Wednesday, December 08, 2021

kohl's

 आज पहिल्यांदाच ब्लॅक फ्रायडेची खरेदी केली. आज कामावर मजा आली. काम खूपच होते. आज ८ तासाची ड्युटी होती. Kohl's मध्ये आज जत्रा होती. 😃 Kohl's मध्ये आज सर्वांना ब्रेकफास्ट आणि जेवण होते. मी जेवण नाहि घेतले. रांगाच रांगा होत्या. दुकानाबाहेर पोलीस सेक्युरिटी होती. सकाळी वुमन्स डिपार्टमेंटला होते तर लंच नंतर men's बॅंक रजिस्टरला होते. मी माझ्यासाठी आधीच खरेदी करण्यासाठी कपडे राखून ठेवले होते. काम झाल्यावर मी कपडे ट्राय केले आणि भल्या मोठ्या रांगेत उभी राहिले. एका top चा आवडीचा रंग आणि टी शर्टवर काहीतरी कोरलेले घ्यायचे असे बरेच वर्ष मनात होते ते ही खरेदी केले. shopping साठी सीझन सुरू झाल्याने माझे आठवड्याचे वेळापत्रक खूप हेक्टिक आहे. रिटर्न्स तर इतके येत आहेत की रॅक भरून ते ओसंडून वाहत आहे. कपडे खाली पडत आहे. 😃 मि आज women's departmentला होते. माझ्याबरोबर कामाला होती ती म्हणाली मी रिटर्न्स जागेवर ठेवते. यु जस्ट कीप फोल्डिंग. मी कपडे फोल्ड करत होते आणि कस्टमर परत कपडे उचकटत होते. 😃 Black Friday deal प्रत्येक गोष्टीवर आठवडाभर होते. मला एक मॅनेजर म्हणाली की लंच नंतर मेन्स bank रजिस्टरला जा. मागच्या आठवड्यात तर सकाळी ९ ते १ bank register ला होते की मला एक कणही हालता आले नाही. भुकेने व्याकुळ झाले होते. स्टोअर पिक अप and online order filling वेगळेच. वेळ मिळाला की लिहीन एकेक करत सर्व. Wish you All Happy Holidays !

Tuesday, November 30, 2021

आठवणी खिडकीच्या (१)

 

खिडकी म्हणलं की खिडकीतून बाहेर बघणं आलचं. तर अश्याच या खिडक्यांच्या आठवणी. मी आता जिथे रहाते तिथे स्वयंपाकघराला लागूनच एक खिडकी आहे. खिडकीला लागूनच डायनिंग टेबल आहे त्यामुळे काही खाताना किंवा जेवताना घरबसल्या खिडकीबाहेरील करमणूक पहाता येते. खिडकीबाहेर एक मोठे पटांगण आहे जिथे मुले खेळत असतात. उन्हाळ्यात संध्याकाळी पटांगण भरलेले असते. मोठी माणसे, छोटी मुले/मुली दिसतात. कोणी क्रिकेट खेळत असते तर कुणी चेंडू. बाकड्यांवर काही बायका/माणसे बसलेली दिसतात. घसरगुंडी/झोपाळ्यावर मुले खेळतात. खारी इकडून तिकडे धावताना दिसतात. उंच मानेच्या बदकांचा थवा येतो सकाळी सकाळीच. या बदकांना इथे राहणारी माणसे भात/ब्रेड घालतात. या बदकांना हिवाळ्यात अन्न कमी पडते. तेव्हा मी पण त्यांना ब्रेड खायला घालते. पाऊस पडला की मात्र कोणीही या पटांगणात फिरकत नाही. पक्षी मात्र गवतात मान घालून काही ना काही वेचून निवांतपणे खात बसतात. स्नो पडला की पटांगण पूर्णपणे पांढरे शुभ्र होऊन जाते. इथे झाडेही आहेत त्यामुळे स्नो पर्णहीन फांद्यांवर लटकताना दिसतो. बाकड्यांवर स्नोचा मोठाच्या मोठा थर जमा होतो. स्नो मध्ये बरीच माणसे/बायका/लहान मुले चालतात आणि एकमेकांवर स्नो उडवतात. चालल्यामुळे अनेक बुटांचे वेगवेगळ्या आकाराचे आणि डिझाईनचे छाप स्नो वर उमटतात. इथे जेव्हा प्रचंड थंडी सुरू होते तेव्हा मात्र कोणीही दिसत नाही. मोकळे पटांगण बघताना मन निराश होते.

 

Friday, August 13, 2021

सई व तिचे आजोबा 🙂

 

चि. सई - चिमुरडी- माझी नात -श्रद्धा हास्पिटल मध्ये दिनांक २-११-८९ रोजी सकाळी ८ वाजून २ मिनिटांनी सईचा जन्म झाला. हे पाखरू बहुधा काश्मीर - जम्मू कडून आले आहे. आमचा आनंदाचा दिवस. आम्ही (मी व सौ निर्मला ) नात मुख पाहिले. तांबुस चेहरा, लुकलुकणारे काळेभोर डोळे व काळे जावळ. नर्सने दुपट्यात गुंडाळून पाळण्यात आणून ठेवले.तिच्या चिमुकल्या बाल मुठीत मी व हिने १०० रुपयांच्या दोन नोटा ठेवल्या. नोटेसह मुठी मिटल्या व गालावर स्मितहास्य उमटले. घरी आलो. रोज तेल पाण्याने आंघोळ सुरु झाली. नंतर धुरी व मग मउ मउ गादीवर झोप. एक महिना केव्हा गेला ते कळले नाही. तीला घेण्यात वेळ जाउ लागला. मी तिला म्हणे, सई, आपलं काय ठरले आहे (वय १ महिना) मी लाडाने तिला माझ्या छातीवर घेउन झोपत असे आणि म्हणे सई आपण कॅरम खेळायचा ना? आता आता तिला समजू लागल्यावर मी तिला गोष्टी सांगण्यास सुरवात केली. ती गोष्टी मनापासून ऐकते. एखादे वाक्य गाळल्यास ती मला सांगते, असे नाही आजोबा, तिथे असे आहे.उंदराची गोष्ट सांगताना मी सांगायचो, उंदीर गोंडेवाल्याला म्हणाला, गोंडेवाल्या गोंडेवाल्या, टोपीला २ गोंडे लावून देतोस? गोंडेवाला म्हणाला, हो डेकोटी !ती म्हणते असे नाही आजोबा, तो म्हणाला देतो की ! डेकोटी नाही !
 
 
 
१ जून १९९२ रोजी तिला हातात पेन्सील धरता आली. आगस्ट १९९२ मध्ये १ ते २० अंक ती पाटीवर लिहू लागली. १ ते १० पर्यंतचे अंक ती बरोबर ओळखते व काढते. १ - २ करता करता ती म्हणते, एकावर पूज्य दहा, सईचा नाच पहा ! हे पालुपद झालेच पाहिजे. चि. रंजनास सांगताना ती म्हणते, आई आई आजोबांच्या खिशातून जेम्सच्या गोळ्या, कॅटबरीच्या वड्या निघतात. श्री सुरेशराव यांच्या मातोश्री तिला नेहमी म्हणत, जगदंबा माझे आई ! म्हणून ती त्यांना जगदंबा आजी म्हणते आणि सौ निर्मलास नांदुरी आजी म्हणते. आजोबा आजोबा मी तुमची लेक, आई तुमची नात आणी बाबा जावई, तर मी तिला म्हणतो, अग सई, तू माझी आजी आहेस. ती मामांची आई.एकदा सत्यानारायणाच्या पूजेसाठी मी सोवळे नेसले होते. सई आईला म्हणाली, आई, तो बघ आजोबांनी नवीन फ्राक घातला आहे. सई ६ महिन्यांची असतानाखूप रडत होती. काही केल्या थांबेना. मी तिला उचलली आणि फाटका बाहेर ठेवली आणि म्हणालो आधी रडणे बंद कर. तर तुला आत घेईन. थोडावेळाने रड्णेथांबले. मी तिला घरात आणले. ती म्हणाली आजोबा पोपटाला बाहेर ठेवायचे ना? मला नाही ना? खरे तर ती खूप बोलायची म्हणून मीच तिला माझा पोपट आहे असे म्हणायचो. त्यानंतर असे काही झाले की मी म्हणायचो, सई बाहेर कुणाला ठेवायचे? सई म्हणे मला नाही, पोपटाला बाहेर ठेवायचे. तिच्या जन्माच्या दिवशीमी श्री. शहा काकांना फोन करून रंजनाला मुलगी झाली आहे असे सांगितले. तसे ते म्हणाले की बाबा, तुमच्याकडे लक्ष्मी आली आहे. आणि खरच माझ्या आजीचे (ती मामांची आईचे नाव लक्ष्मी होते) मी सईला म्हणे तू माझी आजी आहेस ! तिला बऱ्याच कविता पाठ आहेत. फुग्याची गोष्ट, लहान बाहुलीची गोष्ट. ती गोष्टी छानच सांगते. खिरीची, उंदराची टोपी, मगरीने हत्तीचा पाय धरला. इ. इ. आकाशातील पळणारा ढग ती मला दाखविते. झाडांना नळीने पाणी घालण्याची तिला भारी हौस ! घरा भोवतालची बाग अमितची व सईची.
 
 
 
 
आमच्या अंगणात सिडलेस पपईचे झाड होते. मी तिला पपई कुठे ? असे म्हणले की ती चटकन पपई कडे पहात असे. ती बोलायला लवकर लागली. आई नंतर तिने पपई हा शब्द उच्चारला. ९० च्या ७ जूनला पहिला पाऊस पडला. मी तिला खांद्यावर घेऊन पावसात खूप भिजलो. घरा भोवताली सीताफळाची ७ ते ८ झाडे होती. सिताफळे खूप येत असत. अंगणात कडेला एका झाडावर लहान पक्षाने एक घरटे बांधले होते. जास्वंदीचे ४ फूटी झाड होते. त्यावर घरटे होते. त्यात पक्षाने ३ गुलाबी रंगाची अंडी घातली होती. त्यात वाकून ती मी सईला दाखवित असे. सकाळ मध्ये येणारी पक्षांची, जंगली श्वापदांची चित्रे मी तिच्यासाठी कापून ठेवली. त्यात वाघ, तरस, माकड, बोकड, सांबर, सिंह रानमांजर, पाणमांजर कोल्हा, लांडगा, बिबट्या, कोळसुंद्र, रानकुत्रा, डुक्कर, गवा, हरण, चितळ, तसेच पक्षी मोर, हळद्या, कोतवाल, बुलबुल, वटवट्या, धोबी, खंड्या, निळकंठ. वाघाचेचित्र दाखवले की ती हमखास म्हणते "हा पहा हागोबा " तशी ती फार धीट आहे.ती दुपारची झोपायला खळखळ करायची. मी म्हणे, सयो, माळ्यावर मांजर आहेबरं का ! ते शेपटी फुगविते व खाली येते. त्याला कोणी रडत असेल तर आवडत नाही. तिची ३ चाकी सायकल माळ्यावर आहे. ती माळ्यावर जाते आणि म्हणते आजोबा, मांजर खाली बागेत गेले का हो? वर दिसत नाही. नेहमी मी तिला विचारतो, सई ही बाग कुणाची? माझी ! अंगण कुणाचे? माझे ! फरशी कुणीघातली गं? मी ! हे घर कोणाचं? माझं आणि तू कुणाची सई? तुमची आणि माझ्या बाबांची ! १९- ३- १९९३ ला संजना व सुरेश कोकणात ट्रीपला गेले होते. २१.३.९३ ला रविवारी रात्री ९-४० ला श्री सुरेश यांचा फोन दिपाली मध्ये आला. दिपाली म्हणजे शहा काकांचे दुकान. चि. सई बाबांशी व रंजनाशी बोलली. हॅलो कोण बोलत आहे? बाबा, येताना फणस, आंबे आणणार आहात ना? सायकल पण आणा. मी मजेत आहे. सिंपल डिंपल बरोबर खेळते. उद्या आजोबांबरोबर पार्कमध्ये जाणार आहे. अच्छा, बाय बाय ! नंतर ती मला विचारते, आजोबा, बाबांनी कोणता शर्ट घातला आहे? सांगा ना, मी म्हणले अगं फोनवर बोलणे ऐकू येते. शर्टाचा रंग कसा दिसेल? रविवारी ९.३० ला लागणारी जंगल बुक ही सिरियल सईला फार आवडते. त्यातील पात्रे तिला फार आवडतात.
 
 
 
१० जून १९९३ रोजी सईला मँटेसरीत प्रवेश मिळाला. ११.३० वाजता पटांगणात सर्व पाल्य व पालक जमले होते.चि. सई अजिबात रडली नाही. शाळा भरण्या आधी सईला कॅटबरी घेऊन दिली. नांदुरी आजीने तिला तुळशी बागेतून खेळ आणून दिला आहे. ती भातुकलीत रंगते. मला जेवायला वाढते. अंगणातील फरशीवर तीन चाकी चालविते. दिनांक २१.१०.९३ ला पर्वती पायथ्याशी घेतलेल्या नवीन घरात सौ रंजना, श्री सुरेश , त्यांच्या मातोश्री व सई यांनी गृहप्रवेश केला. नोव्हेंबर मध्ये येणारा तिचा वाढदिवस आता नवीन जागेत साजरा होणार आहे ! त्यामुळे सई व आम्ही सर्व आनंदात आहोत....... हे माझ्या बाबांचे लेखन आहे - श्री निळकंठ बाळकृष्ण घाटे २१.१०.१९९३ त्यांच्या हस्ताक्षरातली पाने मी स्कॅन केली आहेत.
Rohini Gore
 




 
 
 

Friday, July 02, 2021

इंगल्स मार्केट ... (९)

 

गेले २-३ दिवस मला इंगल्स मधल्या दिवसांची खूप आठवण येत आहे. 🙁 त्यामुळे पुढचे भाग लिहिले गेले. अजूनही काही भाग लिहून होतील.मग ही मालिका संपेल.
 
 
 
मी पक्की शाकाहारी असल्याने तिथले पदार्थ मला खाता यायचे नाहीत. पण ज्या मध्ये मांस नाही असे पदार्थ मी बनवायचे. म्हणजे ते जणु माझेच होऊन गेले होते.आणि ते विकी आणि कार्मेनलाही माहित होते. पोर्क पुलींग मी कधी केले नाही की हॅम सलाड कधी केले नाही. मला ते बनवताना ड्चमळायला लागायचे आणि मी सांगितले की हे २ पदार्थ मी बनवू शकत नाही. एक वेळ हॅम सलाड मी कालवू शकते आणि प्लॅस्टिक डब्यात भरु शकते पण पोर्क पुलींग अजिबातच नाही.सलाड मध्ये चिकन कापायला मला काही त्रास झाला नाही. इथे चिकन सलाडचा खप तडाखेबंद असतो ! आणि ही जी काही सलाड बनतात त्यात मेयोनिज घालतात. त्यामुळे मेयोनिजचे मोठे च्या मोठे डबे आम्हाला खूप लागायचे. आणि ही सलाड मोठमोठाल्या घमेल्यात आम्ही बनवायचो. एग सलाड बनवायचे असेल तर आम्हाला कमीत कमी ५० अंडी किसून घ्यायला लागायची. कापलेले हॅम फूड प्रोसेसर मधून किसुन घ्यायला लागायचे. पिमंटो चिझ बनवायलाही २ ते ४पिशव्या मध्ये असलेले सर्व लागायचे. हे जे पदार्थ आम्ही बनवायचो त्याकरता आम्हाला फ्रीजर रूम मध्ये जावे लागायचे. हे फ्रिजर खोली एवढे मोठे असतात. तिथे सर्व कच्चा माल ठेवलेला असतो. हा माल सर्व ट्रक मधून येतो. या ट्रक मधून माल उतरवून घेण्याकरता डेली मॅनेजर जातात. अवाढव्य खोकी की जी खोली एवढी ढिगाने असतात ती पॅलेट वरून उतरवली जातात. फ्रीजर मध्ये ठेवली जातात. हे सर्व काम डेली मॅनेजर आणि त्याला त्याची मदतनीस करते. विक्रिकरता ठेवलेले आणायचे नसते. आणि इथे काम करताना तुमच्या हातात कुणी साहित्य आणुन देत नाही ते सर्व आपले आपल्यालाच करायला लागते आणि त्याकरता चकरा खुप होतात. अर्थात यादी बनवली की आम्ही ते ते सर्व आणत असु. पण तरीही ते एकाच वेळेला सर्व आणले जायचे नाही.
 
 
 
मला हळूहळू कळाले की मांस असलेले पदार्थ जरी आपल्याला खाता येत नसतील तरी बाकीचे बरेच काही खाता येईल आणि मी ते खायचे. काम करताना खाणे अलाउड आहे पण लपत छपत खायचे, किंवा कोल्ड रूम मध्ये जाउन खायचे. बनाना पुडींग बनवताना त्यात केळ्यांच्या चकत्या आणि कुकीज घालायला लागतात त्यामुळे केळी खाता यायची. काही सलाड मध्ये बेबी टोमॅटो, काकड्या, स्ट्रऍबेरी, दाक्षे घालायचे असल्याने मला ते पण खाता याायचे. सब मध्ये मी काही वेळेला लंच साठी माझा मीच सब बनवून घ्यायचे. त्यात मी भरपूर काकड्या, टोमॅटो, चिरलेले लेट्युस घालून घ्यायचे. शिवाय थोडे किसलेले चीझ पण टाकायचे. टोमॅटो सँस घालायचे. काही वेळेला मी लिहून द्यायचे मग मला तिथल्या सब मध्ये काम करणाऱ्या मैत्रिणी बनवून द्यायच्या. जेव्हा तिथे छोटे पिझ्झे order ्नुसार बनवून द्यायचे तेव्हा पण मी एखाद वेळेला पिझ्झा घ्यायचे. आणि एशियन बार सुरु झाला तेव्हा मला व्हेजी नुडल्स खाता यायचे. हे छान असायचे. आठवड्यातून एक दिवस मी डबा न आणता हे असे खात असे.फ्रुट बार करता फळे कापली जायची ती कापताना आम्ही आशाळभुत नजरेने बघायचो. 😃 कूकींगच्या शेजारीच आमच्या मागेच जेव्हा फळे कापायच्या तेव्हाआम्हाला पण त्यातल्या काही फोडी खाता यायच्या. त्यात अननस, कलिंगड, टरबूज असे. मग त्यातल्या काही फोडी एका बाउल मध्ये ठेवून काम करता करता मी खायचे. त्यामुळे फ्रेश वाटायचे. काही वेळा तर असे वाटायचे की तू कापत रहा मी आयत्या फोडी खात रहाते, असे मी म्हणायचे काही वेळेला. 😃 लंच मध्ये कस्टमर लोकांना २ व्हेजी आणि एक चिकन वडा असे ५ dollar ला असते. त्यात मॅक and चिझ, mashed पोटॅटो असायचे किंवा ब्रोकोली भात, उकडलेले बीन्स, यात सुद्धा लंच शिवाय कस्टमर नुसते चिकन वडे खूप घ्यायचे. चिकन सलाड सारखाच चिकन वड्यांचा तडाखे बंद खप व्हायचा. अरे बापरे. ही लोक किती फॅट खातात असे मनात म्हणायचे मी. 
 
 
 
आम्ही तिघी म्हणजे मी विकी आणि कार्मेन उद्पादन विभागात असल्याने आम्ही सर्व कोरडे पदार्थ बनवायचो. कुकींग व फ्रुट बार सेक्शन आमच्या अगदी मागेच होता. hot बार, सब बार, एशियन बार आमच्या पुढे होते. कूकींग आणि फ्रुट बार साठी घासायला भांडी खूपच व्हायची. आमची भांडी कमी व्हायची. सलाड बनवण्यासाठी आम्हाला फक्त घमेली लागायची. ती आम्ही सिंक मध्ये विसळून ठेवायचो. तिथे डिश washer जरी असले तरी कुकींग सेक्शन आणी फ्रुट बार साठी खूपच भांडी व्हायची, इतकी की डिश वाशर ला लावून सुद्धा प्रत्यक्ष हाताने बरीच भांडी त्यांना घासावी लागत ! लंच टाईम १२ ते २ खुप गर्दी असायची. त्यामुळे आम्हाला तिथे मदतीला जावेच लागायचे. लोकांना लंच box मध्ये पदार्थ घालून, लिस्ट मधे पाहून त्याप्रमाणे कोड घालून लेबल प्रिंट करून लावायचे आणि द्यायचे. तिथे नेमून दिलेल्या बायकांना आम्ही मदत करायचो. इथे बरेच आले आणि गेलेले पाहिले. दुसरी नोकरी मिळाली की इथली नोकरी सोडून गेलेले, कुणाला फायर केले म्हणून सोडून गेलेले. त्यामुळे इथे नेहमी माणसांची कमतरता असे.
अश्या वेळेला डेली मॅनेजर उपलब्ध असलेल्या माणसांमध्ये फिरवा फिरवी करायची. आज तू सब मध्ये काम कर, तर तु कुकींग साठी जा. काही वेळेला मांसकापणाऱ्या लोकांना ती डेली सेक्शन ला टाकायची. आम्हाला तिघींना उद्पादन सोडुन जेमिने दुसऱ्या विभागात टाकले नाही. कारण तिला माहिती होते की इथे खूप काम असते. आमच्या मदतीसाठी ती नेमणूक करायची पण नंतर तिची रवानगी दुसऱ्या सेक्शन मध्ये व्हायची कारण की माणसांची कमतरता खूप असायची. आम्ही तिघी अजिबात दांड्या मारायचो नाहीत. अगदी क्वचित खूप बरे वाटत नसेल तर मी जायचे नाही. कारण गेले नाही की त्यांच्यावर खूप भार पडायचा.अश्या वेळेला डेली मॅनेजरची पण खुप कसरत होते. डेली मॅनेजर पण ३ ते ४ झाले. त्यांच्यावर पण खूप प्रेशर असते. डिस्ट्रिक्ट मॅनेजर आला किंवा फूड इन्स्पेक्टर आला की आमची खूप धावपळ व्हायची. फ्लोअर भरलेला असला पाहिजे. जर शिलकीत डबे शिल्लक नसतील तर ते आधी बनवून प्लोअर वर ठेवावे लागत. फूड इन्स्पेक्टर रेटींग देवून जाई. Rohini Gore 
 
 
क्रमश : ...
 

















 


Monday, June 28, 2021

इंगल्स मार्केट ... (८)

 

विल्मिंग्टन सोडून आम्ही जेव्हा हॅंडरसनविल ला आलो तेव्हा मला बदल मिळाला. अपार्टमेंट शोधात खूप त्रास झाला. जेव्हा राहायला सुरवात केली तेव्हा विनायक सकाळी ८ ते रात्री ७ नोकरी करू लागला. त्याला ये-जा करण्यासाठी कारने ९० मिनिटे लागायची. जेवायचा डबा घेउन जायचा. मला खूप एकटेपणा आला. पुढे काय? हा प्रश्न सतावायला लागला. हजारोंच्या संख्येने फोटो काढून झाले होते. जवळ जवळ सर्व प्रकारच्या रेसिपीज लिहून झाल्या होत्या आणि इथे येणारे अनुभव पण बरेच लिहून झाले होते. अर्थात अनुभव कधीच संपणार नाहीत. तसेही विल्मिंग्टन मध्ये २००५ ते २०१५ मित्रमंडळ नव्हतेच. मनोगताने खूपच साथ दिली होती. ती साथ २००५ ते २०१० पर्यंत होती. तिथे मिळालेले मित्रमैत्रिणी वेगवेगळ्या ठिकाणी बिझी झाले होते. याहू वरच्या अमर्याद गप्पा पण संपल्या. मनोगतावरच्या चर्चा संपल्या.
 
 
 
त्यानंतरही बरेच काही छोटे छोटे उद्योग केले. ते सर्व उद्योग मी माझ्या blog्वर लिहिलेले आहेत. नविन शहर आणि आलेला एकटेपणा. एकटेपणा जाण्यासाठी बाहेर पडा. चाला. काही ना काही मिळते. आमच्या घरापासून फुटपाथ लागतो तो थेट इंगल्स पर्यंत जातो. एकदा विनायक या फुटपाथ वरून चालून आला आणि म्हणाला एकदम सुरक्षित फुटपाथ आहे. तू पण आठवड्यातून एकदा इंगल्स पर्यंतजात जा. एकदा गेले इंगल्स मध्ये. माझ्या चालीने हा रस्ता ये-जा करण्यासाठी ६० मिनिटांचा आहे. दर आठवड्याचा माझा चालण्याचा कार्यक्रम ठरून गेला. दर आठवड्यात १ ते २ वेळा इंगल्स पर्यंत ये-जा करायचे. त्यामुळे वेळही जायचा. चालणेही व्हायचे. एकटेपणा कमी व्हायला मदतही झाली. इंगल्स मध्ये जायचे. तिथे स्टारबक्स आहे. तिथे coffee प्यायची. भूक लागली असेल तर एखाद डोनट खायचा आणि परत यायचे. एकदा अशीच इंगल्स मध्ये गेले असताना एका टेबलावर बसले होते. तिथे एक बाई ब्रेडचे गठ्ठे लावत होती. मनात म्हणाले अशी नोकरी हवी. किती छान ना ! त्या बाईला विचारले की इथे नोकरीचे चान्सेस आहेत का? ती म्हणाली थांब. तिने मला सांगितले तो तुला पांढऱ्या शर्ट मधला माणुस दिसतोय का? तर त्याला जाऊन विचार, तो तुला सांगेल. त्याला जाउन विचारले. मला कुठे माहिती होते की ज्या माणसाला मी नोकरी संदर्भात विचारले तो स्टोअर मॅनेजर होता. त्याने सांगितले की तू online अर्ज कर. अर्ज कर आणि मला येऊन भेट. मी म्हणाले की तुझे नाव काय? तर त्याने एक इंगल्स चे कार्ड दिले आणि त्याच्यावर त्याचे नाव लिहिले रिचर्ड. मला खुप आनंद झाला. ज्या अर्थी अर्ज करून मला भेटायला ये असे म्हणत आहे त्याअर्थी इथे नक्कि नोकरी आहे.
मी अर्ज भरला. त्यामध्ये तुमची उपलब्धता विचारतात. 
 
 
तिथे मी माझी उपलब्धतासोमवार ते रविवार ७ दिवस आणि वेळ सकाळी ८ ते दुपारी ४ अशी लिहिली. नंतर जाऊन रिचर्ड ला भेटले. आणि सांगितले की मी अर्ज केला आहे. तर तो जरा थांब असे म्हणाला. मी तुझ्या अर्जाची प्रिंट घेउन येतो. अर्जाची प्रिंट घेउन आला आणि म्हणाला की तू सही केली नाहीस. मी म्हणाले की मी इथेच सही करते. तर तो म्हणाला electronic सही पाहिजे. परत घरी जाउन सही केली आणि परत इंगल्स मध्ये त्याला भेटायला गेले. मला म्हणाला की अमुक एका दिवशी ये. त्या दिवशी गेले तर म्हणाला की डेली मॅनेजर आज आली नाहीये. आणि तुला कोणत्या सेक्शन मध्ये घ्यायचे हे पण अजून ठरले नाही. विचार चालु आहे. अर्जामध्ये मी सर्व सेक्शन ला टिक मार्क केली होती. तर म्हणाला उद्या येशील का? मी म्हणले २ दिवसांनी आले तर चालेल का? तर म्हणाला चालेल. त्याने हे पण विचारले की तु सेकंड शिफ्ट साठी येशील का? दुपारी २ ते ११. मी ठामपणे नकार दिला. दोन दिवसांनी गेले. मनात विचार आला ही नुसती टोलवा टोलवी चालू आहे का? नोकरी दिसत नाहीये. पण विचार केला की अजुन एक चान्स घेऊ.त्या दिवशी डेली मॅनेजर होती. तिच्याशी हस्तांदोलन केले. 
 
 
तिने मला जुजबीप्रश्न विचारले ते असे की तु या आधी असे काम केलेस का? तुला पर आवर ९ dollar मिळतील आणि शिफ्ट कोणती हवी ८ ते ४ की ९ ते ५. मी म्हणाले की मला या आधी असे काम केले नाहीये. पण शिकवले तर मी नक्कीच चांगले काम करीन. मला पगार मान्य आहे आणि ८ ते ४ शिफ्ट चालेल. शिवाय तिने हे पण विचारले की नोकरी करायची झाली तर तुझा कोणत्या प्रकारचा विसा आहे. तर मी म्हणाले की माझ्याकडे अमेरिकन पासपोर्ट आहे. हे सांगितल्यावर ती खुषच झाली. म्हणाली की मी तुला offer इमेल ने पाठवते. ते तुला मान्य असेल तर
offer accept कर. मग तुझी background चेक केली जाईल. तुला ड्र्ग टेस्ट द्यावी लागेल. नोकरी करण्याकरता जे जे सोप्सकार लागतात ते ते सर्व झाले. विनायक मला आधीपासुनच सांगत होता की तु अश्या प्रकारची नोकरी कधी केली नाहीस. ८ तास उभे राहुन ही नोकरी आहे. आणी नुसते ८ तास उभे राहयचे नाही तर कामही करायचे आहे. तुला ही नोकरी झेपणार नाही. मी त्याला सांगितले की मी ८ तास काय २४ तास उभी राहायला तयार आहे इतका मला कंटाळा आला आहे. इथे अमेरिकेत घरी बसले की वेड लागते. डिपेंडंट विसावर नोकरी करता येत नाही. बऱ्याच बायका इथे डिपेंडंट विसावर बेकायदेशीर नोकरी करतात पण आम्हाला ते पटत नव्हते. म्हणून केली नाही.
गरजेसाठी नोकरी करावी लागते पण सततची टांगती तलवार असते. आम्हाला पैशाची गरज नव्हती पण मला वेळ कसा घालवावा याची गरज इथे हॅंडरसन्विललाआल्यावर जास्त भासली. 
 
 
तोपर्यंत विल्मिंग्टनला माझा वेळ मी छान घालवला. एक संपले की दुसरे असे करत करत बरेच काही उद्योग केले. मी इंगल्स मध्ये २०१५ ते २०१९ पर्यंत डेली मध्ये उत्पादन विभागात नोकरी केली. इथे बरेच विभाग आहेत. सब बार, हऍट बार, सुशी, फ्रुट बार, कुकींग आणि उद्पादन. मला उद्पादन विभाग खूप आवडतो. काम खूप असते पण एकसुरी नाही. वेगवेगळ्या प्रकारचे सॅंडविचेस, सलाड आणि बरेच काही प्रकार करावे लागतात. उद्पादन विभागात कामाची विविधता खूप आहे. मी तिथे नोकरी करत असताना निरिक्षण करायचे आणि मला अमुक अमुक सेक्शनला नोकरी दिली असती तर? पण नको रे बाबा. उद्पादन विभाग छान आहे. इथे काम तर जास्त आहेच. हालचाल खूप आहे. चालणे खूप आहे. तसे तर इतरांना पण आहेच. उद्पादन विभागात काम करायला कोणीही तयार होत नाहीत. इथे आम्ही तिघी होतो. मी कार्मेन आणि विकी. माझे दोघांशी छान जमून गेले होते. काम करता करता गप्पाही होत होत्या. मी विचार केला की बेकरीमध्ये मला टाकले असते तर पण नाही टाकले तेच बरे झाले तिथे ब्रेड, कुकीज, आणि केक्स बनतात. तिथे कस्टमर लोकही विचारपूस करत नाहीत. डेली सेक्शन्ला आम्ही hot बार, सब बार, एशियन बारला मदत करायचो. म्हणजेकस्टमर आले की त्यांना सर्व्ह करायला मदत करायचो. लंच टाईम मध्ये त्यांना मदत करावी लागायची इतकी गर्दी असायची. शिवाय डेली सेक्शनला कॅशियरची पण एक वेगळी पोस्ट निर्माण केली होती. तिथे पण मदतीसाठी जायला लागायचे. तिथे वेगळी कॅशियर असायची. पण ती आली नाही तर आम्हाला जायला लागायचे. 
 
 
 
प्रोड्युस डिपार्टमेंटला मला टाकले असते तर? नको रे बाबा, तिथे दिवस भर मोठमोठाली फळे कापत रहायचे ! म्हणजे उजवा हातावर किती भार पडत असेल? कॅशियर पण नको तिथेही उजव्या हातावर खूप भार पडतो. फ्रुट बार नको, कुकींग तर नकोच नको ! मी हॅंडरसनविलला गेले तर मला अजूनही तिथे नोकरी मिळेल. पण शेवटी शेवटी उत्पादन विभागातले काम इतके काही वाढले होते की मला नोकरी सोडून द्याविशी वाटत होती. मी आठवड्यातले ४ दिवस कामाला जायचे. ते मी ३ दिवस करून घेतले होते तरी मला खूप दमायला व्हायचे. पण नोकरी सोडून घरी बसायचे म्हणजे पुढे काय हा प्रश्न आहेच. अर्थात हा प्रश्न सुटला आणि विनायकच्या नोकरी बदलामुळे आम्ही न्यु जर्सीला आलो. Rohini gore
क्रमश : .....

Saturday, June 26, 2021

इंगल्स मार्केट ... (७)

 ३ पॅक सॅंडविच म्हणजे कठिण आणि किचकट, उत्पादन विभागात आम्हां तिघींपैकी कुणालाच हे बनवणे आवडायचे नाही. दुपारी २ नंतर हे बनायचे. अगदीच पटापट विकले गेले तर मात्र सर्व काम सोडुन आधी हेच बनवायलाघ्यायचो. आणि बनवायचे असतिल तर फ्रिजर मधून ते सकाळिच आणायला लागायचे म्हणजे रुम टेंप्रेचरला यायला अवधी असायचा. जर का आणायचे राहिले तर मात्र अरेरे ! किती त्रास होतोय कापायला असे व्हायचे. मी हे बनवायचे पण अगदीच कुणी नाही बनवले तर बनवायचे. नाहीतर मी आणि कार्मेन मिळुन बनवायचो. लुलु तिचे सुशीचे काम झाले की आमच्या मदतीला यायची आणि ती हे सॅंडविच बनवायची. याकरता जे ग्रीन लीफ लेट्युस लागते ते आम्ही प्रोड्युस डिपार्टमेंट मधुन आणायचो. हे धुवुन घ्यायला लागायचे. नंतर ते चाळणीतनिथळत ठेवायचे. ३ पक संडविचला संपूर्ण टेबल रिकामे असले तर चांगले व्हायचे. १० सॅंडविच बनवायला टेबल भरुन जायचे.

 

 हे गोल आकाराचे ब्रेड मधोमधकापुन त्याच्या वरचा भाग, (मी त्याला टोप्या म्हणायचे. :D ) ब्रेड कापला की एकावर एक टोप्या ठेवायला लागायच्या. खालचे डगले (कापलेल्या ब्रेडचा खालचा भाग )एका खाली एक असे पुर्ण टेबल भरुन जायचे. मग सर्वांवर आधी लेट्युसची पाने, नंतर ठरलेले २ औंस मांस ठेवायचे व नंतर चिझच्या चकत्या ठेवायच्या. प्रत्येक डगल्यावर वेगवेगळे मांस. हे सर्व झाले की प्रत्येक डगल्यावर ज्याच्या त्याच्या टोप्या ठेवायच्या. :D मग प्रत्येक सॅंडविच एका कागदामध्ये रॅप करायचा. रॅप करायचा कागद सुळसुळीत आणि कापायही कडक असायचा. रॅप करायचीपण एक पद्धत आहे. विकी आणि कार्मेनची पद्धत वेगवेगळी होती. मला कार्मेनच्या पद्धतीने रॅप करायचे.



१० सॅंडविच बनवायचे असतिल तर प्रत्येक डब्यामध्ये ३ म्हणजे ते ३० झाले पाहिजेत. म्हणजे एका पॅक मध्ये ३ सॅंडविच याप्रमाणे. रॅप केले की ते मधोमध कापायचे. कापायचे म्हणजे पुर्ण नाही, सॅंडविच दुमडण्यासाठी अगदी थोडे कापायचे ठेवायचे. हे सर्व कापुन झाले की आयताकृती प्लॅस्टीकच्या पारदर्शी डब्यात ते भरायचे आणे मग त्याची लेबले प्रिंट करायची. ती डब्याला चिकटवायची.


प्रत्येक सॅंडविचचे लेबल प्रिंट करण्यासाठी वेगवेगळे आकडे आहेत. सवयाने सर्व आकडे सॅंडविचचे आणि सलाड चे पाठ झाले होते.प्लोअरवर ठेवली की बाकीची बॅक अपला ठराविक ठेवावि लागत. मी जेव्हा नोकरीला सुरवात केली म्हणजे २०१५ साली तेव्हा हे ३ पॅक सॅडविच फ्लोअरला ६ व बॅक अप ला ६ ठेवायचो. जेव्हा ऐशियन बार सुरु केला तेव्हा बिझिनेस इतका वाढला की डेली सेक्शन मध्ये उद्पादन विभागातले आमच्या तिघींचे काम प्रचंड वाढले. नंतर शिलकीत ठेवण्याची संख्या ६ वरून २० वर गेली ! रॅप करून हे सॅडविच जेव्हा कापायला लागायचे ना तेव्हा खूप जोर लावायला लागायचा. याची सुरी लांबलचक होती. ही सुरी आम्ही लपवून ठेवायचो कारण ती आमच्याकरता खुप महत्वाची होती.

याकरता आम्हाला रोस्ट बीफ, टर्की आणि हॅम हे मांसाचे प्रकार लागायचे. शिवायया मांसाचे प्रत्येकी वेगवेगळे सॅडविचही बनवायला लागायचे. चिकन ब्रेस्ट मांस घालुन पण एक प्रकार बनवायला लागायचा. हे वेगवेगळे ४ प्रकारचे सॅडविचकरता प्रत्येकी ३ औंस मास घालायला लागायचे. बाकी सर्व तेच म्हणजे लेट्युसची पाने, आणे चीझ. हे सॅन्डविच प्रय्तेकी ४ फ्लोअर वर ठेवायला लागायचे आणि शिलकीत प्रत्येकी ८ ठेवायला लागायचे. या सर्व सॅंडविचला लागणारा ब्रेड साारखाच. तो आम्हाला फ्रीजर मधून आणायला लागायचा. मोठा boxआणायला लागायचा. प्रय्तेक प्लॅस्टिक च्या पिशवीत ६ असायचे. याप्रमाणे १० पिशव्या म्हणजे ६० ब्रेड लागायचे. बाकीच्या सर्व सॅंडविचेस साठीचे ब्रेड आम्हाला विक्रीकरता जे ब्रेड ठेवलेले असतात तिथुन आम्ही घेऊन यायचो. स्लाईस ब्रेड. या सर्व बाकीच्या सँडविच साठी काहींना ग्रीन लीफ लेट्युस लागायचे तर काही सॅंडविच बिना लेट्युसचे. प्रत्येकाला चीझही वेगळ्या प्रकारचे. या सर्व याद्या मी बनवायचे. मी कामावर आले की फ्लोअरवरचे वापरण्यासाठी बाद झालेले सॅंडविच फेकून द्यायचे. नंतर कोल्ड रुम मधून रिकाम्या झालेल्या जागांवर शिलकीतलेसॅंडविचचे डबे ठेवायचे. नंतर कोणत्या प्रकारचे किती सॅंडविच बनवायचे याची यादी तयार करायची. नंतर सॅंडविचला लागणारे मांस order करायचे. मांसाचे नाव आणि त्याला लागणारे मांस प्रत्येकी गुणिले जितके सॅंडविचेस बनवायचे असतील त्याचा आकडा. ही यादी मांस कापणाऱ्या विभागात नेवून द्यायची. आणि त्याकरता एक प्लॅस्टिकचा डबाही द्यायचा. आणि शिवाय प्रत्येक सॅंडविचला लागणारे वेगवेगळ्या प्रकारचे चीझची पण यादी द्यायचे.


चीझ प्रत्येकी १ औंस याप्रमाणे. कार्मेन आली की मग ती टेबल सॅनिटाइझ करायची आणि फ्रीजर मध्ये जऔउन ब्रेड, व्हनिला पुडिंग, मेयानिझचे डबे आणि अजून जे जे काही बनवायचे असेल ते ते एका कार्ट मध्ये घालून घेऊन यायची. आणि मग आमची खऱ्या अर्थाने कामाला सुरवात व्हायची. Rohini Gore

क्रमश : ....

Wednesday, June 02, 2021

सायकल डे

 

आज म्हणे जागतिक सायकल दिवस आहे. सायकल म्हणली की मला रंजना आठवते. आमचे घर शाळेपासून खूप लांब होते. आम्ही शाळेत बसने जायचो. सायकल शिकायला बाबा नाही म्हणायचे. ते म्हणायचे आधीच आपले घर शाळेपासून खूप लांब आहे. तुम्ही सायकलने ये-जा केलीत तर आमचा जीव टांगणीला लागेल. आधीच रस्त्यावर खुप वाहने असतात आणि गर्दीपण असते. त्यात तुम्हाला काही झाले म्हणजे? बाबा प्रेमापोटी सांगत पण तरीही रंजनाने बाबांचे म्हणणे ऐकले नाही. मी सायकल शिकले नाही. मी मुळात घाबरट्ट आहे. नंतर मी सायकल शिकायला गेले पण सराव केला नाही. स्कुटर थोडीफार शिकले आणि सराव न करता चालवायला गेले तर मला अपघात झाला.
रिक्शाचे पण २ अपघात झाले. त्यानंतर मी खूपच भीती घेतली.
 
 
 
रंजना बाबांच्या नकळत सायकल शिकली. बाबा घरी जेवायला आले की ते जेवुन थोडावेळ विश्रांति घेऊन परत कामाला जायचे ते ६ ला घरी यायचे. सकाळी ७ ते १२ आणि दुपारी ३ ते ६ अशी त्यांची कामावरची वेळ होती. बाबा दुपारी घरी जेवायला आले की रंजना बाबांच्या नकळत सायकची किल्लि घ्यायची आणि भिंतीला धरून तिची ती सायकल शिकली. एके दिवशी म्हणाली की आज मी तुम्हाल एक गंमत दाखवणार आहे. बाहेर येऊन उभे रहा रस्त्यावर. आणि ती सायकल चालवत येताना दिसली. आम्हाल सगळ्यांनाच तिचे खूप कौतुक वाटले. माझी पहिली नोकरी सुरू झाली होती. मी तिला माझ्या स्वकमाईच्या पैशाने ( त्यावेळेचे रुपये ७०० ) तिला सायकल घेऊन दिली. मला अजूनही ती सायकल डोळ्यासमोर आहे. तिचा रंग लाल होता. रंजनाने भरपूर सायकल चालवली आहे. तिला नोकरी लागल्यावर सकाळी ७ ला ती सायकल घेऊन बाहेर पडायची ते संध्याकाळी ६ ला घरी यायची. सकाळी उठून ती college मध्ये जायची. तिथून परस्पर नोकरीवर जायची. नंतर तिथून ती क्लास करायची. आणि लग्नानंतर तिने स्कुटर घेतली. सायकल शिकल्याचा तिला खूप फायदा झाला. माझ्या अजोबांनी खूप सायकलींग केले आणि बाबांनी पण ! बाबा ४ वेळा सायकलने ये-जा करायचे कामावर जाताना. मला सायकल चालवता येत नाही पण सायकल खूप आवडते. पूर्वी सायकल भाड्याने पण मिळायची. सायकल वर चित्रित झालेले "हे मैने कसम ली" हे गाणे मला खूपच आवडते. Rohini Gore