अटलांटा

अटलांटा म्हणले की आम्हाला धडकीच भरते. पहिल्यांदा खूप लांबच्या प्रवासाला निघालो तेव्हा अटलांटा ओलांडून जायचे होते. अटलांटा आले मात्र ! मोकळ्या आकाशात ढग जमा झाले आणि रपारप पावसाला सुरवात झाली. नुसता पाऊस नाही, तर त्यात भर म्हणजे गारा पडायला सुरवात झाली. कारच्या काचेवर टणाटण गारा पडत होत्या. काच फुटणार तर नाही ना ! अशी भीतीही वाटत होती. पुढचा रस्ता नीट दिसत नव्हता. ५ ते ६ लेन सूरू झाल्या होत्या. पेट्रोल संपायला आले होते. ते भरण्याकरता उजवीकडची एक्झीट घ्यावी तर सर्व लेन वाहतूक मुरंब्याने भरल्या होत्या. काही वेळाने हळुहळू करत गॅस एक्झीट घेतली आणि हायसे वाटले.




साधारण वर्षापूर्वी अटलांटाला गेलो. अटलांटामधली ५ आकर्षणे बघण्याकरता ऑनलाईन पास घेतले आणि सर्व तयारीनिशी निघालो. हवामानाचा अंदाज घेतला होता. ढगाळ वातावरण आणि त्यात पाऊसाची शक्यता १००% वर्तविणारे हवामान बघूनच निघालो होतो. पाऊस होता पण वादळ नव्हते. पावसाची शक्यता दुसऱ्या दिवशी अटलांटा मध्ये होती. निघण्याचा वाटेत पाऊस लागणार नाहीच हे माहीती होते आणि अटलांटा मध्ये पाऊस असला तरी तो सुद्धा अगदी दिवसभर पडतोच असे तर नाही होत ना ! आमच्या बाबतीत मात्र "पावसाने आम्हाला गाठले होते" असे म्हणता येईल.





कधी नव्हे ते वि ने निघताना मला आठवण करून दिली. छत्री घेतली आहेस ना? मी म्हणाले "तू आणि चक्क छत्रिची आठवण करून देतो आहेस? " वि म्हणाला हो ना ! तुझ्या जय्यत तयारीत सर्व काही बसते ना ! पाऊस आला तर छत्री, उन पडले तर टोपी, थंडी पडली तर कोट आणि मफलर ! हाहाहा , मी जोराने हसले आणि म्हणाले , उपयोग होता ना पण या जय्यत तयारीचा, कधी कुठे काही अडत नाही ! अटलांटापर्त्यंतचा प्रवास छान झाला. अधुनमधून थोडे ढगाळी वातावरण होते इतकेच !  हॉटेलवर सुखरूप पोहोचलो. पिझ्झा खायला बाहेर गेलो. दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठलो आणि हॉटेल रूमच्या खिडकीचा पडदा बाजूला केला मात्र ! बाहेर रपारप पाऊस पडत होता. सीएनएन, कोकाकोला शोरूम, मत्सालय पाहण्याकरता साधारण अर्धा ते एक तासाचा ड्राईव्ह असेल. कारमध्ये बसलो. अर्थातच जीपीएस सुरू केले पण तिथे काहीच दाखवत नव्हते. मार्ग दाखवण्यात अडथळे निर्माण झाले होते. आमच्याकडे गुगल मॅप होताच त्यामुळे तिथे जाण्याकरता कोणती एक्झीट घ्यायची ते माहीत होते. पाऊस इतका काही प्रचंड होता की काचेवरचे वायपर अति जलद गतीने सुरू करूनही काही नीट दिसत नव्हते. सर्व वाहने हळूहळू जात होती. जिपीएस काम करत नाहीये, पुढचे नीट काही दिसत नाहीये अश्या अवस्थेत कार हळूहळू पुढे जात होती. काही वेळाने जिपीएसने मार्ग दाखवायला सुरवात केली आणि व्यवस्थित एक्झीट घेऊन आम्ही सीएन एअ सेंटर्ला पोहोचलो.




पाऊस थांबला होता. सीएनएन सेंटरच्या इथे विशेष गर्दी नव्हती. डाऊन टाऊन होते आणि रस्ते सर्व वनवे होते. तिथले कार पार्किंग नक्की कुठे आहे ते कळत नव्हते. शेवटी एकदाचे सापडले. कार पार्क करून बाहेर पडलो तो परत पाऊस सुरू झाला. छत्री होती ती मी डोक्यावर घेतली. वि ने साधे कॉटनचे जाकीट घातले होते व त्याला लागूनच टोपी असल्याने डोके भिजत नव्हते. चालत चालत सीएनएनला पोहोचलो. छानच होते हे सेंटर. माहीती ही छान सांगत होते. नंतर त्याच आवारात आम्हाला चांगले जेवण मिळाले. "ये मुँ और मसूर की डाल" छानच मिळून गेली. तिथून बाहेर पडल्यावर बाहेरच्या सीएन एन पाटीचा फोटो घेतला. बाहेर पडलो तर पाऊस थोडा थांबला होता. कारमध्ये बसून बाहेर रस्त्याला लागलो तर परत धो धो पाऊस सुरू झाला. कोकाकोलाची शोरूम आणि मत्सालय पाहण्याकरता निघालो होतो. वनवे रस्ते भिरभिर करत पार पडले आणि पार्किंगसाठी जागा शोधू लागलो तर एक ठिकाणी ते मिळाले. पण तिथला मीटर बिघडला होता. डेबिट कार्ड काम करत नव्हते आणि बरोबर सुटे पैसेच टाका असे तिथे लिहिले होते. ५ डॉलर्स सुटे नव्हते. पर्समध्ये शोधून शोधून कसेबसे निघाले पण फक्त ३ डॉलर्स ! पाऊस होताच. छत्रीचा काहीही उपयोग होत नव्हता. वारा असल्याने छत्री अनेकदा उलटी होत होती आणि डोके भिजत होते.



विनुचा धीर सुटत चालला आणि चिडचिड वाढली. पार्किंगसाठी सुटे पैसे नाही का घ्यायचे? हीच का तुझी जय्यत तयारी. मी ५० च्या दोन नोटा घेतल्या होत्या. पार्किंगसाठी सुटे पैसे लागतील हे माझ्या डोक्यातच आले नव्हते ! वि म्हणाला चल आपण परत हॉटेल मध्ये जाऊ. मी म्हणाले, थांब ना, इतके आलो तर अजून दुसरे पार्कींग बघू. दुसरे पार्किंग मिळाले पण तिथेही बोंबाबोंबच होती. डेबित कार्ड चालत नव्हते. मी म्हणाले आता शेवटचा ट्राय करू. लांबवर एक पेट्रोल पंप आहे तिथे जाऊन बघू सुटे पैसे मिळतात का ते, नाहीतर मग जाऊ परत हॉटेलमध्ये. तिथे गेलो तर तिथले सर्व सुटे पैसे संपलेले. बरेच जण तिथे सुटे पैसे घेऊन बाहेर पडताना दिसत होते. म्हणजे फक्त आपलीच नाही तर सर्वांचीच पंचाईत झाली होती तर ! पेट्रोल पंपावरून बाहेर पडल्यावर अचानक आम्हाला मस्तालयाच्या पाट्य दिसल्या आणि तिथल्या पार्किंगमध्ये घुसलो. हे पार्किंगही आम्हाला अगदी शेवटच्या मजल्यावरचे मिळाले. तिथे एकच जागा शिल्लक होती. ती जणू काही आमच्या कारसाठी रिजर्व करून ठेवली होती असेच आम्हाला वाटून गेले. आणि लगेचच तिथे कार पार्क केली. चला. निदान कमीत कमी मत्सालय तरी पाहून होईल असा आम्हाला दोघांनाही धीर आला. मत्सालय पाहिले आणि चक्क त्याच आवारातच पलीकडे कोकची शोरून दिसली. इतके काही हायसे वाटले !





आवारात शिरताच क्षणी परत जोरदार पावसाला सुरवात झाली आणि आम्ही चिंब भिजून गेलो. छत्री कारमध्येच विसरून आलो होतो ! पावसाने साठलेल्या पाण्यात फदक फदक पाय मारत निघालो आणि उरले सुरले पायही पूर्णपणे भीजून गेले. गारठायला झाले. कोकची शोरूम आवडून गेली. तिथे सर्व देशातले कोकचे रंगीबेरंगी नमुन्यांच्या टाक्या भरलेल्या होत्या. बाजूला छोटे प्लॅस्टिकचे ग्लास होते. ते घेऊन मनसोक्त कोक प्यायलो. कितीही प्या असे म्हणल्यावर काय विचारता ! तिथे बरीच गर्दी जमा झाली होती आणि सर्वजण कोकचा मनमुराद आनंद लूटत होते. आम्हाला दोघांनाही पेप्सीपेक्षा कोक खूपच आवडतो. कोक पिऊन पिऊन पोट टम्म फुगले होते ! तिथून निघताना डॉलफिनचा शो पाहिला. खूपच सुंदर शो होता ! तिथून बाहेर पडलो तर जवळजवळ अंधार पडतच आला होता. आणि एकापाठोपाठ एक कार जात होत्या. रस्त्याला लागतो न लागतोच परत धो धो पावसाला सुरवात ! असे काय चाललय काय? कहर केलाय या पावसाने. संपूर्ण दिवस पाऊसच पाऊस ! म्हणून म्हणले ना की पावसाने चक्क्क आम्हाला गाठले होते ! दिवसभर पावसात ओलेचिंब भिजून अंगावरच कपडे वाळायला सुरवात झाली होती तर परत पाऊस. अर्थात आता आम्ही कारमध्ये बसलो होतो !


बाहेर हायवे वर ही तोबा गर्दी. हायवे वर मर्ज व्हायला आणि रपारप पावसाची परत एकदा सुरवात. मर्ज झालो आणि परत आमची एक्झीट आली असे वाटले, पण ती आमची नव्हती. जिपीएस परत चालेनासे झाले. जी एक्झीट दिसली ती दुसऱ्याच कोणत्यातरी हायवेला जाणार होती आणि आम्हाला एक्झीट ओन्ली लेन सोडून दुसऱ्या हायवे ला लागायचे होते. पण तिथे जाताच येईना. अतिजलत वायपर असूनही नीट पुढचा आणि मागचा रस्ता दिसेना. डोळे फाडून रस्ता पाहावा तर येणारी वाहने भराभर पुढे निघून जात होती. वाहने वेगात होती. मी वि ला म्हणले की तू कारचा वेग अतिमंद कर आणि सिग्नल दे. मी तुला मागे वळून पाहून सांगते कधी घुसायचे ते. पटकन कसेबसे घुसलो आणि एक दीर्घ निः श्वास टाकला. माझा तर घसाच कोरडा पडला होता. एरवी ही एक्झीट चुकली असती तर काही बिघडले नसते. परत लांब लांब जाऊन येता आले असते. पण गर्दीच इतकी काही होती की चुकीच्या एक्झीटा जाऊन परवडण्यासारखे नव्हते. जोराचा पाऊस, अंधार पडलेला आणि हायवे वर गर्दी असे चित्र आम्ही यापूर्वी कधीच पाहिले नव्हते. शेवटी एकदाचे हॉटेलवर येऊन पडलो. कारमधून बाहेर पडताना सुद्धा छत्री लागत होती इतका पाऊस होता.



हॉटेल रूमवर येऊन पडलो. पाय आणि डोके प्रचंड दुखत होते. दिवसभर भिजलेले कपडे बदलले. मी तर गरम पाण्यात पाय सोडून थोडावेळ बसले होते. कपडे बदलल्यावर जरा बरे वाटले. जेवणासाठी बाहेर पडायच खूप कंटाळा आला होता पण जावे तर लागणारच होते. प्रचंड भूक लागली होती. नशिबाने पाऊस बराच कमी झाला होता. झिमझिमत होता. आदल्यादिवशी  आलो तेव्हा रात्री पिझ्झा खाल्ल्ला होता म्हणून मेक्सिकन उपहारगृहात गेलो तर ते फास्टफूड असल्याने व्हेज काही मिळाले नाही. तिथून बाहेर पडलो तर दूरवर एक टाको बेल ची पाटी दिसली. नशीब कि त्याच रस्त्यावर लेन न बदलता होती आणि तिथे एकूणच रस्त्यावर तुरळक वाहतूक होती. टाको बेल मध्ये निवांतपणे बसून जेवण केले. सेव्हन लेअर बरिटोला छान चव लागत होती. निदान या दिवशीची सांगता तरी चांगली झाली होती. शिवाय दुपारची मसूराची डाळ आणि सँडविच पण चांगले होते. हॉटेल मध्ये परतल्यावर छान झोप लागली.

दुसऱ्या दिवशी चेक आऊत केले व फर्नबँक म्युझिअम आणि प्राणी संग्रहालय बघायला गेलो. दुसऱ्या दिवशी हवा ढगाळ होती पण पाऊस अजिबात नव्हता. त्यामुळे खूप बरे वाटत होते. जिपीएसने पण चांगली साथ दिली. तिथे दुपारच्या जेवणाला व्हेज पिझ्झाही छान मिळून गेला.

अटलांटामधली ५ आकर्षणे बघून आम्ही परतीच्या वाटेला लागलो. लांब पल्ल्याचा प्रवास आणि निघायलाही ३ वाजले होते त्यामुळे घरी परतायला चांगलाच उशीर झाला होता. एक वेगळाच अनुभव गाठीशी जमा झाला होता !!!

चिमनी रॉक

 

 

हवा स्वच्छ आणि सुंदर होती. शिवाय हवेत अजिबातच आर्द्रता नव्हती आणि म्हणूनच लाँग विकेंडचा प्लॅन बनवला. खरे तर आम्ही हँगिग रॉकला जाणार होतो. तिथे २ वेळा जाऊन आलो होतो पण आम्हाला हा रॉक इतका काही आवडला आहे की मेमोरिअल डेला वर्षातून एकदा हॅगिंग रॉकला जायचेच असे आम्ही ठरवून टाकले होते. मीच म्हणाले तिथे जायला नको म्हणजे मला पण तो रॉक आवडतोच पण तिथले सर्व फोटो घेऊन झाले आहेत. आणि ट्रीप ला जायचे आणि फोटो काढायचे नाहीत!  चिमनी रॉकला जायचे ठरवत होतो. अजून दुसरी ठिकाणेही बघत होतो. तसे तर नॉर्थ कॅरोलायना सर्व पालथा घातला आहे. अजून एक दोन ठिकाणे राहिली आहेत पण ती २ तासाच्या अंतरात आहेत , ती नंतरही करता येतील म्हणून चिमनी रॉक ठरवला. तर सर्व हॉटेल्स पटापट बुक होत होती. शेवटी एक हॉटेल मिळाले आणि मी तयारीला लागले. नेहमीप्रमाणेच एक वेळचे जेवण  आम्ही बरोबर घेतोच. कोणत्या रस्त्याने जायचे हेही ठरवत होतो. ७४, ४० की ७४ वरून पुढे २० आणि २६ रस्त्याचा फाटा घ्यायचा? शेवटी २०-२६ च्या फाट्यावरून जायचे ठरले. इथे विश्रांती थांबे आहेत आणि रस्ते सरळ सरळ आहेत. हल्ली जिपीएस बरोबर घेतोच कारण की हायवे सोडला की रस्त्यांची नावे पटकन दिसत नाही आणि चुकायला होतेच आणि मग भिरभिर फिरत राहून शोधणे मला अजिबात पसंत नाही. शिवाय मला जिपीएस अजून एका कारणासाठीही आवडते. त्यातली बाई ओरडून तुम्हाला रस्ता सांगत असते आणि तो दिसतही असतो. कुणीतरी आपल्याबरोबर आहे असे वाटते.


चिमनी रॉकच्या इथे येऊन थडकलो. तिकिटे घेतली आणि वळणावळणाच्या रस्त्याने थेट चिमनी रॉकच्या पायथ्याशी आलो. आता समोरच रॉक दिसतोय म्हणल्यावर चला इथेच आधी जाऊ, बाकीचे नंतर पाहू असे ठरवले. शनिवारी सकाळी ९ वाजता निघालो ते चिमनी रॉक गाठायला आम्हाला ४ वाजले. आधी गुगलींग करून माहीती वाचली होती. ५०० पायऱ्या चढायच्या आहेत याचीही मनाची तयारी केली होती. चिमनी रॉकवर जाण्यासाठी लाकडी जिने बांधले आहेत. चढायला सुरवात केली आणि धापा टाकत टाकत वर वर जात होतो. तिथे चढत असलेल्या सर्वांनाच खूप धापा लागत होत्या. दम खायला मध्ये सगळेच जण थांबत होते. कधी येणार ? असे म्हणून वर पाहिले तर आता अगदी थोडेच आहे. तो काय दिसतोय की वर ! अमेरिकेचा झेंडाही फडफडतोय. आता अगदी नकोसे होऊन गेले होते. पाठ पाय आणि कंबर दुखायला लागली होती. मध्ये मध्ये थांबून कोक ढोसत होतो. आता फक्त एकच जिना बाकी होता. तिथे एक उपहारगृह दिसले. तिथे सगळी मंडळी आईस्क्रीम खाण्यात दंग होती. आम्ही पण आईस्क्रीम खाल्ले . ते खाल्यावर अगदी जीव आल्यासारखे वाटले ! वर जाऊन तिथल्या खडकांवर बसलो. फोटोसेशन झाले. वि म्हणला की अजून एक वर पॉईंट राहिला आहे तो करून जाऊ. मी म्हणाले नको आता. बास झाले. वर बघितले तर तो खूपच वर वाटत होता. पण इतके आल्यावर थोडक्याकरता तिथे जायचे नाही हे पण पटत नव्हते.



आईस्क्रीम खाल्ल्याने ताजेतवाने वाटत होते. आणि आम्ही अजून वर चढायला  सुरवात केली. हा चढ खूप कठीण होता. उंच उंच जात होता. अर्थात चढताना कोणत्याही प्रकारची भीती वाटत नव्हती. मी वि ला म्हणाले आपण उगीचच इथे आलो, वर कुणीच दिसत नाहीये. आपण जाऊ परत , पण तितक्यात वरून काही लोकांचे बोलण्याचे आवाज ऐकू आले आणि  मला बरे वाटले. नंतर अजून एक फॅमिली येताना दिसली. वरून एक जोडपे खाली उतरत होते, त्यांनी आम्हाला सांगितले आता अगदी थोडे राहिले आहे. वर जा. तिथून खूप छान नजारा दिसतो. आम्हाला दोघांनाही वर चढून चढून खूपच दमायला झाले होते. माझी तर खूपच चिडचिड होत होती. शेवटी एकदाचे पोहोचलो. इथून खोलवर पसरलेली दरी आणि त्यामध्ये उगवलेली  हिरवी झाडी पाहून सुखावलो. चढताना अजिबात उन लागले नाही. वर गेल्यावर मात्र खुप उन होते. स्पष्ट सावल्या पडत होत्या. तिथल्या गाईडने आम्हाला सांगितले की मी ५ मिनिटांत पार्क बंद करतोय. फोटो काढायचे तर काढून घ्या. नंतर तोच आम्हाला म्हणाला की मी एक तुमच्या दोघांचा फोटो काढतो. या पॉईंटला खूपच कमी माणसे येत होती. बरिच माणसे चिमनी रॉकच्या खडकावर हवा खात बसली होती. इथून बराच खाली  रॉक  आणि त्या खालची हिरवीगार झाडे दिसत होती. शिवाय लेक ल्युअर पण दसत होता.



थोड्याच वेळात आम्ही खाली उतरायला सुरवात केली. उतरताना मात्र क्वचित एक दोन वेळाच दम खायला थांबलो. खाली उतरलो. कारमध्ये बसलो आणि थेट हॉटेल गाठले. प्रचंद भूक लागली होती. त्यात भर म्हणजे खूपच दमायला झाले होते. आधीचा ६ तासांचा प्रवास आणि नंतरचे ३ तास चढून आणि उतरून खूपच दमछाक झाली होती. हॉटेल वर बॅगा टाकल्या. तिथली कॉफी प्यायली आणि मेक्सिकन उपहारगृहाचा पत्त्ता जीपिएस वर टाकला. पण रस्ता बंद असल्याने तिथे जाता आले नाही म्हणूउन पीझ्झा खायला गेलो. परत हॉटेल वर आल्यावर मी म्हणाले की उद्या सकाळी घरी परतू. विनू पण म्हणाला तेच करू. मलाही खूप दमायला झाले आहे.




आम्ही साधारण ५०० ते ६०० फूट वर चढून गेलो होतो आणि जिन्याचा हिशेब केला तर अंदाजाने ५० मजले वर चढून गेलो होतो. पायात प्रचंड गोळे आले होते. पाठ आणि मानही खूप दुखत होती. दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठलो तेव्हा तिथला एक प्रसिद्ध धबधबा पाहावा का असा विचार केला पण तिथे जाण्यासाठी मन आणि शरीर तयार होईना ! हा धबधबा पूर्व किनापट्टीवरचा सर्वात उंचावरचा आहे. तिथे एक दोन फिल्मचे शूटींगही झाले आहे. युट्युबवर पाहिले होते. मोह तर होत होता आणि इतके केले त्यात हेही करूच असे मनही सांगत होते पण शेवटी निर्णय परत घरी जाण्याचाच घेतला आणि तेच योग्य होते. या ट्रीपमध्ये चढण्याची आणि कारने प्रवास म्हणजे येऊन जाऊन १२ तास बसण्याची क्रिया झाली होती. चालणे अजिबात झाले नव्हते म्ह्णून मेमोरिअल डे, सुट्टीच्या दिवशी नदीवर चालायला गेलो तेव्हा कुठे थोडे पाय मोकळे होत आहेत.



चिमनी रॉकवरून आल्यापासून  मनामध्ये हॅगिंग रॉकची व चिमनी रॉक यांची सारखी तुलना आम्ही करतोय आणि सतत हेच म्हणतोय की हॅगिॅग रॉक चिमनी रॉकपेक्षा कितीतरी पटीने छान आहे !! अगदी खरे आहे हे ! तिथेही खोलवर जाणारे धबधबे आहेत आणि हॅगिॅग रॉकही बराच उंचावर आहे. पण इथे पायऱ्य नाहीत. तीक्ष्ण चढ आणि आणि उतार आहेत पण इथे चालण्याची क्रिया होते त्यामुळे इतके दमायला होत नाही आणि दमलो तरी भरपूर उत्साह घेऊनच येतो ! अर्थात प्रत्येकाचे सौंदर्य आणि त्रास निरनिराळा असतोच. 

 

एक वेगळा  अनुभव म्हणून चिमनी रॉक आम्हाला दोघांनाही आवडलाच यात वाद नाही, पण झुकते माप हँगिग रॉकलाच !!!

गॅटलीनबर्ग

या लाँऽऽऽऽग वीकेंडचे काय करायचे?? तर घरी न बसता बोंबलत बाहेर भटकायचे! भारतात असताना असे मोठाले वीकेंड आले होते का कधी? आणि आले असले तर काय केले होते? अजिबातच आठवत नाहीये. इथे मात्र मोठाल्या सुट्टीत घरी बसणे ही एक भली मोठी शिक्षा आहे. कुठे जायचे? इथे की तिथे? नॉर्थ कॅरोलायना राज्यातिओल सर्व ठिकाणे पालथी घातली असल्याने उरले होते फक्त गॅटलीनबर्ग तेही माझ्या मुळेच. मला डोंगर दऱ्यातून प्रवास करताना भीती वाटते पण आता पर्याय उरला नव्हता. गुगलींग करताना ब्रायसन शहरात एक आगगाडीचे आकर्षण आहे ते म्हणजे डोंगर दऱ्यातून ही आगगाडी नागमोडी वळणे घेत जाते ती नानथाळा नदीपाशी विश्रांती घेऊन परत शहरात परत येते. गुगल शोध घेता घेता ब्रायसन शहरापासून गॅटलिनबर्ग तासाभराच्या अंतरावर आहे ते कळाले त्यामुळे विनायक म्हणाला इतके जवळ जात आहोत तर गॅटलीनबर्गही पाहू. माझे लगेच नकाशा बघणे, रस्ते कसे आहेत हे बघणे सुरू झाले. खरे तर रस्ता खतरनाक होता. नॉर्थ कॅरोलायना ब्रायसन शहरातून निघून मधल्या सर्व डोंगर दऱ्यांना छेद देणारा रस्ता ओलांडून टेनिसी राज्याच्या सीमारेषा ओलांडल्यावर गॅटलीनबर्ग मध्ये प्रवेश करणारा होता. मी तयार झाले कारण की रस्ता जरी खतरनाक असला तरी दिवसाउजेडी जाऊन पोहोचणार होतो आणि अवधी तासाभराचाच होता. तरीही माझ्या मनात भीती होतीच.










हॉटेल बुकींग, थोडे खाण्याचे पदार्थ व एक वेळची पोळी भाजी आणि बाकीचीही जय्यत तयारी घेऊन thanks giving च्या दुसऱ्या दिवशी सकाळी ९ वाजता निघालो. या वेळी पोळी भाजी मध्ये वाटेत न खाता ती हॉटेलमध्ये खाण्याचे ठरवले. मधल्या वाटेत जेवणाच्या वेळी मेक्सीकन फूड किंवा पिझ्झा खाऊ असे ठरवले होते. महामार्ग ४० वेस्ट ग्रीन्सबोरोपर्यंतचा माहीती असला तरी पुढचा रस्ता नव्यानेच पाहणार होतो. ऍशव्हीलच्याही पुढे ७४ वेस्ट चा फाटा घेऊन त्यावरून ब्रायसन शहरात पोहोचणार होतो. ग्रीन्सबोरोनंतरचा रस्ता मात्र चांगलाच चढावरचा आणि डोंगराळ भागातला आहे. तीक्ष्ण नागमोडी रस्तेही नवीनच होते. ७४ वेस्ट रस्ताही तसा वळणावळणाचाच होता. वेस्टच्या दिशेने जात असल्याने सूर्य अगदी डोळ्यासमोर येत होता. अगदी टपून बसल्यासारखा सारखा सारखा येत होता ते चांगलेच जाणवत होते. त्याच्या प्रखरतेमुळे पुढच्या रस्त्याचे वळणही नीट कळत नव्हते. आठ तासाच्या प्रवासात खूपच दमायला झाले होते. डोंगराळ भागाची सवय नसल्याने डोकेही भणभणायला लागले होते. जशी संध्याकाळ जवळ येत चालली तसा सूर्याचा त्रास कमी झाला आणि हॉटेलमध्ये पोहोचता पोहोचता रात्रीचा अंधार झाला.






हॉटेलमध्ये बॅगा टाकल्या. हातपाय तोंड धुतले आणि बाहेरच्या विभागात काही पेय आहे का ते बघायला आलो. तर तिथे चक्क चहा मिळाला. चहा प्यायल्यावर चढलेले डोकेही थोडे उतरले. थंडी खूप होती तरीही बाहेर चालत चक्कर मारायचे ठरवले व बाहेर पडलो. चालायला फूटपाथ होते. आजुबाजूला उंच उंच डोंगर दिसत होते. हॉटेल डोंगरावर होते त्यामुळे फुटपाथवरून खाली चालत जायला उतारच उतार होता. हवा थंड असली तरी कोरडी होती. अशी हवा आम्हाला दोघांनाही खूप आवडते. कदाचित आमच्या दोघांचे जन्म व शिक्षण पुण्यातच झाले असल्याने कोरडी हवा आम्हाला मानवत असावी. चातताना खूप छान वाटत होते. एका चौकापाशी आल्यावर परत हॉटेलच्या रस्त्याकडे जायला मागे वळालो. आता चढणच चढण पण तरीही छान वाटत होते. मोकळी हवा शरीरात जात होती त्यामुळे उत्साह आला होता. हॉटेलमध्ये आल्यावर परत एकदा चहा घेतला. खरे तर गरम गरम इडली सांबार खावेसे वाटत होते पण ही इडली खाण्याची भूक सकाळी करून घेतलेल्या पोळी भाजीवरच भागवली. इथे कुठचे इडली न डोसे! झोपताना उद्याच्या जेवणाची उपहारगृहे नेटवर बघितली.








सकाळी उठल्यावर गरम गरम शॉवरखाली अंग शेकल्यावर परत बरे वाटले. झोप नीट लागत नाहीच पण गादीवर ८ तास अंग टेकल्याने पाठीलाही आराम मिळतो. आम्हाला इथल्या हॉटेलमध्ये मिळणारा नाश्ता अजिबातच आवडत नाही तरीही काहीतरी पोटात ढकलायचे म्हणूनच केवळ खातो. मला तर गोड अजिबात आवडत नाही त्यामुळे कमी खाल्ले जाते आणि नंतर भूकही लवकर लागते. उकडलेली अंडी व त्यावर मिरपूड व मीठ लावून खाल्ली त्यामुळे पोटाला थोडा आधार मिळाला. आगगाडीचा प्रवास जाऊन येऊन ४-५ तासाचा होता. ११ ला निघालो ते संध्याकाळी ५ ते ६ दरम्यान परत ब्रायसन शहरात आलो. गाडी डकाव डकावच चालली होती. तशीच ती जाणार होती त्यामुळेच तर आम्हाला आजुबाजूचा निसर्ग पाहता आला. आगगाडीत काहीही खायचे पदार्थ आणू नका असा नियम होता म्हणून काही फळे घेणार होतो तीही घेतली नाहीत. प्रवास छान झाला पण भुकेची पूर्णपणे वाट लागली! आगगाडीतले खाण्यापिण्याचे पदार्थ लवकर संपले. अर्थात ते आमच्या उपयोगाचे नव्हतेच पण जे काही थोडेफार होते तेही संपले होते. नानथाळा नदीपाशी तासभर गाडी थांबते तिथेही सर्व उपहारगृहे मोठ्ठी सुट्टी असल्याने बंद होती. भुकेनी खूप हैराण झालो होतो. नाही म्हणायला प्रवास चांगला झाला होता. नानथाळा नावाची नदी स्वच्छ, नितळ होती आणि उथळही होती. ती खूपच आवडून गेली. आगगाडीतून आजुबाजुला दिसणारी तळी आणि रस्ते छान दिसत होते. झाडे मात्र काटक्यांनीच भरली होती. काही तुरळक ठिकाणी हिरवीगार झाडे दिसत होती. त्या डोंगरामध्ये असणारी घरेही छान दिसत होती. सकाळी ९ वाजता जे काही थोडेफार खाल्ले होते त्यानंतर ८ ते ९ तासाने पिझ्झा खाण्यासाठी परत कारमध्ये बसलो. पिझ्झा हट जवळच होती. आदल्या दिवशीच खाण्याची ठिकाणे बघून ठेवल्याने पंचाईत झाली नाही.










पिझ्झा खाऊन थोडा बरोबरही घेतला आणि टेनिसीमधल्या गॅटलीनबर्गकडे जायला कार वळवली. अंधार पडत चालला होता आणि त्यातून दऱ्याडोंगरामधला रस्ता होता. जिपिएसनेही साथ देण्याचे नाकारले. गुगल मॅप होता त्यावरून रस्ता पार करत होतो. नॅशनल पार्कचा रस्ता असल्याने रस्ता खूपच छान होता. काळा कुळकुळीत आणि गुळगुळीतही! तुरळक का होईना वर्दळ दिसत होती म्हणूनच माझा जीव भांड्यात पडला. रस्त्यावरून जाताना थोडावेळ बाजूने नदी जात होती. त्याचा मंद खळखळाट ऐकू येत होता त्यामुळे सोबत असल्यासारखे वाटत होते. पुढे वळणावळणाचे रस्ते सुरू झाले. खूप अंधूक अंधूक का होईना पण दिसत होते आणि जाण्याचा अवधीही एक तासाचाच होता. मोठमोठाली झाडे, मोठाले कडे, कपाऱ्या अंधूक प्रकाशातही दिसत होते. खूप उंच उंच जात आहोते हे जाणवत होते आणि एके ठिआणी खूप ठप्प अंधार झाला आणि दोन वेगळे रस्त दिसले. एक डावीकडे व एक उजवीकडे, नक्की कुठे जायचे? उजवीकडे गेलो तर तिथे उंचावरून दरीतला देखावा बघण्याचा पॉईंट होता. बापरे! खूपच उंच आलो आहोत आपण! जवळ जवळ ६००० फूट उंच. पण इथे तर दोन चार गाड्या थांबलेल्या दिसतात. नक्की कुठे जायचे? असे म्हणत परत मुख्य रस्त्याला लागलो पण डावीकडे की उजवीकडे? असा विचार कर्तो न करतो तितक्यात गॅटलीनबर्ग उजवीकडे आहे असा बाण दिसला आणि उजवीकडे वळालो. आता मात्र खरी कसरत होती. अरुंद रस्ते आणि इथे वळणे तर काटकोनात होती. लगच्यालगेच होती. पुढे जातो न जातो तोच दुसरे काटकोनातले वळण. एका बाजूला उंच कडा दिसत होता. दुसरीकडे नक्कीच खोल दरी असणार. काळा कुट्ट अंधार! आणि पूर्णपणे उतार! मोठ्ठी सुट्टी असल्याने तुरळक का होईना वाहने दिसत होती म्हणजे अगदी नशिबानेच साथ दिल्यासारखी वाटत होती. एक सुद्धा वाहन दिसले नसते तर मात्र मला जामच भीती वाटली असती. आता फक्त पुढच्या रस्त्यावर नजर खिळवून पटापट रस्ता पार करणे हेच एक ध्येय होते. केव्हा येणार आता गॅटलीनबर्ग! वळणे तर अजून संपतच नाहीत! असे मनातल्या मनात पुतपुटत होते. थोड्यावेळाने खूप लांब थोडे दिवे लुकलुकताना दिसले तेव्हा जरा धीर आला आणि लगेचच एक पाटीही दिसली. ती पाटी म्हणजे वेलकम टु गॅटलीनबर्ग. रस्ता तासभराचा असला तरी ३-४ तासाचा प्रवास केल्यासार्खा शीण आला होता. हॉटेल सापडायलाही वेळ लागला पण तरीही डोळे सुखावत होते. आजुबाजूच्या फूटपाथवर माणसांचे लोंढेच्या लोंढे चालताना दिसत होते. एकापाठोपाठ एक कार असा भरगच्च ट्रॅफीक होता. सगळीकडे दुकानामधली रोषणाई झगमगत होती.










शेवटी एकदाचे हॉटेल सापडले. रूममध्ये सामान ठेवले. इथेही चहा होता. चहा प्यायला आणि गादीवर थोडेसे अंग टेकले. दिवसभराच्या उलट्या सुलट्या प्रवासाने खूपच दमायला झाले होते. पिझ्झा खाल्याने विशेष भूक नव्हती. गरम पाण्याने हातपाय तोंड धुतले आणि बाहेर पडून चालायला सुरवात केली. जेव्हा गॅटलीनबर्ग मध्ये शिरलो होतो तेव्हाच एक मेक्सीकन उपहारगृह बघितले होते. त्याचे नाव नेटवर टाकून शोध घेतला तर ते हॉटेलपासून लांब होते. विचार केला आता चालायला आणि फिरायलाच बाहेर पडलो आहोत तर येता येता सहज सापडले आणि दिसले तर जेवूनच येऊ. फिरत फिरत फुटपाथवरच्या गर्दीत शिरलो आणि खूपच तजेतवाने वाटले. रात्रभर त्या गर्दीतून चालतच बसावेसे वाटत होते. सर्व दुकाने उघडी होती. सगळीकडे झगमगाट होता. लहान मुले, म्हातारी कोतारी माणसे, तरूण तरूणी सर्व जण जणू काही आपल्याच बापाचा रस्ता आहे अशी चालत होती. बिनधास्त रस्ता क्रॉस करत होती. वाहने मात्र गर्दीला घाबरून हळुहळू धावत होती. फूटपाथवर बसायला अंतराअंतरावर बाकडीही होती. पुण्यातल्या लक्ष्मी रोडवरून फिरल्यासारखेच वाटत होते. एखाद्या दुकानात जावे, तिथे काय काय आहे ते बघावे आणि परत बाहेर पडावे असे करता करता ३ ते ४ तास चाललो. पाय दुखायला लागले. प्रचंड भूक लाग्ली. जातानाच मेक्सीकन उपहारगृह बघून ठेवले होते. परत येताना मेक्सीकन जेवण जेवलो व तिथून हॉटेलवर परतणार होतो पण परत मुख्य रस्त्याला मोर्चा वळवला व आयस्क्रीमच्या दुकानात शिरलो. फुटपाथवरच्या बाकड्यावर बसून आयस्क्रीम खाल्ल्ले. आता मात्र जास्त थंडी वाजायला लागली आणि थोडे गार वारेही वाहायला लागले. दुसऱ्या दिवशी लगेच परतीचा प्रवास होता म्हणून लगेच हॉटलेवर परतलो. येताना १२ वाजून गेले होते. गर्दी पाहून खूप उत्साह संचारला होता. खूप चालण्याने ताजेतवाने वाटत होते. पाय मात्र प्रचंद दुखत होते. दुसऱ्या दिवशी रोप वे पाहून निघणार होतो पण पार्किंगला जागा मिळणे अशक्य होते याची खात्री आदल्या दिवशीच्या गर्दीनेच दिली होती म्हणून सकाळचा हॉटेल मधला नाश्ता खाऊन १० च्या सुमारास परतीची वाट धरली. परतीचा प्रवासही निसर्गरम्य होता. झाडांच्या मात्र सगळीकडे काटक्याच दिसत होत्या. येताना पुढच्या फॉल सीझनमध्ये गॅटलीनबर्ग मध्ये येण्याचा विचार पक्का केला. वळणावळणाचे रस्ते सुरू झाले तरी कंटाळा आला नाही. मध्ये वाटेत जेवाणाला परत गरम गरम तिखट तिखट पिझ्झा खाल्याने पुढच्या प्रवासाला उत्साह आला आणि संध्याकाळच्या सुमारास घरी पोहोचलो. लाँऽऽऽऽग वीकेंड सार्थकी लागला होता तर!



हे आहे नोव्हेंबर २०११ मधले उशीराने लिहिलेले प्रवासवर्णन.

हँगिंग रॉक (१)

वळणावळणाचा रस्ता पार करत आमची कार पार्कच्या दिशेने चालली होती. आजुबाजूला डोंगराळ प्रदेश होता. स्प्रिंग चालू झाला तरी खूप हिरवेगार झाले नव्हते. उंच उंच झाडे. झाडांना पानेही तुरळकच दिसत होती. काटक्या व सुकलेला पालापाचोळा सर्वत्र दिसत होता. रस्ता काळा कुळकुळीत. रस्त्याचे दोन भाग पाडणारी मधली पिवळी रेषा व कडेच्या दोन पांढऱ्या रेषा स्पष्टपणे दिसत होत्या. आपण उंच उंच जात आहोत हे जाणवत होते. पार्कमध्ये कार पार्क केली. तिथल्या ऑफीसमध्ये जाऊन एक छोटे माहितीपत्रक घेतले ज्यामध्ये पार्कमध्ये असणाऱ्या सर्व ट्रेल्सची माहिती होती. आमच्या प्रवासाला पाच तास पूर्ण झाले होते. ४ तास हायवे वरचा प्रवास पार करून उरलेला तासाभरचा प्रवास केला आणि पार्कमध्ये हजर झालो. ऐन जेवणाच्या वेळेला पोहोचलो होतो त्यामुळे प्रचंड भूक लागली होती. कारमध्ये बसूनच जेवण केले. सर्वजण असेच करत होते कारण की पार्कमध्ये खाण्यापिण्याची सोय अजिबात नाही. पाणी पिण्याची बाटली, माहितीपत्रक, थोडी फळे व कुकीज घेऊन निघालो.




माहितीपत्रक वाचून सुरवातीला दोन तीन छोटे ट्रेल करायचे ठरवले. हे ट्रेल धबधब्याचे होते. एक उजव्या बाजूला व एक डाव्या बाजुला असे दोन धबधबे पाहिले. एक होता हिडन फॉल व दुसरा होता विंडो फॉल. हिडन फॉलला बरेच खाली उतरावे लागले. निसर्गनिर्मित छोट्या दगडांच्या पायऱ्या होत्या. खडकांवरून कोसळणारा छोटा धबधबा. त्याचे पाणी पायऱ्या पायऱ्यांवरून खाली येत होते. पुढे कुठेतरी आणखी दरीत जात असेल. तिथे छोटी मुले पाण्यात उभी होती. काही मुले तर खडकावर चढून धबधब्याच्या पाठीमागून येऊन दुसरीकडच्या खडकांवरून खाली उतरत होती. मला पण पाण्यात उभे राहण्याचा मोह होत होता.




दुसरा धबधबा जो होता तो होता विंडो फॉल. याकरता आधीही खूप चालावे लागले. चालताना खालची दरी दिसत होती. या धबधब्यासाठी १०० फूट खाली उतरावे लागले. इथेही निसर्गनिर्मित दगडांच्या छोट्या पायऱ्या व डावीकडे भरपूर सुकलेला पालापाचोळा व काटक्या, सुकलेली उंच झाडे. हा धबधबा आधी कठड्यावरून पाहिला. नंतर अजून थोडे खाली गेलो. धबधब्याचे नितळ पाणी खूप खालपर्यंत जाताना दिसत होते. इथे पण मुले बागडत होती. इथून वरती येताना मात्र अरे देवा! असे म्हणण्याची पाळी आली. लगच्यालगेच पायऱ्या असल्या की उतरताना काही वाटत नाही पण चढताना मात्र जीव जातो. मी तर दर दोन तीन पायऱ्या चढल्या की दम खायला बसत होते. हृदयाचे ठोके नुसते वाढले नाहीत तर घौडदौड करत होते. त्यादिवशी मुहूर्त पण नेमका साधला गेला होता. डोक्यावर रणरणते उन होते. प्रचंड प्रमाणात सूर्यप्रकाश होता जणू काही टिपूर चांदणेच! या दोन धबधब्यांनी खूपच दमवले. बरेच पुढे चालत गेल्यावर एक लाकडी शेड होती त्यामध्ये बाकड्यावर बसलो. थोडा गारवा जाणवला. तिथल्या थंडगार पाण्याने हातपाय तोंड धुतले. थोडी फळे, चॉकलेट व कूकीज खाल्या त्यामुळे उत्साह आला.




आता तिसरा धबधबा पाहण्यासाठी परत चालायला सुरवात केली. वरचे दोनही धबधबे जातायेता मिळून ३ मैल चालणे, उतरणे, चढणे झाले होते. तिसरा धबधबा जाऊन येऊन १ मैलाचा होता. इथे डोंगराळ भागावरून बरेच खाली चालत गेलो. हा धबधबा मला प्रचंड आवडला. इथे धबधब्याच्या अगदी जवळ बसता येत होते. धबधब्याच्या बाजूला खडकांवर सहज बसता येत होते. मी खडकावर बसून धबधब्यामध्ये पाय सोडले. पाणी बर्फासारखे थंडगार होते. दुखणाऱ्या पायांना हे थंडगार पाणी आराम देत होते. असे वाटत होते की इथेच बसून राहावे. वेळेचा अंदाज घेतला आणि तिथून निघण्याचा निर्णय घेतला कारण की हॉटेलमध्ये जाऊन पडायचे होते. हॉटेल पार्कपासून तासाभराच्या अंतरावर वेगळ्या दिशेला होते. वळणावळण्याच्या रस्त्यावरून हॉटेलच्या दिशेला मार्गस्थ झालो. मान डोके आणि पाय प्रचंड प्रमाणात दुखत होते. चढण्याची काय तर चलण्याची सवयही पूर्णपणे गेली आहे. पूर्वी शाळाकॉलेजात असताना पर्वती, हनुमान टेकडी, चतुर्श्रुंगी असे चढ उतार बरेच वेळा केले होते. अमेरिकेत पहिल्यांदाच डोंगरमाथ्यावरचे चढ उतार करत होतो.




दुसऱ्यादिवशी परत पार्कमध्ये हजर. पहिल्या दिवसापेक्षा दुसऱ्या दिवशी तापमान थोडे खाली होते आणि तुरळक ढगही दिसत होते. सर्वात मुख्य आणि आकर्षक ट्रेल म्हणजे हँगिंग रॉक ट्रेल. हा जर केला नाही तर इथे येण्यात अर्थच नाही. परत पाणी पाण्याची बाटली, फळे घेऊन निघालो. हा ट्रेल अतिशय निसर्गरम्य आणि छान ट्रेल आहे. सुरवातीला थोडा उतार उतरल्यावर चढायला सुरवात केली. पायवाटेवर पांढरी माती व त्यावर खडी परसलेली होती. आजुबाजूला उंच उंच झाडीच झाडी, पण फांद्या नाहीत. सर्वत्र काटक्या. झाडांच्या खाली सुकलेला पालापाचोळा. अगदी तुरळक ठिकाणी हिरवीगार पाने. अधून मधून झाडे पडलेली होती. काही झाडांची खोडे अर्धी कापलेली तर अर्धी अशीच उघड्यावर पडली होती. डोंगर चढायला सुरवात केली. पहिला चढ गेला, दुसराही गेला, तिसरा पार केला. तिसऱ्या चढावर तर पाऊले उभी पडायला लागली. प्रत्येक चढावर एक लाकडी बाकडे होते दम खाण्याकरता बसायला. कोरड्या झालेल्या घशात बरे वाटेल इतपत पाणी पीत होतो. चढ चढताना इतके काही दमायला झाले होते की तोंडातून एक शब्दही फूटत नव्हता. मनात गाणे मात्र गुणगुणत होते, परबतोंके पेडोंपर श्याम का बसेरा है...




डोंगराच्या माथ्यावर आलो आणि सपाट पायवाट सुरू झाली. यातही थोडा उंचसखलपणा होता पण खूप नाही. इथे मला थोडा कंठ फुटला. विनायकला विचारले अजून किती चालायचे आहे रे! विनायक म्हणाला अर्धे अंतर झाले अजून अर्धे तरी नक्कीच असेल, बघू या पुढे! पुढे बरेच चालत गेलो आणि परत थोडा चढ लागला. थोड्यावेळाने लाकडाच्या पायऱ्या चढत वर गेलो आणि समोर पाहतो तो काय! २०० फूट उंच टोकदार सुळका! इथे खालच्या खडकांवर काही तरूण मुले बसली होती. वर सुळक्याकडे पाहिले तर दोघेजण तिथे उभी होती. ते बघूनच पोटात धस्स झाले! आम्हाला वाटले संपला आता ट्रेल तर संपला कुठचा! उजव्या दिशेने जा असा एक बाण दिसला. तिकडून माणसे येताना दिसत होती. त्यातला एक जण मजेने म्हणाला ती दोघे वर खोळंबली आहेत. खालून एलेव्हेटर पाठवा म्हणजे त्यांना खाली येता येईल. इथे सुळक्याचे फोटो काढले. फोटो काढण्यात माही टोपी तिथेच पडली. इथुनही थोडासा उतार आणि परत चढणच चढण. ही चढण परत निसर्गनिर्मित छोट्या खडकांच्या पायऱ्यांची होती. हा जो चढ आहे तो डोंगराळा मागून वळसा घालून खूद्द हँगिंग रॉक कडे नेऊन पोहोचवतो. इथे बरेच मोठाले खडक होते. निरनिराळ्या खडकांवर उभे राहून खालची खोल दरी दिसत होती. भीतीच वाटत होती. अजूनही थोडे पुढे गेल्यावर मोठमोठाले ओबडधोबड निरनिराळ्या आकाराचे खडक होते. खडकांची टोके निमुळती होत वेगवेगळ्या दिशेला पुढे गेली होती. इथे उभे राहून सर्वांचे फोटोज काढणे सुरू होते.




काही जण पुढे गेलेल्या खडकाच्या अणकुचीदार टोकावर जाऊन बागेत बसल्यासारखे आरामात बसले होते. काही जण खाली पाय सोडून खुर्चीत बसल्यासारखे बसले होते. इथेही लहान मुले, छोटी बाळे होती. मी पण खडकावर उभे राहूनच खोल दरीचे फोटो काढले, पण अगदी टोकाला जाऊन उभे राहण्याची किंवा बसण्याची हिम्मत कदापिही होणे शक्य नाही, कारण की खाली पहिले तर खोल दरी!! सुळका २०० फूट व डोंगरावरचे चढ मिळून साधारण २०० ते ३०० फूट अंदाजे अंतर असे मिळून वर गेलो होतो. तिथे जाऊन खालच्या दरीतला नयनरम्य परीसर बघितला. दूरवर परसलेले डोंगर बघितले. डोंगरातून येणारी आमची पायवाट बघितली. वर येताना त्रास होता, आता काय खाली उतरायला खूप सोपे आहे. खाली उतरायला सुरवात केली. सुळक्याच्या पायथ्याची येऊन परत एकदा सुळक्याच्या टोकापर्यंत नजर टाकली. तिथे माझी पडलेली टोपी मिळाली. वेळेवर मिळाली, कारण उन चढायला सुरवात झाली होती. कोणीतरी छोट्या झाडाच्या अर्धवर कापलेल्या खोडावर टांगून ठेवली होती. उतरताना खूप छान वाटत होते. मनात गाणे गुणगुणत होते, घडी घडी मोरा दिल धडके..... मधुमतीतले चित्रीकरण असेच आहे. डोंगराच्या माथ्यावर सपाट पायवाट. उंच उंच झाडे, खाली उतरलेली खोल दरी. उतारावर आपोआप भरभर उतरले जात होते. पायांना रोखण्यासाठी खूप कष्ट पडत होते.




वर येऊन परत थोडी फळे खाल्ली. गार पाण्याने हातपाय तोंड धुतले. थंडगार पाणी प्यायले. विचार केला होता इतके लांब आलोत तर उद्याही एक दोन ट्रेल करावेत का पण मनाला आवर घतला आणि सूर्योदय होण्याअअधी घरी येउन पोहचलो. निघताना वळणावळणाची वाट संपल्यावर एका मेक्सीकन उपहारगृहात जेवण केले. जेवणाची चव चांगली होती त्यामुळे पुढच्या प्रवासासाठी उत्साह आला. घरी आल्यावर फोटोज पीसीवर अपलोड केले कारण की म्ला खडकाच्या टोकावर बसलेली माणसे व एकूणच सर्व फोटोज पाहण्याची उत्सुकता होती.




आगळावेगळा अनुभव घेतल्याचा एक प्रचंड उसाह मनात साठून राहिला आहे! डोळे मिटले की सारखा हँगिंग रॉक डोळ्यासमोर येत आहे! इतक्या उंचावर नाही तरी अशाच प्रकारच्या जंगलात व डोंगराळ भागा आम्ही राहिलो होतो. क्लेम्सनमध्ये, साऊथ कॅरोलायना राज्यात. त्याची आठवण होत आहे. तिथे घराच्या आजुबाजूने उंच उंच झाडी होती. ते घर तर अगदी "खेड्यामधले घर कौलारू..."

अविस्मरणीय नायगारा!!! (६)

अमेरिकेत पाऊल पडल्या पडल्या प्रत्येकजण धाव घेतो ती नायगाराकडे! ऑर्कुटवर नायगारा धबधब्याचे फोटो पाहून पाहून असे वाटत होते की आता गेले नाही तरी चालेल! आमचा योग थोडा उशीराने आला पण आला तोच मुळी जबरदस्त योग आला, कारण की अमेरिका व कॅनडा अशा दोन्ही बाजूने नायगाराला पाहता आले. बरेच जणांकडून ऐकले होते की अमेरिकेपेक्षाही कॅनडातून धबधब्याचे दर्शन जास्त चांगले होते!



गुगल मॅपवर १४ तासांचा कारचा प्रवास पाहिला व विचार केला की विमानानेच जावे म्हणजे नायगारामध्ये जास्त वेळ मिळेल. विनायकला कॅनडामधील मित्रालाही भेटायचो होते. कॉलेजमध्ये ते एकत्र शिकत होते. विमानाने बफेलो विमानतळावर उतरलो. भाड्याची कार ताब्यात घेतली व नायगराच्या एका भारतीय उपहारगृहात येऊन पोहचलो. तिथे बटाट्याचे परोठे खाल्ले व एक चहा घेतला. रस्त्यावरून बहुतेक सर्व देशी माणसेच फिरत होती. कॅनडातील मित्राच्या घराचा परत एकदा गुगल मॅप बघितला व कारमध्ये बसून प्रवास सुरू केला. तिथून दोन तासाचा प्रवास होता. बोलता बोलता एक एक्झीट चुकली. थोड्यावेळाने परत मुख्य रस्त्याला लागलो. दुसरी एक्झीट होती ती खूपच गोलमाल होती. सात नंबरच्या एका एक्झीटवरून बरीच ठिकाणे दाखवत होते. नेमके कुठे जायचे काहीच कळेना! इथे एका हॅमिल्टन शहरात घुसलो गेलो व भुलभुलैय्यात अडकलो! कार रेंटलचा पहिलाच अनुभव, त्यानून नवीन देशात प्रवास आणि त्यात भर म्हणजे एक्झीटा चुकलो. तसे आम्ही चुकलो नाही, गुगल मॅप काही वेळा नीट दिशा दाखवत नाहीत. जाम वैतागलो होतो.



शेवटी एकदाचे ओंटारिओ मध्ये राहत असलेल्या मित्राच्या घरी पोहोचलो! गेल्यावर निवांतपणे गप्पा टप्पा झाल्या. गरमागरम चहा झाला. संजीवनीने जेवण अगदी माझ्या आवडीचे केले होते. दोन भाज्या, कोशिंबीर, लोणचे, आमटी, पोळी व गरम भात. पुणेरी जेवण जेवल्याने खूप समाधान झाले! जेवल्यावर मित्र म्हणाला कॅरम खेळायचा का? मी लगेचच हो म्हणाले. कॅरम!!! किती वर्षे झाली कॅरम खेळून! चौघेजण गेम खेळायला बसलो. कितीतरी वर्षांनी कॅरम पाहिला! शाळा कॉलेजमधले दिवस आठवले. आमच्या घरी अर्थातच आईबाबांच्या घरी सुट्टीमध्ये आम्हा भावंडांचा अड्डा असायचा. कुणी पत्ते खेळतयं , कुणी बुद्धीबळाचे डाव तर कुणी कॅरम. मला कॅरममध्ये खूप स्वारस्य होते. अवघड जागी असलेल्या सोंगट्या स्ट्रायकरने कट मारून घेण्यात मी खूप तर्बेज होते. मी, माझी बहीण, बाबा, मामेबहीणी, एकापाठोपाठ एक कॅरमसाठी नंबर लागायचे. काही वेळा पैसे पैसे खेळायचो. पांढऱ्या सोंगटीला २०, काळीला १० व राणी सोंगटीला ५० पैसे. ठराविक अंतरावर सोंगट्या ठेवून दुसऱ्या सोंगटीला धक्का न लागता सगळ्या सोंगट्या घ्यायच्या असाही एक खेळ होता. हे सर्व आठवले व खूप खूप आनंद झाला!!!!



खूप वर्षात कॅरमची सवय कुणालाच नसल्याने आमच्या चौघांचा लिंबुटिंबुचा खेळ चालू होता. अधुनमधून चेष्टामस्करी व हसणे खिदळणे चालू होते. नंतर मित्राच्या मुलाने खूप छान चहा बनवला व साधारण १ च्या सुमारास झोपलो. दुसऱ्या दिवशी उशीराने उठलो. मित्राच्या बायकोने संजीवनीने अत्यंत चविष्ट उपमा केला होता. त्यावर चहा घेतला व निघालो ते थेट डेज इन हॉटेलमध्ये येऊन थडकलो. हॉटेलच्या खोलीचा ताबा घेतला. स्वच्छ हातपाय तोंड धुतले. हॉटेलमधून खाली उतर्लो तर एक पंजाबी हट दिसली. त्यात शिरलो आणि एक सुखद धक्का बसला! जेवण अतिसुंदर होते. तिखटजाळ व तेलाचे तवंग न आलेल्या भाज्या होत्या. उसळ, आमटी, कोशिंबीर, गरम गरम पोळ्या!! अजून काय हवे!! चविष्ट जेवण जेवल्यावर खूप ताजेतवाने वाटले. हटच्या बाहेर चक्क काही चिमण्या दिसल्या. छोट्या व गोड चिमण्या. टुणटुण उड्या मारायच्या. परत उडायच्या. उड्या मारण्यासाठी परत खाली यायच्या. त्यांचा फोटो घेण्याचा विचार होता पण घेतला नाही याची खूप चुटपुट लागून राहिली आहे.



आता आम्ही धबधब्याच्या दिशेने चालायला सुरवात केली. जाऊन येऊन ५ मैल चालणे झाले. धबधब्याच्या कडेकडेने जाताना मजा येत होती. नायगारा नदीवरून एक पूल ओलांडून दुसरे दोन छोटे धबधबे लागतात व तेथून पुढे गेल्यावर कॅनडा बाजूने असणारा हॉर्सशू धबधबा अर्धा पहायला मिळतो. हा सर्व परिसर खूपच रमणीय आहे. झाडाझुडपांच्या मधून वाट काढली आहे. खूप लांबलचक वाट! मध्ये बसायला बाकडी आहेत आणि चालता चालता धबधब्याचा आवाज सारखा ऐकू येत असतो. मधले जे दोन छोटे धबधबे आहेत त्याच्या कठड्यावरून खाली पाहिले की नुसते पाहत बसावेसे वाटते. कड्यावरून प्रत्यक्ष खाली पडताना पांढरा शुभ्र धबधबा खाली असलेल्या छोट्या मोठ्या काळ्याभोर खडकांवर आदळत असतो. कोसळताना अनेकविध तुषारांचा एक प्रचंड धुळीसारखा दिसणारा लोळ निर्माण होतो. यापुढे अजुनही बरेच चालत पुढे जावे लागते. चालत चालत जाताना लांबवर एक लालसर छटा असलेला, साधारण गुलालासारखा रंग असलेल्या लोळ दिसला. तो होता हॉर्सशू फॉल. एव्हाना थोडी संध्याकाळ झाली होती. निसर्गनिर्मित गुलालासारखा दिसणारा रंग तिथे पोहोचता क्षणी फिकट जांभळा झाला!



पांढरा शुभ्र धबधबा नुसता कोसळत होता. त्याचे तुषार अंगावर उडत होते. पाणी एकदम स्वच्छ व नितळ!! फोटो व विडिओ काढले. कठड्यावरून धबधब्याला पाहताना डोळे तृप्त होत होते. किती पाहू न किती नाही असे झाले होते. चालून चालून परत खूप भूक लागली. मग एक छान व्हनिला आयस्क्रीम खाल्ले. थोड्यावेळाने जेवून परत हॉटेलवर हजर. त्यादिवशी अजिबात झोप लागली नाही. डोळे मिटल्यावर सारखा धबधबा दिसत होता! त्याचा एका लयीत वाजणारा आवाज ऐकू येत होता! पहाटे पहाटे मग थोडा डोळा लागला.



नायगारामध्ये सकाळी ११ शिवाय कोणतेच उपहारगृह उघडत नाही. हॉटेलमध्ये कॉफी घेतली. तयार होऊन निघालो ते परत पंजाबी हटमध्ये. खरी तर खूप भूक लागली होती पण जेवले की संपले! म्हणून मग दोन सामोसे व चहा घेतला व निघालो धबधब्याची मुख्य आकर्षणे पहायला. maid of the mist , cave of the winds . maid of the mist ही एक बोट राईड आहे. ही बोट सगळ्यांना कॅनडाच्या हॉर्सशू धबधब्यासमोर नेते. तिथे गेले की अगदी पावसात भिजल्यासारखे होते म्हणून निळ्या रंगाचे रेनकोट देतात. रेनकोट घातल्यावर परत सगळ्यांचे फोटो काढणे सुरू! एक बोट नुकतीच निघाली होती. अर्ध्या तासाचा अवधी होता. तिथून बऱ्याच वरपर्यंत जाणाऱ्या पायऱ्या दिसत होत्या व बाजुने धरायला लोखंदी बार होते. पायऱ्या पूर्ण ओल्या झाल्या होत्या. थोडे पाणी पण साचले होते. या पायऱ्यांवर सगळ्यात वरती चढून जो बाजूने धबधबा दिसत होता ना तो तर अति अति क्लासिक दिसत होता. मी व एक साऊथ इंडीयन मुलगी आम्ही दोघी भराभर वर गेलो! कारण की संधी सोडायची नाही. जाताना धबधब्याचे अगणित तुषार अंगावर उडत होते. तिथे एकेमेकींचे फोटो काढले. काही वेळाने वाऱ्याने दिशा बदलली व धबधब्याचे पाणी चक्क आमाच्या अंगावर कोसळले. पूर्ण भिजायलाच झाले. थोडीशी भीतीही वाटली. हळूहळू करत खाली उतरलो व बोटीमध्ये बसलो. बोट राईड छानच झाली!



धबधब्याची खरी मजा येते ती cave of the winds या आकर्षणामध्ये! धबधब्याच्या समोरच एक लाकडी जिना केला आहे तिथे चढून धबधब्याच्या अगदी खालीच जाता तुम्ही. इथे तर पूर्ण अंघोळच होते. धबधब्याचा प्रवाह व आवाज इतका काही जबरदस्त असतो ना! पांढरा शुभ्र खळाळता धबधबा ओसंडून वाहत असतो. काळ्याभोर खडकांच्या आजुबाजुने वाट काढत वाहत असतो. इथून तर अजिबात जावेसे वाटत नाही. इथे सर्वांना पिवळे रेनकोट देतात. शिवाय वेगळ्या चपला पण देतात. हाच धबधबा आम्ही काल वरून खाली कोसळताना पाहिला होता. आज दुपारी उन्हात छान चमचमत होता. इथेउन वर पाहिले असता कड्यावरची माणसे ठिपक्यांसारखी खूप छोटी दिसतो होती. खूप खूप उंच! काळा पहाडी कडा व कड्याच्या दोन्ही बाजुने धबधबणारा धबधबा! एक प्रकारचे विश्वरूप दर्शनच! इथे आम्हाला दोन इंद्रधनुष्य दिसली! खूप जवळून, पायाला स्पर्श करणारी! इंद्रधनुचे रंग जवळून खूपच ठळक दिसत होते. परत चालत चालत दुपारच्या जेवणाला पंजाबी हट. मग हॉटेलमध्ये जाऊन फोटोज व विडिओज पीसीमध्ये भरले. मेल, ऑर्कुटवर चकरा मारल्या व थोडा आराम केला. रात्रीच्या जेवणासाठी कोहिनुर उपहारगृहात गेलो. तिथे छोले भटुरे व आंबा लस्सी घेतली.



दुसऱ्या दिवशी परत ११ वाजता गरम सामोसे व चहा घेऊन निघालो ते रेनबो पूलावरून चालत चालत कॅनडात गेलो. इथून तर अमेरिकन धबधबा खूपच छान दिसत होता. मुख्य म्हणजे समोरून दिसत होता! फूटपाथवरून चालताना खूपच मजा येत होती. म्हातारी माणसे, छोटी मुले, तरुण तरूणी सगळे रमतगरमत चालत होते. मध्येच बाकड्यावर बसावे, मध्येच थांबून नायगाराला पाहावे, फोटो काढावे. इथे शेवटी एक आकर्षण आहे ते हॉर्सशू फॉलचे. हा धबधबा फारच छान आहे! इथे behind the falls हे एक सुंदर आकर्षण आहे. इथे बोगद्यातून जावे लागते पिवळे रेनकोट घालून. धबधब्याच्या पाठामागच्या खडकाला एक भलेमोठे भगदाड पाडले आहे. इथे बोगद्यातून बाहेर पडताना कसा लख्ख प्रकाश दिसतो तसाच प्रकाश इथेही दिसतो. या भल्यामोठ्या भगदाडातून धबधब्याचे मागून दर्शन होते. इथे तर धबधब्याचा आवाज प्रचंड मोठा असतो. इथे एक विडिओ घ्यायला हवा होता. थोडेसे खाली जाऊन एक छोटा गोलाकार भाग केला आहे. इथून साईडने धबधबा कोसळताना दिसतो. अगदी जवळून पाहता येते. वर पाहिले तर कितीतरी उंचच उंच!



आता परत परतीच्या मार्गावर सुरवात झाली. जाताजाता मधेमध्ये थांबून धबधबा पाहणे, फोटो काढणे, थोडावेळ बाकावर बसणे, असे करत करत परत रेनबो पूलावरून अमेरिकेतल्या पंजाबी हटला परतलो. रेनबो पूल हा अमेरिका व कॅनडाला जोडणारा पूल आहे. जेवून परत हॉटेल मध्ये प्रवेश! थोडा आराम केला. ऑर्कुट, संकेतस्थळावर चकरा मारल्या व परत निघालो ते रात्रीचा रंगीबेरंगी धबधबा पहायला. ही चक्कर मात्र थोडी असह्य झाली कारण की सकाळीच ३-४ मैल चालणे झाले होते. आता हे शेवटचे दर्शन म्हणून परत निघालो होतो. जाऊन येऊन हा परिसर साधारण ५ मैलाचा आहे. फिकट जांभळा, पिवळा, लाल, हिरवा असे धबधब्याचे रात्रीचे रंग बघितल्यावर येताना मात्र चालणे अशक्य झाले होते. इतकी काही वाईट अवस्था झाली होती की विचारायची सोय नाही. पायात गोळे यायला लागले होते, प्रचंड भूक लागली होती! कधी एकदा पंजाबी हट दिसत्ये असे झाले होते. हटमध्ये गेल्यावर जेवणावर तुटून पडलो. एकमेकांशी अजिबात बोललो नाही. तांदुळाची खीर २-३ वाट्या प्यायली. लोणच्याची चव तर इतकी छान लागली ना! जेवल्यावर पाय दुखायचे थांबले. उत्साह आला. अडीच दिवसात आम्ही साधारण २० मैल चाललो.



रात्री हॉटेलवर झोपता झोपता विचार केला की निसर्गाच्या सान्नीध्यात आपण काहीही करू शकतो. त्या दिवशी रात्री इतके काही समाधान वाटत होते ना! खूपच! धबधब्याला डावीकडून, उजवीकडून, मधून, खालून, वरून, कोपऱ्यातून, पाठीमागून पाहिले होते!! पांढऱ्या शुभ्र कोसळणाऱ्या धबधब्याला पाहून मन कसे अगदी तृप्त तृप्त झाले होते!!!!