती. जाताना रात्रीच्या पोळ्याही करून ठेवल्या होत्या. जाऊन येऊन तासभर लागला. मला वाटले होते तितके दूर नाहीये ग्रंथालय.

एक वाजेपर्यंत घरी आले आणि जेवले. दमल्यामुळे थोडी विश्रांती घेतली. दुपारी चहा घेऊन संध्याकाळचे खायला पण केले. आज धुणे धुवायचे होते म्हणून अंधार पडायच्या आत ते धूउन येवू असा विचार केला आणि गेले. आमच्या अपार्टमेंट मध्ये वॉशर आणि ड्रायर नाहीयेत. अपार्टमेंटच्या बाहेरच्या बाजूला थोडे चालत गेल्यावर तळघरात ते आहेत. तिथे गेले तर सर्व मशिन्स बंद होती. तिथे एक बाई होती. ती म्हणाली फक्त एकच मशीन चालू आहे त्यात मी माझे धुणे लावले आहे. तिला तर खूप वैताग आला होता. तिचे धुणे एका मशीन मध्ये
अडकले होते. त्यात पाणीही होते.


तिने त्या मशीनचा प्लग काढला आणि मशीन मध्ये असलेले सर्व कपडे पिळून दुसऱ्या मशीन मध्ये टाकले. मी तिला म्हणाले मी माझी धुण्याची पिशवी इथेच ठेवते.

तुझे कपडे धूवून झाले की मग मी येते. कारण की एकच मशीन चालू होते आणि तिचे कपडे त्यामध्ये
धुतल्यानंतर मग ती तिचे कपडे काढून ड्रायरमध्ये टाकणार त्यामध्ये वेळ जाईल म्हणून मी परत घरी आले. विनायक घरी येऊन चहा पीत होता. तो म्हणाला की तो त्याचा फोन कामावरच्या जागेवरच विसरून आलाय.  मग थोड्यावेळाने मी लाँड्री मध्ये गेले आणि त्या एकाच चालू असलेल्य मशीनमध्ये टाकले.

या लाँड्रीरूम मध्ये बसायला खुर्च्या नाहीत. थंडी असल्याने बाहेर पण जाता येत नाही त्यामुळे परत जिना चढून घरात यावे लागते. आणि आठवणीने मुख्य दाराची किल्ली आणि फोनही घेऊन जावा लागतो.
मशीन मध्ये कपडे टाकून मी मैत्रिणीला फोन लावला. थोडावेळ थंडी असली तरी बाहेर थांबले. घरी परत गेले नाही कारण की आधीच मी सकाळी तासभर म्हणजे दोन मैल चालून आले होते. कोणतेही मशीन चालू नाही आणि फक्त एकच मशीन चालू होते म्हणून माझी एक खेप जिना चढण्या उतरण्याची झाली होती. म्हणून मी विचार केला की अर्धा तास खालीच थांबून धुतलेले कपडे ड्रायर मध्ये टाकून मग जिना चढून घरी जावे. भाजी चिरलेली होतीच. ड्रायरमध्ये कपडे वाळायला ४५ मिनिटे लागतात. त्यावेळात भाजी करावी असा विचार केला होता.   

बाहेर थंडी होती म्हणून लाँड्रीरूम मध्ये येऊन मैत्रिणीला फोन लावला तितक्यात मला कसला तरी आवाज आला. बघते तर मी कपडे लावलेले मशीन आऊट ऑफ ऑर्डर झालेले. अरे देवा ! तिथे असलेल्या फोन नंबर वर फोन केला तर तिथे नेहमीचेच ऑप्शन्स अमूक करता १ दाबा याव आणि टँव . तिथे मेसज दिला आणि परत वैतागून वर आले. विनायक ला म्हणाले की तुझ्या फोनवरून फोन लाव परत. फोन लावला कोणीही बोलायला आले नाही. आता अर्धवट (खरे तर नीट धुतले न गेलेले कपडे) लाँड्र्रिच्या पिशवीत टाकले आम्ही दोघांनी मिळून.

 नशीब मशीनचे झाकण उघडता  

आले. ओले कपडे पिशवीत घालून खालच्या खाली आम्ही कारमध्ये बसून कॉईन लाँड्रीमध्ये गेलो. तिने तासभर बसून चालणार नव्हते. तिथे एका मशिनमध्ये कपडे धुवायला टाकले आणि घरी आलो. डोके भणभणायला तर लागलेच होते. शिवाय पाय खूप दुखत होते. चहा घेतला आणि परत जाऊन कपडे ड्रायर मध्ये टाकून आलो. घरी आल्यावर पोळी भाजी केली. आणि परत वाळलेले कपडे घेऊन घरी आलो आणि जेवलो.  

आज मी ७ ते ८ वेळा जिन्याची चढ उतार केली. त्यामुळे प्रचंड पाय दुखत आहेत. कपडे धूवून आल्यानंतर
 लाँड्रीच्या कस्टमर सर्व्हीसचा फोन आला. त्यांना सांगितले की आमचे कपडे आम्ही दुसरीकडून धुवून आणले. आजपासून कानाला खडा. अपार्टमेंटच्या लाँड्रीमध्ये कधीच कपडे धुवायचे नाहीत. सरळ कॉईन लाँड्रीमध्ये जायचे. अपार्टमेंटच्या लाँड्रीकरता जे पैसे भरून आणले होते ते बरेचसे संपले होते म्हणून ठीक.

नव-वर्षारंभ २०२०

आज पहाटे मला खूप सुंदर स्वप्न पडले. मला गणपतीची मूर्ती दिसली. ती मूर्ती भव्य आणि विटकरी रंगाची होती. मूर्ती एका गोलाकारामध्ये विसावली होती आणि त्यावर कोरीव काम केले होते. हे सर्व एका रथात होते आणि तो रथ एका तलावात होता. त्या तळ्यातली बदके वेगळीच दिसत होती. नंतर आम्ही दोघांनी हेलिकॉप्टर राईड केली. हेलीकॉप्टर मधून आम्हांला हिरवेगार डोंगर दिसत होते. त्या डोंगरावर हिरव्या रंगांच्या निरनिराळ्या छटाही दिसत होत्या. जाग आली तेव्हा असे स्वप्न आपल्याला नवीन वर्षाच्या सुरवातीलाच का पडावे याचे नवल वाटले. पुढे काहीतरी याचा संकेत असेल. कारण की मला स्वप्नातून किंवा असे काही भास होतात किंवा अस्वस्थता
जाणवते आणि ते पुढे खरे होते. 

आज नवीन वर्षाच्या सुरवातीला मी जेवणासाठी बरेच काही वेगवेगळे करणार होते पण केले नाही.
खूप भांडी पडतात घासायला. आता होत नाही. मग फक्त  गोड म्हणून गोडाचा शिरा केला. सुकामेवा होताच. सॅम्स क्लब मधून मला मीठविरहीत भाजलेला सुकामेवा
मिळाला होता. या सुक्यामेव्याचे डेकोरेशन केले शिऱ्याभोवती. काहीतरी वेगळे करायचे म्हणून केले.  

संध्याकाळी इथल्य्य मॉल मध्ये एक चक्कर मारली. इथले टार्गेट स्टोअर खूप चकाचक आहे. कोल दुकानामध्येही पर्सेसच्या बऱ्याच व्हरायटी पहायला मिळाल्या. एकंदरीत आजचा दिवस चांगला गेला.  

सर्व वाचक आणि ब्लॉगलेखकांना माझ्या तर्फे नवीन वर्षाच्या अनेक उत्तम हार्दिक शुभेच्छा !!