14 May 2026

 आज दिनांक १४, मे २००१ ला रात्री आम्ही दोघे मुंबईच्या आंतराष्ट्रीय विमानतळावर होतो. आम्हाला सोडायला विनायकचा मित्र राम भट, त्याची बायको शकुंतला व त्याचा लहान मुलगा असे आले होते. आम्ही आमच्या मोठाल्या बॅगा धावपट्टीवर सोडल्या व परत बाहेर येऊन त्यांच्याशी शेवटच्या प्रत्यक्षातल्या समोरासमोर उभे राहून गप्पा मारल्या. काहीवेळा नंतर चला, आता निघतो आम्ही, विमान सुटायची वेळ झाली असे सांगून कुटुंब मित्राला टाटा बाय बाय केले. मी मित्राच्या मुलाच्या हातात खाऊसाठी पैसे ठेवले. शकुंतला आम्हाला म्हणाली की तिथे पोहोचल्यावर आम्हाला ईमेल ने कळवा. विनायकची रेडिफ मेल होती. त्यावेळेचा आंतराष्ट्रीय विमानतळ मला अंधुक आठवत आहे. लुफ्तांझा एअरलाईनची फ्लाईट होती. 15 मे चा भारतातला सूर्योदय होण्या आधी आमचा प्रवास सुरू झाला. विमानात बसण्यापूर्वी २ वर्षे सलग आम्ही दोघे एका अग्निदिव्यातून गेलो होतो. मानसिक आणि शारिरीक खच्चीकरण झाले होते. आमचे विमान सुटले. खिडकीतून मी बाहेर पाहिले तर मुंबई नगरीचे असंख्य पिवळे दिवे, जणू काही दिव्यांच्या माळाच पसरलेल्या आहेत असे चित्र दिसले. काही सेकंदातच खिडकीतून काळाकुट्ट अंधार दिसायला लागला आणि डोळ्यात पाणी आले. आमच्या विमानात फक्त एकच भारतीय होता. Frankfurt विमानतळावर आमचा काही तासांचा अवधी होता. तो एक भारतीय व आम्ही दोघे पुढच्या प्रवासाकरता कोणत्या गेटवर विमान लागले आहे हे तिथे असलेल्या डिजिटल पटलावर शोधत होतो. जर्मनीच्या त्या विमानतळावर तिथे वावरत असलेल्यांचा तुटकपणा खूपच जाणवत होता. सगळ्यांचे चौकोनी चेहरे. कोणाच्याही चेहऱ्यावर हास्यमुद्रा दिसत नव्हती. डॅलस विमानतळावर येण्याकरता आमचे विमान जसससे खाली उतरत होते तेव्हा मी खिडकीतून खाली पाहिले तर हायवे वर प्रचंड वेगाने कार जाताना दिसल्या. बाकी कोणतेही वाहन दिसले नाही. आणि अशा रितीने १५ मे ला निघून आम्ही अमेरिकेतल्या डॅलस विमानतळावर १५ मे रोजीच पोहोचलो. rohinigore

18 April 2026

 18 April 2026 - ही आहे कालच्या दिवसाची रोजनिशी. ती दिसेनाशी झाली. आज आता उठल्यावर दिसली म्हणून पोस्ट करत आहे.

आजचा दिवस छान गेला. एक तर थंडी पुर्णपणे गेली आहे. तशी अधुन मधून डोकावत रहाते पण थंडी, बोचरे वारे, बर्फ हे सर्व संपल्यामुळे छान वाटत आहे. नेहमीप्रमाणेच विकांताची कामे आटपून आम्ही चांद पॅलेसला जेवायला गेलो. पूर्वी फक्त एकदाच गेलो होतो. कोरोनानंतरच अर्थात ! सर्व उपाहारगृहांनी पैसे अवाच्या सवा वाढवले आहेत. बफे ला आता २५ डॉलर्स ! म्हणजे दोघांचे ५० आणि त्यावर टॅक्स आणि चांद पॅलेस ला तर अजून एक टॅक्स लावतात. म्हणजे दोघांचे मिळून ६० डॉलर्स ! इडली डोसे खाऊन कंटाळा आला होता म्हणून काहीतरी वेगळे खाण्याचा विचार केला आणि मनाचा हिय्या करून गेलो कारण तिथल्या पदार्थांची चव चांगली असते ते माहीत होते. मी पूर्वी बटाटेवडे, सामोसे आणि बरेच काही बरेच वेळा बनवायचे. आता बनवत नाही. भांडी खूप पडतात घासायला. त्यामुळे मनात असूनही केले जात नाही. आज चांद पॅलेस मध्ये ठराविक पदार्थ खाल्ले त्यामुळे खूप बरे वाटले ! अर्थात जे खाल्ले ते अगदीच मोजून मापून. खाणे पण खूप कमी झाले आहे. गोड पदार्थ तर तोंडात खूपच घोळत रहातात.

तर आज मी २ स्प्रिंग रोल, २ भजी, १ सामोसा, छोटे तळलेले पापड २, २ पुऱ्या, बटाट्याची रस्सा भाजी, खाल्ली. गोडामध्ये १ गुलाबजाम, थोडे आईस्क्रीम, थोडी रसमलाई असे खाल्ले. बफे मध्ये बरेच काही असते. भाज्या भात, पाणीपुरी, सलाड. शिवाय तुम्हाला विचारतात की नान व डोसा पाहिजे का? मी नाही सांगितले. विनुने डोसा घेतला व बाकीचे म्हणजे सांबार, छोले, सूप आणि दही वडे, भजी घेतले. जे घरी करतो ते मी कधीच घेत नाही म्हणजे भात-नान-पोळी. बाकीचे चव येणारे पदार्थ घेते की जे मी आता करत नाही. गोड तर करणे बंदच झाले आहे. वर्षातून एकदा पुरणपोळी बनवायचे ती पण आता बनवत नाही. एक तर दोघच असतो आणि त्यातून खाणेही खूप कमी झालयं, भांडी पण खूप पडतात. म्हणजे काही करायचे म्हणले तर व्याप आणि तापच जास्त असतो. साधी ओळी भेळ पण आता बनवत नाही. क्वचित काही वेळा बटाटेवडे आणि साबुदाणे वडे बनवते.

आज संगीत के सितारे मध्ये एक थीम होती ती म्हणजे कोणीही हिरो,हिरोईन, किंवा इतर आरशासमोर बसून/उभे राहून मेक अप करत आहे. मला जे गाणे हवे होते त्याचा विडिओच उपलब्ध नाहीये युट्युबवर, पूर्वी होता. ना जिया लागेना गाणे त्या थीम मध्ये टाकणार होते. २-३ गाणी आठवत होती त्यापैकी एक गाणे टाकले ते म्हणजे पिया का घर है ये रानी हु मै रानी हु घर की. या गाण्यात जया भादुरी आरशासमोर उभे राहून केस विंचरते. खरे तर माझ्या मनात अजून एक गाणे होते ते तर थीम मध्ये अगदी चपखल बसत होते पण ते आधी कुणीतरी टाकले होते. ते गाणे म्हणजे पिया ऐसो जियामें समाय गयो रे के मै तनमन की सुदबुद गवा बैठी.

अजून २ गाणी आठवली ती म्हणजे मित ना मिला रे मनका. या गाण्यात शेवटी एक बाई गाणे ऐकता ऐकता आरशात पाहून लिपस्टिक लावत असते. आणि पलभर के लिए कोई हमे प्यार कर ले झुठा ही सही. या गाण्यात हेमामालिनी आरश्यासमोर उभी राहून केच विंचरते. गाण्यात आरशासमोर उभे राहून कोणीतरी मेक अप करत आहे मग ते काही सेकंदासाठी असले तरी चालेल अशी थीम होती. मला ही थीम खूपच आवडली. विनुचे आवडते गाणे की जे या थीम मध्ये अगदी चपखल बसते ते मी विनुसाठी ठेवले होते पण तेही कुणीतरी आधीच टाकले होते. ते गाणे म्हणजे देखती ही रहो आज दर्पण ना तूम, प्यार का ये महुरत निकल जाएगा. हे गाणे पण कोणीतरी आधीच टाकले होते. तर एकूण आजचा दिवस चांगला गेला. rohinigore

१२ एप्रिल २०२६ भावपूर्ण श्रद्धांजली आशाताई

१२ एप्रिल २०२६ भावपूर्ण श्रद्धांजली आशाताई 

आज सकाळी उठले आणि बातमी वाचली ती आशा ताईंच्या निधनाची. खूप गदगदून आलं आणि मी ओक्साबोक्शी रडायला लागले. आपल्या घरातलेच कुणीतरी गेलयं असे वाटले. सुरांची एक खूप मोठी पोकळी निर्माण झाल्यासारखी वाटली. जेव्हा लताताई हे जग सोडून गेल्या तेव्हा मला रडू नाही फुटले, का ते माहीत नाही. आशा-लता दोघींचे सूर प्रचंड ताकदीचे बनले आहेत. मूळातच आवाजात गोडवा. हा गोडवा दोघींचाही निराळा ! कुणीतरी आपल्यावर जादू करतयं असच वाटतं त्यांची गाणी ऐकताना. दोघींचेही स्वर आसमंतात निनादत राहतीलच आणि आपल्या मनातही ! लता - आशा म्हणजे एक सूर्य तर एक चंद्र. एक राम एक कृष्ण. आशाच्या आवाजाला एक प्रकारची धार आहे, फिरत आहे. गाण्यांमधले शब्द ती अश्याप्रकारे गाते की त्या शब्दांनी आपण आकर्षित होतो. लताचा आवाज ऐकताना डोळे मिटावे, मंत्रमुग्ध व्हावे. एक प्रकारची समाधीच लागते. या दोघींची काही गाणी परत परत ऐकाविशी वाटतात. मन भरतच नाही !

मला लताची हिंदी गाणी जास्त आवडतात तर आशाची मराठी गाणी. उदाहणार्थ लताचे धानी चुनर मोरी हाय रे जाने कहा उडी जाए रे तर आशाचे पांडुरंग कांती दिव्य तेज झळकती रत्नकीळ फाकती प्रभा ! कितीही लिहिले तरी थोडेच आहे. दोघींची तुलना होउच शकत नाही. दोघींच्या नावाचा एकेरी उल्लेख आदरार्थी आहे. त्यांच्या गायनाने सर्वांनाच खूप जवळ केलयं अगदी आईसारखं ! गाण्यांचा राग, प्रकार कुठलाही असो, जन्मापासून मरेपर्यंतच्या प्रत्येक वळणावर घेऊन जातो. गाणं कळायला लागल्यापासून ते आजतागायत आपण सर्वच त्यांची गाणी ऐकत आहोत. आशा-लताचा आवाज आपल्या सर्वांच्या जीवनात चैतन्य निर्माण करतात हे आपले खूप मोठे भाग्य आहे ! copyright rohinigore

२७ मार्च २०२६

 27 March 2026

आजचा दिवस खूप वेगळा होता. आज मी २ मैत्रिणींशी बोलले. एक मैत्रीण पुण्यातली आहे. ती खूपच बिझी असते तरीही ती माझ्याशी अधुन मधून ऑडिओ मेसेज मधून बोलते. ज्याला बोलायची इच्छा आहे तो काहीतरी मार्ग काढून बोलतोच बोलतो. बोलायचे नसेल तर हजार कारणे सांगितली जातात. हे तर सर्वांनाच माहीती आहे. आम्ही दोघींनी एकमेकींना ऑडिओ मेसेजेस पाठवले. ते ऐकून आम्हाला दोघींनाही छान वाटले. हल्ली टाईप करायचा खूपच कंटाळा येतो. मी तर सोडूनच दिले आहे. वहीत लिहीते. पण आज टंकण्याचा मूड लागला म्हणून आजची ही रोजनिशी ! दुसरी मैत्रीण तिच्या मुलीकडे लंडनला सध्या आहे. ती पण तिला जसा वेळ मिळेल तशी बोलते. तर आजचे आमचे डब्ल्युस्लॅशए वर खूप बोलणे झाले. तब्बल २ तास बोलत होतो. तिचा ऑनलाईन गाण्याचा क्लास असतो. तिने परिक्षेला निवडलेली गाणी मला स्कॅन करून पाठवली होती. तीच आज तिने म्हणून दाखवली. आणि परिक्षेसाठी काय काय अपेक्षीत आहे ते पण सांगितले. तर ती म्हणाली मला गाणे ऐकून सांग कसे वाटले ते. गाणी निवडताना ती कोणी गायली आहेत, गाण्याचे गीत, संगीत, संगीतप्रकार, भावार्थ हे सर्व बघितले जाते. तर तिने निवडलेल्या प्रत्येक गाण्याचे पहिले कडवे ती गात होती. काही गाण्यांना मी दुरूस्ती सांगितली. म्हणजे गीत-संगीत- कोणाचे आहे ते सांगितले. आठवणीतली गाणी या साईटवर बघ, तिथे सर्व माहिती खरी असते असेही सांगितले. काही गाणी मी नव्यानेच ऐकत होते. काही गाणी तिने खूप जुन्या काळातली निवडली होती. काही गाण्यांचे गीतकार आम्हाला दोघींनाही नव्यानेच कळत होते. राग प्रकार पण नव्यानेच कळत होते. त्यामुळे एकंदरीत मजा येत होती. तिने एक लावणी निवडली होती ती होती तुम्हावर केली मी मर्जी बहार नका सोडून जाऊ रंगमहाल. मला हे गाणे आवडते. मग मी पण तिला हे गाणे म्हणून दाखवले. अर्थात फक्त एकच कडवे. मला म्हणाली छान गातेस गं ! मी तिला म्हणाले की माझी गाणी पाठ नाहीत. मी गुगल वर शब्द शोधते आणि बघून म्हणते. तिने एक गाणे निवडले ते होते शरदाचे चांदणे मधुबनी. तिला म्हणले की हे बाबांचे आवडते गाणे होते. ती मला गाणे सांगायची आणि मी ते आठवणीतली गाणी या मध्ये शोधायचे आणि तिला सर्व माहिती सांगत होते आणि ती लिहून घेत होती म्हणजे गीत-संगीत-गायक. ती म्हणाली बरे झाले ग. परिक्षेची तयारीच झाली माझी. नाचनाचूनी अती मी दमले याचा भावार्थ तिने मला सांगितला. तिने खूप छान गाणी निवडली आहेत. आता पुढच्या आठवड्यात आम्ही विडिओ कॉलवर येणार आहोत आणि ती मला गाणी म्हणून दाखवणार आहे. ती म्हणाली की परिक्षेत गाण्याप्रमाणे चेहऱ्यावर हावभावही आणावे लागतात. त्यालाही मार्क असतात.

संगीत एक सितारे या ग्रुपवर गेली कित्येक वर्ष आम्हा दोघांची हजेरी नाही. पण गेल्या काही आठवड्यात काही थिमांनी आमचे लक्ष वेधून घेतले आणि त्याप्रमाणे आम्ही गाणी पोस्ट केली. आजची थीम छान होती. थीम अशी होती की नायक-नायिकांचे हाथ एकमेकांच्या हातात आहेत अशा ओळी गाण्याच्या गीतात कुठेतरी असल्या पाहिजेत. जसे की हाथोमें तेरे मेरा हाथ रहे जीवनमे पिया तेरा साथ रहे. आज मी त्या ग्रुपवर एक मराठी गाणी टाकले ते म्हणजे दिसते मजला सुखस्वप्न नवे मी संसार माझा रेखिते हे अष्ट्विनायक मधले गाणे. एका कडव्यात हात तुझा हाती असावा असे आहे आणि ते थीम मधे बसणारे गाणे आहे. मागच्या एका थीम मध्ये गाण्यात फुगे दिसायला हवेत असे होते तर विनायकने सपनोंका सौदागर आया हे गाणे पोस्ट केले. या गाण्यात भरपूर फुगे आहेत. मला सुचले होते दिल उसे दो जो जां दे दे पण मी ते पोस्ट केले नाही. आज एकंदरीत गाण्यांच्या मूड मध्ये होते त्यामुळे दिवस चांगला गेला. आज तिखटमिठाचा शिराही छान झाला होता. थोडी वेगळी चव आली होती. गाणी ऐकणे, गुणगुणणे हे एक टॉनिक आहे. शिवाय मनमोकळ्या गप्पा मारणे हे पण आपला मूड चांगला व्हायला मदत करते. - rohinigore

२५ फेब्रुवारी २०२६

 

२८ फेब्रुवारी २०२६

 

आज स्वच्छ हवा. वसंत ऋतूची सुरवात होण्याची चिन्हे आजच्या हवेत होती. मागच्या आठवड्यात पडलेला स्नो अजूनही वितळतोय. आज दुपारी एका उपाहारगृहात पण बरेच दिवसांनी गेलो. सा ऊथ इंडियन थाळी छान असते तिथली. अर्थात दोघात एक ! छान चवीचे जेवण व सोबत पंचमची गाणी ! अजून काय हवे? आज बरेच वर्षांनी संगीत के सितारे या ग्रुपवर गाणे पोस्ट केले. थीम मध्ये बऱ्याच गाण्यांचा चॉईस होता! थीम अशी होती की गाण्याच्या मुखडा व अंतरा कुठेही दिनांक, महिन्यांची नावे, किंवा आठवड्याची नावे, यापैकी एक आले पाहिजे. थीम वाचल्या वाचल्या पटकन एक गाणे डोळ्यासमोर आले ते म्हणजे सोमवार को हम मिले, मंगलवार को नैन, ते कुणीतरी पोस्ट केले होते. नंतर एक गाणे आठवले ते म्हणजे सावन का महिना पवन करे सोर हे गाणे मला खूप आवडत नाही. नंतर एक आठवले ते पोस्ट केले. सावन के झूले पडे तुम चले आओ. संगीत अर्थातच आरडी बर्मन. जुर्मानातली गाणी मी पूर्वी म्हणायचे ते आठवले. त्यात अजून एक गाणे आहे तेही मला आवडते ते म्हणजे छोटीसी एक कली खिली थी एक दिन बागमें. हे गाणे मागच्या एका महिन्यात ऐकले होते आणि छान वाटले होते. तसेच आज झाले. एकाने चैत्र मास त्यात शुद्ध नवमी ही तिथी पोस्टे केले तर एकाने आज सोमवार है, तुमको मुझसे प्यार है, बागोमें बहार है हे ते गाणे ! एका पाठोपाठ बरीच गाणी आठवली व युट्युबवर पाहीली. विनुची आवडती गाणीही पाहिली. त्यात सावन के झुले पडे हे गाणे तलत आणि लताने गायले आहे. प्यार की प्यास या चित्रपटातले गाणे. शिवाय अजून एक त्यातलेच एक गाणे ऐकले.

नंतर मला आशा भोसलेचे दिवसामागुनी दिवस चालले ऋतु मागुनी ऋतू हे गाणे आठवले. या गाण्यातही मराठी महिने आहेत. तर आजचा दिवस आम्हाला दोघांना भूतकाळात घेऊन गेला. त्या दिवसात आम्ही दोघेही २ ग्रुपवर थीम आली रे आली की त्याप्रमाणे गाणी पोस्ट करायचो. खूप रमून जायचो आम्ही गाण्यात आणि एखादे चांगले गाणे पोस्ट करायचे निसटून गेले की हळहळ वाटायची. ते ग्रुप्स म्हणजे संगीत के सितार व गीतसंगीत.

१८ फेब्रुवारी २०२६

 

१७ फेब्रुवारी २०२६

 

१५ फेब्रुवारी २०२६

 

11 February 2026 (fb memory)

 fb memory 5 years ago

जगात खूप सुंदर सुंदर गोष्टी आहेत की त्या पाहिल्या की आनंद होतो. प्रत्येकाच्या जीवनात अशा काही खास गोष्टी असतातच की ज्या आठवल्या की तुमचे हृदय काही क्षणांकरता हेंदकाळते. हा अनुभव खरच खूप छान असतो. रोमांचकारी अनुभव. फळाफूलात असतो, गाण्यात असतो तर काही क्षण पूर्वाश्रमीचे असतात आणि अचानक आलेले असतात. ध्यानीमनी नसताना काही गोष्टी अश्या काही अचानकपणे घडून येतात की त्या आठवल्या की तुमच्या अंगावरून कोणीतर मोरपीस फिरवत आहे असे वाटते. प्रेमाला उपमा नसतेच कधी कारण कि ते देवाघरचे लेणे असते. असे लेणे की ते तुमच्या हृदयात कायमचे दडून बसते. रोज आठवत नाही तर मधूनच आठवते कधीकधी. त्याला वेळकाळ नसते. अखंड कामात बुडालेले असताना आठवते. निवांत क्षणी आठवते. गर्दीतून जात असताना आठवते . त्यात एखाद्या बाळाचा गोंडस चेहरा आठवतो तर एखाद्या फुलाचीही आठवण येते.

मला सर्व प्रकारची फुले आवडतात पण त्यात सुद्धा मला विशिष्ट रंगांची फुले जास्त आवडतात. ते रंग खूप मनमोहक असतात. तास न तास त्या फुलाकडे

बघत बसावेसे वाटते. त्याला लाभलेल्या रंगामुळे ती फुले खूप लोभस वाटतात. मन प्रसन्न करून टाकतात. गुलाबा मध्ये मला पिवळा गुलाब खूपच आवडतो. कण्हेरी मधला गुलाबी रंग काय वर्णावा, इतका छान असतो. अबोलीचा रंग काही न्याराच ना ! आणि किती तो नाजुकपणा ! सदाफुली तर तिच्या लव्हेंडर रंगामुळे शोभून तर दिसतेच पण तिच्या त्या पाकळ्या ! जास्वंदाला तर प्रत्येक रंग खुलून दिसतो.

शेवंतीचा पिवळा रंग हारापेक्षा माळलेल्या वेणीतच शोभून दिसतो. शेवंतीची जागा विणलेल्या वेणीतच हवी. जाई जुईचा रंग पांढरा पण जाईचे टपोरेपण मला जास्त आवडते. जाईच्या कळ्या तर बघत बसाव्यात इतक्या गोड ! सूर्योदय सूर्यास्त दोन्हीही छान पण मला सूर्योदय बघायला जास्त आवडतो. सूर्यास्ताच्या आधीचे रंग जास्त विलोभनीय वाटतात. पाणी सगळीकडेच वाहते पण पाण्याचे ओहोळ खडका खडकातून वाहताना किती छान दिसतात. पाण्याचे पांढरे शुभ्र धबधबे पाहण्यात मजा तर असतेच पण डोंगरावरचे छोटे छोटे धबधबेही तितकेच आकर्षक असतात.

ढग आकाशात निर्माण होतो आणि बघता बघता नाहीसाही होतो. वेगवेगळ्या आकाराचे ढग म्हणजे अगदी बारीक बारी गोलापासून ते पर्वता सारख्या दिसणाऱ्या प्रतिमेसारखे, येत जात असतात. त्यात घुसणारे रंग तर अप्रतिम. या रंगांमुळेच ढगांना शोभा येते. हे रंग अगदी जादू करावी असे निर्माण होतात. पिवळा, केशरी, गुलाबी, निळा , राखाडी आणि या रंगांच्याही वेगवेगळ्या छटा. हे रंग नीट पाहिले तर अगदी सेकंद सेकंदाला बदलत राहतात. हे ढगांचे साम्राज्य कुठून येते आणि कसे परत गायब होऊन जाते याची खरच खूप कमाल वाटते. पाऊस मला खूप जोरात पडलेला आवडतो. त्याच्या सरी दिसल्या पाहिजेत.

झाडांमध्ये मला डेरेदार झाडे जास्त आवडतात. ज्या झाडाच्या फांद्या पूर्णपणे झुकल्या आहेत आणि त्या फांद्यांखाली सावली निर्माण झाली आहे अशी झाडे आवडतात, की त्या सावलीत बसावे, बसताना झाडाच्या खोडाचा पाठ टेकण्याकरता आधार घ्यावा. बसून वर बघावे. झाडांच्या फांद्यांचे निरिक्षण करावे. समुद्र, तळे, नदी , त्यातले वेगवेगळे पाणी, कधी संध तर कधी उधाण आल्यासारखे वाहणारे. संथ पाण्यातले तरंग बघायला मला खूप आवडते. समुद्राच्या खवळलेल्या लाटा आणि त्या परतीच्या लाटांपेक्षा मला ओली वाळू जास्त आवडते. जी वाळू त्या लाटेनेच ओली झालेली आहे अशी वाळू. ज्यावरून चालतानाची मजा काही वेगळीच. या वाळूवरून चालताना एकीकडे लाटाही पाहता येतात आणि एकीकडे कोरडी वाळूही पाहता येते. तास न तास चालावे अशा या वाळूतून. मागे बघूच नये असे वाटते.