३० मे २०१३

आजची रोजनिशी लिहायची म्हणजे मला कालची थोडी भर घालायला पाहिजे. काल संध्याकाळी तळ्यावर चक्कर मारायला गेले तर अजून एका बदकीणीला पिले झाली होती. तळ्याच्या काठाला ही बदकीण आपल्या पिल्लांना घेऊन बसली होती. तिची पिले तिच्या पंखाखाली होती. मी त्या पिलांना शोनुल्या मोनुल्या असे करून हाका मारल्या आणि ती पंखाच्या बाहेर आली. थोडी छायाचित्रे घेतली. एक विडिओ घेतला. खूप आनंद वाटला. तसा तर मला अजून एका गोष्टीनेही खूप छान वाटले होते. सध्या फेसबुकावर मी एका समुहामध्ये मला भरती करून घेतले आहे. त्याचे नाव आहे संगीत के सितारे. हा म्युझिक ग्रूप बरेच दिवसांपासून आहे. विनायक तिथे पूर्वीपासून आहे. तिथे वेगवेगळ्या थीम चालू असतात. दर २/४ दिवसांनी थीम असतात वेगवेगळ्या.





मागच्या आठवड्यात विनायक म्हणाला की चोरी चोरी चुपके चुपके थीम चालू आहे. त्यात विनायकने एक जुने गाणे टाकले होते. मी व विनायक नेहमीच युट्युबवर गाणी बघत असतो. मला ती थीम आवडली आणि मी तो समूह जॉईन केला. या थीममध्ये बसणारे मला पहिले कोणते गाणे आठवले असेल तर ते म्हणजे चोरी चोरी चुपके चुपके या शब्दांनी सुरवात होणारे आपकी कसम मधले गाणे. ते मी टाकणार होते पण मला टाकता आले नाही. ते कोणीतरी आधीच टाकले होते. दुसरे गाणे आठवले ते म्हणजे चोरी चोरी कोई आए चुपके चुपके सबसे चुपके .... हे पुनम धिल्लन वर चित्रीत झालेले गाणे. हे पण कोणीतरी टाकले होते. आपकी पसंद ही थीम आली मग त्यात मी निगाहे मिला हे गाणे टाकले. काल परत आपकी पसंद थीम होती त्यात मी ये दिल और उनकी हे गाणे टाकले. हे गाणे मला खूपच आवडते. हे गाणे ऐकताना तर मी खूप तल्लीन होऊन जाते.






तर आज थीम होती ज्या कुणाचे आईवडील पण नट/नटी होते त्यांच्या मुलांची गाणी टाका. तर मी तनुजाचे मुझे जा ना कहो मेरी जा हे गाणे टाकले. खरे तर हा एक छान विरंगुळा आहे. गाणे टाकताना आपण त्यावर विचार करतो. कोणते बरे टाकावे? त्यानिमित्ताने त्या थीमनुसार गाणीही ऐकतो. आणि त्यावेळेला जे गाणे आवडेल ते टाकतो. त्या समूहात दुसऱ्यांनी जी गाणी टाकली असतील ती पण पाहिली जातात आणि ज्ञानात भर पडते. पूर्वी ऑर्कुटवर अशा काही समूहामध्ये मी खूपच बिझी झाले होते ते दिवस आठवले. आजचा दिवस एका वेगळ्याच कारणासाठी छान गेला. मी अंजलीला अधुनमधून फोन करते. आज तिने मला तिची एक आठवण सांगितली ती ऐकून मला खूपच छान वाटले. सांगताना चित्र डोळ्यासमोर उभे राहिले. आणि तिच्या आठवणीत मी रमून गेले. खरेच अशा काही आठवणी आपण आपल्या मैत्रिणींसोबत जेव्हा शेअर करतो तेव्हा तिला आणि आपल्यालाही किती छान वाटते ना. आज आईबाबांशी फोनवर बोलले तेव्हा बाबा व मी खूप हासलो. विषय होता मराठी मालिकांचा. बाबा आणि मी नेहमी म्हणतो किती पाणी घालून वाढवतात या मालिका. अवास्तव विषय न पटण्यासारखे पण आपण त्या का बघत राहतो?



कालचा आणि आजचा दिवस एक वेगळाच आनंद देणारा होता. प्रत्येक दिवस कसा वेगळा ठरलेला असतो, नाही का? कधी आनंदाचा तर कधी दुःखाचा, कधी मूड जाणारा तर कधी नाही त्या गोष्टींचा ताप देणारा.

१८ मे २०१३

आजची रोजनिशी लिहायची म्हणजे मला कालच्या दिवसाची थोडी भर घालायला पाहिजे. काल प्रचंड प्रमाणात गरम होते. उन्हाचा चटका बसेल इतके ! काल ग्रंथालयात जायचे खरे तर ठरवले होते, पण तापमान पाहिले आणि जाण्याचे रहित केले. उन्हामुळे दुपारची झोप खूप लागली. कूलर लावल्याने घर खूप गार झाले आणि कधी नव्हे ती खूप झोप लागली त्यामुळे रात्रीच्या झोपेचे खोबरे झाले !






पहाटेच्या सुमारास झोप लागली. पहाटे अगदी वाटले की घराच्या जवळ (कारने १५ मिनिटे) असलेल्या समुद्रकिनाऱ्यावर जाऊन सूर्योदय बघावा की काय! हा कार्यक्रम केव्हा होणार आहे कोण जाणे? त्याकरता भल्या पहाटे उठावे लागते ना? ते कोण उठणार? समुद्रातून उगवणाऱ्या सूर्याचे खूप फोटोज मला अजूनही घ्यायचे आहेत. तो दिवस लवकरच जमवीन असा अगदी निश्चयच केला आहे मी आज ! कालचे जागरण त्यामुळे आज खूप उशीराने उठले. खरे तर उठवतच नव्हते. चहा घेतला. न्याहरी झाली आणि कधी नव्हे ते हेअर कलरही केला. नेहमीची घराची साफसफाई करून बाहेर जायला निघालो. आज मी पूर्वीचे काही पंजाबी ड्रेसही बाहेर काढले. उन्हाळ्यात बाहेर जाताना घालणार आहे. हा पण एक निश्चयच आहे ! आज दिवस आहे निश्चयाचा ! मागचे काही वीकेंड छान मस्त हवा होती आणि माझ्या आवडत्या समुद्रकिनारावर जायचे असे ठरवूनही झाले नाही. त्यामुळे आज काहीही झाले तरी जायचेच असे ठरवले. हवा छान होती, पण खूप छान काही नव्हती. कालच्या मानाने आज गरम खूपच कमी होते आणि जेवल्यावर आमच्या दोघांची स्वारी पोहोचली माझ्या आवडत्या समुद्रकिनाऱ्यावर. साधारण एक तासाचा ड्राईव्ह आहे.





तिथे पोहोचलो आणि नेहमीप्रमाणे थोडे वाळून बसलो आणि मग तिथून रस्याने किनाऱ्याच्या दुसऱ्या बाजूला गेलो. तिथे एक शेड आहे तिथे आम्ही बसतो आणि परत घरी परतायला निघतो. आज त्या शेड मध्ये इतके काही छान गार गार वारे होते की असे वाटले इथेच पथारी पसरून झोपावे !






आज समुद्रकिनाऱ्यावर चक्क दोन लग्ने होती ! लग्नाची गर्दी छान नटून थटून आली होती. सर्वांचे फोटो काढणे सुरू होते. मला पण त्यांचे फोटो काढावेसे वाटले. वाळून बसलो होतो तेव्हा समुद्रकिनारा खूप छान दिसत होता. वर निळे आकाश, निळा समुद्र, आणि तपकिरी वाळू. मस्त रंगसंगती जुळून आली होती. तिथे मी उभे राहिले आणि विनायकला एक फोटो घे असे सांगितले. आज मी टॉप पण खूप जुना घातला होता. हा टॉप मी सहसा घालत नाही. खरे तर तो आवडला म्हणून मी केव्हाचा घेतला आहे. पण आता तो घालणार आहे. तळ्यावर फिरायला जाताना आता जुने पंजाबी सूट घालायचे ठरवले आहे.






घरी आलो आणि गरमागरम चहा घेतला तरीही आज डोके अजूनही तसे दुखतच आहे. भाजी, धिरडे आणि भात केले. आज आता लवकर झोप लागणार असे वाटते. रोजनिशी लिहायचा कंटाळा आला होता पण आज लिहूच असे ठरवून लिहायला बसले. आज दिवस तसा म्हणायला गेला तर खूप छान असा गेला नाही. बरा गेला असे म्हणायला हरकत नाही.

३ मे २०१३

गेल्या आठवड्यापासून सकाळी उठल्यावर दार उघडून पाहावे तर पावसाळी हवा आणि कमी जास्त जोराचा पाऊस असतो. मान्सूनचा पाऊस वाटतोय इतका रोजच्या रोज पडतोय, पुढच्या आठवड्यातही आहेच. मधूनच एखादी उन्हाची तिरीप येते आणि निघून जाते. अर्थात पाऊस मला आवडतोच पण तरीही स्वच्छ सूर्यप्रकाश पडला की जास्त हुरूप येतो हेही तितकेच खरे!







आज सकाळी विविधभारतीवर एका कार्यक्रमात नर्गीसची गाणी लागली होती तर छायागीतमध्ये स्वप्नांवर आधारीत गाणी होती. त्यातली काही पहिल्यांदाच ऐकली. आता माझे वेळापत्रक पूर्णपणे बदलले आहे. ग्रंथालयात जात नाही. आता आठवड्यातून दोनदा शॉपिंग मॉल व वॉल मार्टला जायचे ठरवले आहे. आज कंटाळा आला होता आणि पायही दुखत होते तरीही गेले. गेले म्हणजे पाउले घराबाहेर पडायलाच मुहूर्त साधायला लागतो. एकदा का ती बाहेर पडली की आपोआप जाणे होते आणि मग उत्साह येतो. इथल्या बसेस म्हणजे काय नुसत्या गोल गोल फिरणाऱ्याच असतात. आणि त्यातूनही काही लिंका असतात. म्हणजे एका थांब्यापासून दुसरी बस पकडायची त्यात मध्ये अर्धा नाहीतर एक तास बाकड्यावर वाट बघत बसायला लागते.





अगदी उदाहरणच द्यायचे झाले तर गणेश खिंडीमधून निघून जर डेक्कन जिमखान्याला जायचे असेल तर आधी शनिपाराला जावे लागते आणि मग तिथून दुसरी बस पकडून डेक्कनला यावे लागते. किंवा जर एकच बस गोल गोल फिरणारी असेल तर गणेश खिंडीत बसमध्ये बसायचे आणि मग ती बस आधी शनिपाराला जाऊन मग डेक्कनला येणार आणि मग परत गणेश खिंड आणि मग अशीच गोल गोल फिरत राहणार. पण आपल्याला काय बाहेर पडून वेळ घालवायचा आहे मग कशा का जात ना बसेस !





एका बसमधून उतरून अर्ध्या तासाने येणारी दुसरी बस थांब्यावर आली. सगळे जण एकेक करत चढत होते. त्यात एक चढणारी महिला होती. तिचे वजन इतके होते की तिचे तिलाच पेलवत नव्हते. डाव्या कडेवर एक मूल होते. एक मूल चालणारे होते. त्याच्या पाठी एक बॅकपॅक व शिवाय हातात एक छोटी बॅग. ती छोटी असली तरी त्या मुलीला ती जडच होती. त्या बाईच्या डाव्या कडेवर मूल आणि उजव्या हातात स्ट्रोलर आणि गंमत म्हणजे ती एकीकडे फोनवर बोलतही होती. उजव्या कानाजवळ फोन आणि तो तिने खांद्याचा आधार देवून धरला होता. ते सर्व पाहून मला खूप म्हणजे खूपच हसू येत होते. मुले खूपच शांत होती याचे कारण त्या दोघांच्या हातात लालीपॉप होते. चालणारी मुलगी होती ती बसमध्ये चढली व सीटवर बसली. ती दोघे मुले लालीपॉप खाण्यामध्ये इतकी काही गुंगली होती ते पाहून मस्त वाटत होते. बाईचे एकीकडे फोनवर बोलणे चालूच होते.

दुकानात खरेदी अशी काही केलीच नाही. चालून चालून भूक लागली. इथे स्टोअर्स इतकी काही मोठी असतात की चालून पाय दुखायला लागतात.  जे काही खरेदी करायचे योजले होते ते आता मॉलमध्ये जाऊनही बघेन आणि मग घेईन असे म्हणत्ये. आजचा रात्रीचा जेवणाचा बेत गुंडाळला. फक्त तिखटमीठाचा शिरा केला. चिप्स खाऊन पोट भरले होते. आजचा दिवस चांगला गेला.

२३ एप्रिल २०१३

आजचा दिवस काही अगदी नाठ लावणारा नव्हता. नाठ म्हणजे काही करायला घेतले तर ते बिघडते, कोणत्यातरी गोष्टीसाठी विलंब होतो किंवा अडचणी येतात आणि त्यातून काहीही जर निष्पन्न झाले नाही तर नाठ लागला अगदी, असे आपण म्हणतो, तर तसे काही झाले नाही.






गेले २-४ दिवस सतत बदलत्या हवेमुळे प्रचंड डोके दुखत होते. आज सकाळी उठल्यावर गूगल मध्ये बरीच शोधाशोध केली. ठराविक माहिती मिळवण्यासाठी थोडी तर बाकीची अशीच काही. कालची रात्रीची भाजी बऱ्यापैकी उरल्याने आज भाजी करायची नव्हती. कणीकही भिजवली असल्याने फक्त पोळ्या लाटायच्या होत्या. आज गरम तर होत होते पण अधुनमधून थंडीही जाणवत होती. एकूण तब्येत विशेष चांगली नव्हती तरीही आज बाहेर जाण्याचे ठरवले. नवीन आणलेले बूट घातले. बसस्टॉपवर जाऊन बस पकडली आणि एका स्टॉपवर उतरले जेथून मला दुसरी बस बदलून जायचे होते वॉल मार्टला. जिथे उतरते तिथेच लगेच ती बस येते. पण आज पुढची बस येण्याची चिन्हे दिसेनात. बराच वेळ झाला तर एकाला विचारले की तुम्ही पण याच बसची वाट पाहत आहात का? तर तो म्हणाला नाही. आणि त्याने हेही सांगितले की वॉल मार्टला जाणारी बस आता या स्टॉपच्या समोरच्या स्टॉपवर येते. तुमची बस मिस झाली आहे. अरेरे, हे काय? तिथे तसे काही लिहिले नव्हते की बोर्डही बदलला नव्हता. मग समोर जाऊन उभी राहिले, यात माझा पाउण तास खर्ची झाला. पण आज जायचे असेच ठरवले होते. विनायक मला न्यायला येणार होता.






बसमध्ये बसले आणि काही मिनिटातच वॉल मार्ट आले. मला खूप हायसे वाटले. बस रूट बदलले आहेत हे माहीत होते. बदलले मार्ग चांगले आहेत. उगाचच फिरव फिरव फिरवत नाही आता ही बस. हा बदल छान वाटला. आणि मुख्य म्हणजे जे नवीन बूट घेतले होते ते खूपच छान होते. अजिबात पाय दुखले नाही. हे बदलून आणलेले बूट होते. आधीच्या बुटांनी खूपच त्रास दिला होता. त्यामुळे आज मला बसच्या बदललेल्या मार्गाचा आणि नवीन बुटाचा थोडा आनंद मिळाला. थोडा मूडही बदलला. वॉल मार्ट मध्ये काही खरेदी केली. नंतर विनायक मला न्यायला आला आणि आम्ही घरी आलो.






घरी आल्यावर खूपच डोके दुखत होते. भूक लागली होती. चहा घेतला तेव्हा थोडे डोके थांबले. दुपारच्या पोळ्या होत्या आणि पटकन होणारी फजिता मेक्सिकन स्टाईल भाजी बनवली. तीही छान बनली. म्हणजे मी वाफ देण्याकरता झाकण ठेवते ते ठेवले नाही. नुसती परतली. भाजी चिरली, फोडणी दिली आणि परतली तर काही मिनिटातच भाजी झाली. तसा काही गोष्टीनी मूड थोडाफार बदलला तेवढाच पण डोके अजूनही दुखत आहे. नवीन बुटाने मात्र छानच काम केले आहे. आता माझे चालणे वाढेल असे वाटते. कारण की हल्ली मी जास्त चालले तर माझे पाय खूप दुखतात आणि चालणे होत नाही. बघू या. खूप काही छान दिवस गेला नाहीच. पण तरी थोडा तरी बदल झाला हेच समाधान.




आज संध्याकाळी एक गाण्याचा कार्यक्रम बघितला दूरदर्शनवर तर त्यात ज्या दोन मुली गात होत्या त्या तर छान दिसत होत्याच पण त्यांनि एक स्पॅनिश गाणे पण छान गायले. अर्थ तर काहीच कळत नव्हता पण गाणे छान वाटले हाही जरा सुखद भाग आजच्या दिवसाचा !

१२ एप्रिल २०१३

आज सकाळी उठून चहा प्यायला आणि बाहेर गॅलरीत जाऊन पाहिले तर आहाहा! इतके छान सगळीकडे दिसत होते. हिरवेगार! आणि पाऊस पडून गेला होता खूपच आणि शिवाय आभाळही ढगांनी भरलेलेच होते. असे वाटले की लगेच बाहेर जावे आणि फेरफटका मारून यावे. काल रात्रीच खूप पाऊस पडला होता. तळे तुडुंव भरून वाहत होते ते दिसत होते. हिरव्या रंगाच्या कितीतरी छटा आज दिसत होत्या. वसंत ऋतू चालू झाल्याने झाडांना हिरवीगार पाने आली होती आणि त्यामुळेच तर सगळीकडे हिरवेगार झाले होते.





आज थोडेफार क्लिनिंग केले आणि थोड्यावेळ पडले तर एकदम झोपच लागली. उठून नेहमीप्रमाणे चहा घेतला आणि बाहेरच्या गॅलरीला लागून पायऱ्या आहेत तिथे बसले. सकाळी ठरवलेली चक्कर मारणार होते, पण जावेसे वाटत नव्हते. भूक लागली होती म्हणून काय करावे, करावे की नाही, की असेच पटकन उठून बाहेर जावे, असा नुसता विचारच करत बसले. आज विचार करण्याचा वार होता बहुतेक. प्रत्येक दिवसाचे वेगळे असे काहीतरी असतेच नाही का? सकाळी क्लिनिंग करावे की नाही यावर पण बराच विचार केला.






संध्याकाळी मग शेवटी पोहे करून खाल्ले. तेही मी पायरीवर बसून खाल्ले. आज आकाशात वेगवेगळे रंग निर्माण होत होते. एक छोटेसे इंद्रधनूही दिसले मला. बदकीणी जिन्याच्या आजुबाजूच्या हिरवळीवर गवत खात होत्या. त्यातली एक बदकीण मान वेळावून माझ्याकडे बघत होती. मनात विचार आला घालायचे का हिला पोहे खायला. आणि घातलेही. म्हणजे एक दोन पोहे बशीतले फेकत होते आणि ती ते वेचून खात होती. त्यांना कळत असेल का चव? म्हणजे गवताची चव, ब्रेडची आणि आज मी घातलेल्या फोडणीच्या पोह्यांची. हाहा. सूर्यास्ताचा आणि असे काही फोटोज घेतले. नंतर संध्याकाळी असाच विचार करत बसले की फोटोग्राफीचा एक वेगळा ब्लॉग काढावा का? पण तो विचारच राहिला. असे वाटले नको, स्मृती मध्येच सर्व जसे आहे तसेच राहू देत.







आज सकाळी युट्युबवर आशा भोसले यांचे एक गाणे ऐकले. पहिल्यांदाच ऐकले. खूपच छान होते. खूप वेगळे आणि छान शब्दही होते. खरे तर मी एका गाण्याचा शोध घेत होते. तो शोध घेताघेता ते गाणे मला सापडलेच नाही, पण आज हे वेगळे गाणे सापडले. जाहली रोमांचित ही तनू हे बोल आहेत गाण्याचे. वसंत ऋतू आला, आला वसंत ऋतू आला हे गाणे मला मिळाले नाही. पण जे नवीन गाणे सापडले जे पहिल्यांदाच ऐकले तेही वसंतावरतीच होते.


आज मी एकूणच बऱ्याच गोष्टींवर खूप विचार करत राहिले. आजचा दिवस तसा बरा गेला. 

८ एप्रिल २०१३

वसंत ऋतूचे आगमन होत आहे हे अगदी आज प्रखरतेने जाणवले. पर्णहीन झाडांना थोडी थोडी का होइना पालवी फूटत आहे. आज मी बरेच वेळा गॅलरीत जाऊन बघत होते. बाल्कनीचे दार आणि मुख्य दार उघडे ठेवले की हवा खेळती राहते. बाल्कनीतून बाहेर नजर टाकली तर इवली इवली पाने झाडांवर उठून दिसत होती. काहीना पूर्णपणे मोहोर आला होता.






सकाळी उठवत नव्हते आज कारण कि काल रात्री आपलीमराठीवर अवंतिकाचे एपिसोड बघत बसले होते. आज आईला फोन लावला तर त्या दोघांचेही रूटीन थोडे इकडेतिकडे झाले होते. दुपारी वामकुक्षीच्या वेळेला एक जण आले आणि गप्पा मारत बसले. हल्ली ठरवले आहे संध्याकाळचे बाहेर पडायचे. जास्त नाही तरी तळ्यावर पूर्ण एक चक्कर आणि मग तिथून थोडे पुढे गेले की अजून एक तळे आहे तिथे थोड्यावेळ थांबून घरी परतायचे. आता तर थोडा दिवसही वाढीस लागला आहे त्यामुळे रोज थोडे का होईना बाहेर पडून चालणे होईल. चालून आल्यावर जो काही उत्साह येतो ना तो काही वेगळाच असतो. आज तर इतके काही छान वाटत होते की घरी येऊच नये. गार हवा अंगावर घ्यावीशी वाटत होती. हिरवळीवर स्प्रिंगची खूप इवली फुले उमलली होती. किती गोड दिसतात ना ही फुले ! बिचाऱ्यांकडे कोणाचे लक्षच जात नाही. मी मात्र या फुलांचे खूप लाड करते इतकी मला ही फुले आवडतात. किती छोटी असतात ही फुले, त्यांचे खाली बसून फोटो काढणे अवघड असते. आज दुसऱ्या तळ्यावर एक बदक पाण्याच्या कडेकडेने चालत अधुनमधून पाणी पीत होते.



मला सर्व ऋतुमध्ये स्प्रिंग खूप आवडतो. उत्साहवर्धक हवा असते. खूप गरम नाही आणि थंडी ओसरत असते. आम्ही अमेरिकेला आलो ते या सीझनमध्येच. आठवत आहे अजूनही किती फ्रेश वाटले होते तेव्हा ! स्वच्छ सुंदर हवा आणि सगळीकडे स्वच्छता. तसे तर मी भारतात असताना रोजच्या रोज चालायचे. माझ्या तर रोज २ ते ३ चकरा व्हायच्या. तिथली मजा वेगळी आणि इथली मजा वेगळी. तळ्यावर आणि इतरत्र अपार्टमेंटच्या परिसरात बदकांना ब्रेड घालायचा नाही हा फतवा जेव्हा आमच्या अपार्टमेंटच्या मॅनेजर बाईंनी काढला होता तेव्हा थोडे वाईट वाटले होते. कारण की बदकांना ब्रेड खाण्याची सवय झाली होती. पण आता वाटते की चांगलेच झाले. स्वच्छ नितळ तळे बघायला खूप छान वाटते. तुरळक थोडीफार बदके असतात तळ्यावर. तळ्याभोवती फिरताना तर वाटत होते किती बदके होती आणि ती या तळ्यावर किती बागडायची. कमीतकमी १०० छोट्या पिल्लांनी तळ्याच्या आजुबाजूच्या परिसरात जन्म घेतला असेल.


केवळ हवा छान होती म्हणून आजचा दिवस छान गेला नाहीतर वेगळे असे काहीच घडले नाही.

२६ मार्च २०१३

मध्यंतरी मी पल्लवीला फोन केला तर म्हणाली तू बरेच दिवसात रोजनिशी लिहिली नाहीस. मला खूप छान वाटले हे ऐकून. कोणीतरी इतके मन लावून वाचतय आणि ते आवडतय हे बघून मला खूपच छान वाटले. आमच्या इतर गप्पा टप्पा झाल्या. बरेच दिवस लिहू असे म्हणत होते पण लिहिणे होत नव्हते. आज लिहावेसे वाटले.





आज संध्याकाळी फिरायला बाहेर पडले. नेहमीचीच तळ्यावर एक चक्कर आणि त्यापुढे अजून एक तळे आहे, तिथेही गेले होते. आज थंडी होतीच. स्प्रिंग चालू झाला तरी थंडी जायला तयार नाही. आज आभाळ ढगांनी थोडे भरले होते. नेहमीसारखेच निळे, लालसर छटा असलेले ढग होते. तशी हल्ली तळ्यावर बदके बरीच कमी असतात. तळ्यावर ब्रेड घालायला बंदी घातलेली आहे आमच्या अपार्टमेंटच्या मॅनेजर बाईने, खरे तर तसे चांगलेच झाले. बदके खूप झाली होती. छोटी मोठी , त्यांची पिले, रस्ता ओलांडताना वाहतुक मुरंबा करतात. आज तळ्याभोवती चक्कर मारताना चांगलेच जाणवत होते. पूर्वी या सर्व जागेवर इथे न तिथे किती बदकांचे फोटोज घेतले होते. तळ्यावरच्या प्रत्येक जागा आठवत होत्या. बदकांच्या पूर्वीच्या आठवणी येत होत्या.




आज होळी पौर्णिमा असल्याने आकाशात चंद्र फुलून आला होता. संध्याकाळचा सूर्यास्तही छान होता. दोघांचेही फोटो घेतले. आज सकाळी युट्युबवर होळीची गाणी पाहिली ती सुद्धा नेहमीचीच. आज विचार केला की पूर्वी लहानपणी रंगपंचमी साजरी करायचो. हा रंगपंचमी नावाचा वेगळा दिवस असतो आणि तो रंग खेळून व गोडाधोड करून पुण्यात साजरा व्हायचा. हल्ली सर्व विसरलेत की काय या रंगपंचमीला.






पूर्वी माझा अगदी नियमित व्यायाम व्हायचा पण गेले काही वर्षे नियमीत व्यायाम होत नाही. रोजच्या रोज केला तर तो करवतही नाही पण निदान आठवड्यातून दोनदा तरी व्हायला पाहिजे असे ठरवते पण होत नाही. आज सकाळी केला आणि एकीकडे पीसीवर गाणीही लावली. असे लक्षात आले की व्यायाम करताना गाणी ऐकली तर तो जास्त उत्साहात केला जातो, तसे तर मला स्वयंपाक करताना पूर्वी रेडिओवरची गाणी लागायचीच. एकीकडे गाणी ऐकत ऐकत स्वयंपाक. तसे आता होत नाही. सकाळचा वेळ इंटरनॅशनल कॉल मध्ये जातो. फोन वर बोलता बोलता माझी भाजी होऊन जाते. आज संध्याकाळी सारखे पोहे आणि शिरा होतो म्हणून उकड केली होती. काल अंजली मला म्हणाली होती की ती झोपताना फेसबुकवर गुडनाईटचे एक चित्र टाकणार आहे. मी आज त्या चित्राची खूप वाट पाहत राहिले होते. कसे असेल आजचे चित्र अशी उत्सुकता होती.
आजचा दिवस खूप खास नव्हता पण अगदी वाईटही नव्हता.