आज आम्हाला दोघांना खूप आनंद झाला आणि समाधानही झाले. शकुंतला व तिची २ मुले दीपराज आणि सूर्या आमच्या घरी आले होते. दीपराजने MIT मधून phD केली होती बोस्टनला आणि आता तो न्यु यॉर्क मध्ये (Columbia University) कोलंबिया विद्यापीठात (post-Doctorate) पोस्ट डॉक्टरेट करत आहे. मी आणि शकुंतला एकमेकींच्या संपर्कात असतोच त्यामुळेच मी शकुंतलाला सांगितले होते की न्युयॉर्कला आलीस की माझ्याकडे यायचेच आहे. तुम्हाला सर्वांना ट्रेन ने येता येईल. आमच्या घराजवळच ट्रेनचे स्टेशन आहे. सकाळी ८ ला विनायक त्यांना स्टेशनवर आणायला गेला. तोपर्यंत मी पोहे बनवले होते.
घरी आल्यावर गिफ्टांची देवाण घेवाण झाली. पोहे-चहा व मनसोक्त गप्पा झाल्यावर आम्ही त्यांना (A2B) ए२बी उपाहारगृहात जेवणासाठी घेऊन गेलो. सर्व डोसे प्रेमी असल्याने वेगवेगळ्ञा प्रकारचे डोसे मागवले. नंतर खोबऱ्याची पुरणपोळी मागवली. त्याबरोबर खीर होती. नंतर कॉफी. त्यानंतर Kohl's मध्ये गेलो व शकुंतलला मी २ टी शर्ट घेतले तिच्या आवडीचे. तिच्या मुलांनी त्यांच्याकरता उशा घेतल्या. शिवाय मी शकुंतलेसाठी आधीच पर्स घेऊन ठेवली होती. आल्यावर चहा पाणी झाले. गप्पा झाल्या आणि आम्ही त्यांना रेल्वे स्टेशनला सोडायला गेलो.
२००१ साली आम्हाला विमानतळावर सोडायला रामचंद्र भट, शकुंतला व त्यांचा छोटा मुलगा दीपराज असे तिघे आले होते. त्यानंतर २००४ साली त्यांच्या अंधेरीच्या घरी आम्ही धावती भेट दिली व तिथूनच विमानतळावर पोहोचलो. रामचंद्र भट व विनायक आयायटी (IIT - Powai ) पवई मध्ये phD पि एच डी करत होते. त्यानंतर ते दोघेही हिंदुस्तान लिव्हर मध्ये नोकरीला लागले. आम्ही दोघे त्यांच्या मुलुंडच्या घरी गेलो होतो. तसेच ते दोघेही आमच्या डोंबिवलीच्या घरी आले होते. त्यानंतर १९९९ साली आम्ही सर्व हिंदुस्तान लिव्हरच्या क्वार्टर्स मध्ये रहायला गेलो अंधेरीला. या क्वार्टर्स कंपनीच्या मागच्या बाजूलाच होत्या. त्यानंतर आम्ही २००१ ला अमेरिकेला आलो व कालांतराने भट कुटुंबिय बंगलोरला गेले.
आम्ही जेव्हा क्वार्टर्स सोडली तेव्हा भट कुटुंबियांकडेच आमच्या फायनल बॅगा भरल्या. मे महिना होता. घामाच्या धारा लागल्या होत्या. आम्ही दोघांनीही गार पाण्याच्या अंघोळी केल्या. शकुंतलाने गरम गरम स्वयंपाक केला होता आणि मला म्हणाली होती. रोहिणी पोटभर जेवून घे. तिथे गेल्यावर असे जेवण मिळणार नाही. २००४ साली आम्ही जेव्हा त्यांच्या घरी गेलो तेव्हा सूर्या होता दीपराजचा भा ऊ.
दोन्ही मुले खूपच लाघवी आहेत. कोणत्याही प्रकारचा गर्व नाहीये ! ती दोघेही आमच्या गप्पात मिसळली व आम्ही तिघांनी छान हिंदीतून गप्पा मारल्या !!
आम्हाला सर्वांनाच छान वाटले. मी म्हणाले की आज तापमान खूप आहे म्हणजे भारतातले अंश सेल्सिअस ३८ ! त्यामुळे ही भेट जास्तच लक्षात राहील. फोटो सेशन तर व्हायलाच हवे ! गॉगल घालून, चष्मा काढून, सेल्फि बिल्फी, प्रत्येकाच्या मोबाईल कमेरातून. फोटोंची देवाण घेवाण. जो चांगला फोटो असेल तोच अपलोड करायचा. शकुंतला बोली, इधर भी कितना धूप है रे ! मैने बोला, हां इधर भी बहूत धूप है, ऐसा मत सोच की इंडियामें ही है. न्यु यॉर्क, न्यु जर्सी में तो कम है, लेकीन टेक्सास और ऍरिझोनामें तो ४५-५० तक अंश सेल्सिअसमें रहेगी ! 
See less
See lessrohini gore
