28 August FB Memory

 

मनोगत या संकेतस्थळाची माहिती आम्हाला एका गाण्यांच्या समूहामध्ये कळाली तेव्हा आम्ही टेक्साज राज्यातून साऊथ कॅरोलायना राज्यात आलो तेव्हा. २००३ साली आम्ही डेस्क्टॉप घेतला आणि मनोगतावर गेलो. नंतर २००५ साली आम्ही नॉर्थ कॅरोलायना राज्यात आलो. त्यावेळी मनोगतावर कविता, चर्चा, गद्यलेखन वाचायला मिळायचे. माझा वेळ जाण्यासाठी मनोगत हे एक चांगले साधन होते. तिथे एका चर्चेत पाककृती विभाग सुरू करावा असे वाचले आणि नंतर काही दिवसांनी तिथे पाककृती विभाग सूरूही झाला. आधी मी मनोगतावर फक्त वाचन करायचे आणि प्रतिसाद द्यायचे. २००५ च्या सुरवातीपासून मी तिथे पाककृती लिहायला सुरवात केली आणि नंतर माझ्या ब्लॉगवरही.

नंतर पाककृती बरोबर त्याचे फोटोही काढत गेले. एकदा इंडीयन स्टोअर मध्ये मला रांगोळी दिसली. मला खूपच आनंद झाला होता त्यावेळी. इथे अपार्टमेंटमध्ये फरश्या नसतात. सगळीकडे कार्पेट असते, तर रांगोळी काढणार कुठे? तर मी ती लाकडी खुर्चीवर काढली. नंतर असे सुचले की सणांचे सजवलेले ताट असते त्याभोवती रांगोळी काढू आणि तसे केलेही. पण ते फक्त एकदाच झाले. कारण की उभे राहून रांगोळी नीट काढता येत नव्हती पण त्याची आठवण मात्र कायम राहिली. रेसिपींचे फोटो काढण्यासाठी मात्र एक जागा निश्चित झाली ती म्हणजे आरामदायी खुर्ची. या खुर्चीची आठवणही मनात कायम कोरली गेली. या खुर्चीवर मी मॅट ठेवायचे आणि त्यावर तयार केलेली रेसिपी डीश मध्ये ठेवून मी फोटो काढायचे. या खूर्चीवर बाहेरचा सूर्यप्रकाश इतका छान यायचा की एका क्लिक मध्ये फोटो छान येत असत. त्यामुळे ही जागा रेसिपी फोटोंसाठी निश्चीत केली गेली.आत्तापर्यंतचे रेसिपींचे सर्व फोटो मी या खुर्चीवरच काढले आहेत. आता ही खुर्चीही गेली आणि रेसिपी लेखनही संपले. आठवणी मात्र कायम राहिल्या आहेत. 

२००५ सालापासून मी रेसिपी लिहित गेले. माझी शेवटची रेसिपी २०१५ सालातली. Rohini Gore 

 

८ जुलै २०२२

 २०२२ रोजनिशीतले आजचे हे पहिले पान. मी २०११ सालापासून रोजनिशी लिहित आहे. रोजनिशी म्हणजे रोजच्या रोज नाही. असेच एखाद वेळेस काही वेगळे घडले. कोणत्या गोष्टीपासून काही आनंद झाला तर ती गोष्ट थोडक्यात लिहायची असे ठरवले आहे. मागच्या काही वर्षातली रोजनिशीतली पाने एखादवेळेस चाळली की अरे, या दिवशी आपण हे केले होते का? असे आठवून परत आपल्याला आनंद होतो. तर आजची ही रोजनिशी म्हणजे आज मी बाहेर गेले होते. एखाद्या दिवशी जाते बाहेर आणि काही दुकाने हिंडते. बघण्यात वेळ जातो आणि एखादे चांगले मिळून जाते. तर आज मी कानातले घेतले ते म्हणजे पेपरोनी पिझ्झाचे स्लाईस. टार्गेट मधे मी सहसा जात नाही. हेंडरसनविलला असताना तिथल्या मॉल मध्ये जायचे. इथे कोल्स आणि आता टार्गेट मध्ये जाते काही वेळेला.

आधी पिझ्झा खाते, कोक पिते आणि मग फिरते इकडे तिकडे. मला कानातले बघायला आणि खरेदी करायलाही खूप आवडते. आज मी केसाला लावायचा कंगोरा सारखा दिसणारा चाप पण घेतला, पहिल्यांदाच. घरी येवून लावून पाहिला तर चांगला वाटला. केस मोकळे सोडण्यापेक्षा काही वेळा आता मी चाप घेणार आहे. कानातली मस्तच होती. त्यात एक ट्र्क होता. शिवाय झाड ,काचेचा स्टाईलिस्ट ग्लास, आयस्क्रीम कोन होता. आणि दुसऱ्या एका दुकानात केकचा तुकडा पाहिला. गोगलगाय पाहिली. शिवाय घुबड होते. कुलुप, किल्ल्या, घड्याळ असेही कानातले होते. सेफ्टी पीना, कणीस, अननस, असे बरेच काही ! हे सर्व कानातले होते आणि असतात. वेगवेगळे प्रकार बघायलाही छान वाटतात. सेल असेल तर मी घेते. मला १३ डॉलर्सचे ७ मध्ये मिळाले म्हणून घेतले. मधे एकदा पक्षी आणि बगळाही घेतला होता.

माझ्या मैत्रिणीने मला मोर दिला ! खूपच छान आहे तो ! तर माझ्याकडे बरेच कानातले झाले आहेत. ते आहेत अनुक्रमे  २ कासवे, २ हत्ती, रासबेरी, कॉफी मग, ३-४ प्रकारची फुले, मासे, २ फुलपाखरू, २ बदाम, भोपळा, निवडुंग, विंचू, बाटल्या, पक्षी, बगळा

शनि - रवि - सोम

 

नेहमीप्रमाणे शनि म्हणजे कामाचा दिवस. बाकीची साफसफाई व इतर कामे म्हणून मग बाहेर जेवण. जेवण म्हणजे एकच डिश. ती पण ठरलेली. डोसा-उत्तप्पा. शुक्रवार रात्री उसळ केली होती ती शनिवारी रात्री कामाला आली. म्हणजे फक्त भात लावला. शनिवारी संध्याकाळी एक टर्किश सिनेमा पाहिला नेटप्लिक्स वर. छानच होता. भाषा जरी वेगळी होती तरी सुद्धा त्यातली गाणी ऐकताना छान वाटत होते. या सिनेमात पर्वत व समुद्र असे सर्व निसर्गरम्य सीन होते. या सिनेमातला वेगळेपणा म्हणजे अर्धा सिनेमा स्टोरी व अर्धा काल्पनिक. अर्धा काल्पनिक आहे ते सर्वात शेवटी कळते. Name of movie - Doom of Love 

 

 

रविवारी दुपारच्या जेवणाचे आमंत्रण होते विनुच्या मित्राचे. तिथे आम्हाला सर्व आयायटियन्स भेटली. त्यांच्या घराच्या अंगणात पार्टी होती. उन्हाळा असल्याने तिथे तंबू ठोकले होते आणि त्याखाली टेबल खुर्च्या आणि एका टेबलावर खाद्यपदार्थ होते. आम्ही खाऊ म्हणून काजुकतली नेली होती. मला कुत्र्याची खूप भिती वाटते म्हणून त्याचा मित्र म्हणाला की तू घरात बस. तिथे तुला एक कंपनी आहे. तिथे त्याच्या मैत्रिणीची सासू बसली होती. त्या म्हणाल्या बरे झाले तुम्ही इथे आलात ते. नाहीतर मला खूप बोअर झाले असते. मित्राची मैत्रिण लीना पण तिथे बसली होती. तिने व मी एकमेकींची ओळख करून घेतली.मी म्हणाले की आम्ही लग्नानंतर १९८८ साली होस्टेल नं. ११ ला रहात होतो. खोल्या नंबर ६९, ७० तर ती म्हणाली मी पण होते ११ ला ! मग तुम्ही दोघे कसे दिसला नाहीत मला. अर्थात बरेच वर्षे गेल्याने असे झाले असावे. बघितले असेल पण लक्षात नसेल. गप्पा मारताना मी विचारले मग तुम्हाला आशा आणि स्वरदा माहिती असतीलच. म्हणाली हो हो, स्वरदा आणि किर्लोस्कर ही माहिती आहेत. संजय सोनार आमच्याच लॅब ला होता म्हणाली. मग मी तिला सांगितले की भैरवी सोनार व मी मैत्रिणी. सर्व डिपार्टमेंटला गेला की ति व मी गप्पा मारायला एकमेकींकडे जायचो. शिंदे बाई म्हणून होत्या. 

 

 

मी म्हणाले अजूनही काही जणी मला माहिती आहेत पण आता त्यांची नावे लक्षात राहिली नाहीयेत. विनायकच्या लॅबमधला पद्मकुमार आणि त्याची बायको रुख्मिणी तिथे आली होती. मी त्यांना फक्त ओळखत होते. मी लिनाला म्हणाले की तुम्ही बाहेर बसा गप्पा मारत. मी आहे तुमच्या सासूबाईंना कंपनी द्यायला. आम्ही दोघींनी सोनी चॅनल वर एक कार्यक्रम पाहिला. हेमामालिनी व तिची मुलगी होती आणि त्यांच्यासमोर छोटे उस्ताद गात होते. लिनाचे यजमान घरात आले आणि विचारले तुमच्या दोघींकरता मी काही घेऊन येतो. मी त्यांना सॉरी म्हणाले. ते म्हणाले अहो हे काय? त्यात काय झाले? मग आमच्या करता ते आधी मॅंगो लस्सी घेऊन आले व नंतर एका डिश मध्ये एक समोसा, काही फळांच्या फोडी, थोडा केक. नंतर काही वेळाने लिनाच्या मुलाने आम्हाला ज्युस आणून दिले. ते ज्युस म्हणजे अनसासाच्या रसात नारळाचे पाणि मिक्स केले होते. छान लागत होते. नंतर अनुराधाने (त्या घराची मालकीण) तिने आम्हाला तिने घरी बनवलेल्या गुळपापडीच्या वड्या आणून दिल्या. छान झाल्या होत्या. त्यात तूप नव्हते. तेल घातले होते.

 

 

अनुराधा म्हणाली अजून जेवण बाकी आहे. थोड्यावेळाने तुमच्यासाठी घेऊन येते. लिनाच्या सासुबाई म्हणाल्या मला आता काही नको आहे. मी पण म्हणाले मलाही नको. माझे पोट भरले आहे. नंतर परत आम्हाला एका मुलाने आयस्क्रीम बार आणि केक आणून दिला. दरम्यान लिनाचे यजमान काही वेळ आमच्या सोबत येऊन बसले. मला विचारले मी विनायकला ओळखले. तुम्ही त्यांच्या मिसेस ना? माहेरचे आडनाव काय, आईवडिल कुठे असतात अश्या गप्पा झाल्या. ते म्हणाले की नॉर्थ कॅरोलायना खूप सुंदर राज्य आहे. तुम्हाल आवडते का इथे ? म्हणाले नाही. बरोबर आहे. तुम्हाला नाहीच आवडणार. लिना व त्यांची फॅमिली हॅरिसबर्गला असतात. तिथे हर्शिज चॉकलेट फॅक्टरीत आला होतात का कधी? म्हणाले आलो होतो वरदा वैद कडे तेव्हा तिनेच आम्हाला नेले होते. तर म्हणाले वरदा वैद्य तुम्हाला कशी माहिती? तर मी सांगितले की मनोगत या मराठी वेबसाईट वरून तिची व आमची ओळख झाली. ती पहिल्यांदा आमच्याकडे आली होती. त्यांची व तिची ओळख एका संगीत मैफीलीत झाली होती. मी म्हणाले की ती काय कार करत असते ! म्हणाले हो, अतिशय हुशार मुलगी आहे. तिला बऱ्याच कला अवगत आहेत. मला विचारले तुम्ही काय करता? सांगितले सर्व ! ब्लॉगलेखन, फोटोग्राफी. इ. इ. 

 

 

५ तास होऊन गेले तेव्हा विनायकला विचारले की निघायचे का आता? विनायक म्हणाला तू बाहेर ये. सर्वांची ओळख करून देतो. मी रुख्मिणीला म्हणाले की तू अजिबात बदललेली नाहीस. बऱ्याच गोष्टी झाल्या ५ तासात. आठवणींना उजाळा मिळाला. निघताना शेखर आणि अनुराधा यांना धन्यवाद दिले व म्हणालो निघतो आता. तर अनुराधा म्हणाली. थोडं थांबा. चहा घेऊन जा. चहा म्हणल्यावर आम्ही थबकलो. एकीकडे चहा व आवरा आवर चालली होती. सगळ्यांनाच उरलेले अन्नवाटप सुरू होते. आम्ही एका डब्यात फ्राईड राईस घेतला. चहा प्यायल्यावर सर्वांना टाटा बायबाय केले आणि घरी आलो. भूक नव्हतीच. रात्रीच्या जेवणाल फ्राईड राईस गरम करून खाल्ला. माझे व विनायकचे ३०-३४ वर्षापुर्वीचे स्मरणरंजन चालू झाले. 

 

 

मला आठवले..होस्टेल मध्ये रहाताना बाथरूम कॉमन होत्या. डिपार्टमेंटला जाणाऱ्या सर्वांना अंघोळीला आधी प्राधान्य दिले जायचे. ते सर्व गेले (मुलंमुली) की आम्ही घरी असणाऱ्या बायकांचे राज्य सुरू व्हायचे. आमच्या अंघोळी आणि धुणे भांडी. एकेक जणी धुणे भांड्यांना नंबर लावायचो. त्यावेळी भांडी बाथरूम मध्ये खाली बसून आम्ही घासायचो व ओंडवे उभे राहून विसळायचो. धुणे भिजवून ठेवायचो. खाली बसून कपड्यांना ब्रश मारून धोपटायचो व नंतर पाण्यात कपडे आघळायचो बरेच वेळा साबण जाईस्तोवर ! कपडे पिळून मग एका खोलीतल्या तारांवर वाळत घालायचो. खूप व्यायाम होत होता. शिवाय चालणेही बरेच होत असे आयाटीमध्ये. आमच्या कामामध्ये मिनाक्षीचा छोटा मुलगा लुडबुड करायचा. तो इतका काही गोड होता की त्याच्या आईकडे कमीच असायचा. आम्ही सुंदरचे खूप लाड करायचो. त्याचे पापे घ्यायचो, गालगुच्चे घ्यायचो. मी भांडी घासून आले की यायचा आमच्याकडे आणि टबातली सर्व भांडी बाहेर काढून हा टबात बसायचा !

 

 

आजचा दिवस ४ जुलै अमेरिकेचा स्वातंत्रदिन. आज गोसरी करायची होती पण खूपच कंटाळा आला. रविवारच्या वेगळेपणाने जरा बरे वाटले. नाहीतर रांधा वाढा, उष्टी काढा. भांडी घासा. लाँग विकेंड संपूर्णम !

२ जुलै २०२२ FB memory

 view from window before sunset - 27th June 2018 सूर्य जेव्हा म्हणतो चला आता मी भारतात जातो, उद्या भेटू परत , तेव्हा तो त्याचे रंग बदलायला लागतो. पांढरा शुभ्र दिसणारा सूर्य पिवळा होतो आणि नंतर तोच पिवळा रंग काही वेळ स्थिर होऊन तो लालसर रंगाकडे झुकायला लागतो. नंतर लाल चुटूक होतो आणि अंतर्धान पावतो. अंतर्धान पावताना त्याची किरणे आभाळात परावर्तीत होतात. जेव्हा आकाश निरभ्र असेल तेव्हा रंगांची उधळण होत नाही पण जेव्हा ढग असतील तेव्हा त्या ढगांमध्ये रंग घुसतात आणि क्षणाक्षणाला ते बदलत राहतात. काही वेळा हा रंग बदलण्याचा सोहळा खूप देखणा असतो. रंगांची नुसती उधळण असते. भगवा, गुलाबी, सोनेरी. आणि मग काही वेळाने होत्याचे नव्हते होते. रंगांच्या खुणा काळ्या निळ्या ढगांवर राहतात काही वेळ, आम्ही येऊन गेलो होतो असे सांगण्यासाठी.

२१ जून २०२२ (FB memory)

 उन्हाळ्याच्या सुरवातीलाच गरम हवेचा दणका गेले १५ दिवस आहे. दुपारी चटका लागेल इतके उन असते आणि संध्याकाळी दणादण पाऊस पडतो. आज हवा त्यामानाने कमी गरम होती आणि आर्द्रता अजिबात नव्हती म्हणून समुद्रकिनारी फिरायला गेलो तर तिथे बरीच गर्दी होती. आज ठरवलेच होते की किनारी अनवाणी चालायचे. पाऊले भिजतील इतपत पाणी असेल त्या जागेवरूनच चालायचे. काही वेळेला पाणी नसते व ओली वाळू असते तिथेही छान वाटते. तासभर फिरलो. खूपच फ्रेश वाटले. खूप गार हवा नसली तरी वाऱ्याच्या थोड्या झुळका येत होत्या. चालत असताना मनात "जिंदगी कैसी है पहेली हाए, कभी तो हासाए, कभी ये रूलाए" समुद्राचे थंडगार पाणी पायांना छानच वाटत होते. शिवाय ओली वाळू व काही ठिकाणी ओबडधोबड वाळू होती की ज्यात शिंपले होते त्यावरून चालायलाही छान वाटत होते. काही ठिकाणी समुद्राचे पाणी साचले होते. तिथेही पाय बुडवत होते. एकूण काय चालताना आज खूपच मजा येत होती.

 

तोच चंद्रमा नभात....

 खिडकीत सहज डोकावले तर आज चंद्र खूप छान दिसत होता. त्याच्या बाजूने विखुरलेले ढग होते. चंद्राला पाहिले की ओठावर त्याचीच गाणी येतात. वो चांद खिला वो तारे हसे ये रात अजब मतवाली है, समझने वाले समझ गये है ना समझे वो अनाडी है, चंदा ओ चंदा किसने चुराई तेरी मेरी निंदिया, चाँदसा मुखडा क्यु शरमाया, चाँद को क्या मालूम चाहता है,.. किती तरी ! एकदा आमच्या मोहिनी अंताक्षरी मध्ये चंद्रावर गाणी गायची होती. खूप धमाल आली होती त्याची आठवण आली. पूर्वी एकदा रस्त्याने चालत येताना असाच भला मोठा चंद्र दिसला होता. त्यादिवशी होळी पौर्णिमा होती. एकदा नदीवर चालताना झाडाच्या मधोमध चंद्र चालत होता. त्याला कॅप्चर करून पाठवला होता हवामान तज्ञ ली रिंगरला आणी त्याने लगेचच दुसऱ्या दिवशी वेदर शॉट अऑफ द डे मधे दाखवला. एकदा असाच खिडकीतून घेतला होता. २०२० साली पण किती छान दिसला होता चंद्र. आजच्या चंद्राची खास आठवण म्हणजे आज मी माझ्याकडचे सर्व चंद्र एकत्र केले. चंद्राची अजून एक खास आठवण म्हणजे विल्मिंटनच्या बेडरूम मधून सहज दिसायचा ! Rohini gore

 

10 June 2019 (fb memory)

 

आज मी कामावरून बाहेर पडायला आणि पाऊस कोसळायला अगदी एक गाठ पडली. छत्री उघडली आणि चालायला सुरवात केली. १० मिनिटांचा खेळ असेल पण पावसाने आज मला खूप आनंद दिला. कोसळणाऱ्या धारा छत्रीवर टपटपटप पडत होत्या. त्या टपटपणाऱ्या

पावसाचा आवाज सुख देत होता. चालताना जमिनीकडे पाहिले तर पावसाचे थेंब जमिनीवर थुईथुई नाचत होते. हा खेळ १० मिनिटे चालला. नंतर पावसाने दडी मारली आणि उन बाहेर पडले. लखलखीत उन ! जमिनीवर साठलेल्या पाण्याचे तरंग एकापाठोपाठ वाहत होते. फूटपाथच्या बाजूने ओहोळ वाहत होते. संध्याकाळी सूर्यास्ताच्या वेळेला आकाशात जिकडे पाहावे तिकडे निरनिराळ्या आकाराचे ढग इकडून तिकडे ये-जा करत होते. काही ढग रंग बदलत होते. अशीच एक संध्याकाळ - १० जूनची, वेगळी आणि आकर्षित करणारी होती.

रोहिणी गोरे

संगीत मैफील

 

Enjoyed MD Laxmikant Pyarelal Night presented by Zeenat Aman, Padmini Kolhapure and Rati Agnihotri

गायक गायिका - कविता कृष्णमूर्ती, अमित कुमार, सुदेश भोसले, साधना सरगम आणि अजून काही नवीन कलाकार. स्टेजवर प्रत्यक्ष म्युझिक डायरेक्टर प्यारेलालजी होते. सर्व कलाकारांनी तुफान गाणी गायली ! मी काही सेकंदाच्या विडिओ क्लिप्स घेतल्या आहेत. गाणी अनुक्रमे;

१. सत्यम शिवमं सुंदरम

२. मेरे मेहेबूब कयामत होगी

३. हवा हवाई,

४. एक प्यार का नगमा है

५. वादा तेरा वादा

६. ये गलिया ये चोबारा

७. परदा है परदा है

८. चोली के पीछे क्या है

अजून काही....

आज तिथे ऑर्कुट मैत्रीण अचानक भेटली. खूप छान वाटले दोघींना ! स्टेजवर पद्मिनी कोल्हापुरे, झीनत अमान, रती अग्निहोत्री आल्या होत्या. त्या त्यांच्या करियर बद्दल थोडे फार बोलल्या. पद्मिनि कोल्हापुरे ने एक गाणे पण म्हणले, तिचा आवाज छान आहे. हसता हुवा नुरानी चेहरा, आणि बेला महका री महका ही दोन्ही गाणी म्हणायला हवी होती. आश्चर्य म्हणजे बॉबी आणी दोस्ती मधली गाणी का वगळली? म्हणायला हवी होती.

आम्हाला या प्रोग्राम बद्दल माहिती नव्हते. फेबु वर विनुच्या टाईम लाईन वर जाहिरात आली शुक्रवारी आणि आम्ही रविवारचे बुकींग केले. हा प्रोग्राम ऍट्लांटा, व्हर्जिनिया, न्यु जर्सीत आज, नंतर कॅनडा व कॅलिफोर्नियात आहे.

१९९९ साली अंधेरी मधे अनिल विश्वासजी यांचा लाईव्ह program पहायला गेलो होतो त्यानंतर आज ! लाईव्ह मधे जी मजा आहे ना ती बाकी कशातही नाही हे अगदी खरे ! Rohini Gore

आठवण स्टीलच्या भांड्यांची

 

लग्नानंतर आम्ही दोघे डोंबिवलीच्या आमच्या फ्लॅट मध्ये रहाणार होतो म्हणून काही नातेवाईक व इतर काही जणांनी आम्हाला स्टीलच्या भांड्यांचा अहेर दिला होता. त्यावेळेस स्टीलच्या भांड्यांचे भारी कौतुक होते. माझ्या सासूबाईंनी काही भांडी आधीच घेऊन ठेवली होती, तर काही भांडी आईने रुखवतात मांडली होती. पूर्वी स्टीलच्या भांड्यांवर ती कोणाकडून आली आहेत आणि कोणाला दिली आहेत यांची नावे कोरायचे. दिनांकही घालायचे.

- पोळ्या ठेवायचा गोल डबा - सासूबाई

- मिसळणाचा डबा - सासूबाई

- तेलाची बरणी - सासूबाई

- ६ ताटे, वाट्या, फुलपात्री - सासूबाई

- भाजी धुवायची रोळी - चुलत सासूबाई

- छोटी परात - मावस चुलत सासूबाई

- दूध तापवायची पातेली - आत्ये सासूबाई (सर्वात मोठ्या)

- स्टीलची बादली - दुसऱ्या आत्ये सासूबाई

- एकात एक बसणारे सर्व डबे - २-३ आत्येसासूबाईनी मिळून

- कळशी - आईकडे कामवाली बाई होती तिचा अहेर

- आयताकृती भांडे - सासूबाईंकडे पोळ्यावाली बाई होती तिचा अहेर

- चहा साखरेचे डबे - रुखवत (आईकडून)

- ठोक्याची पातेली रुखवत (आईकडून) या पातेल्यात फोडणी करता येते

- मोठी परात - आईच्या शेजारी रहाणारे शहा काका यांचा अहेर

- झारा, उलथणे, मोठे डाव, छोटे डाव, चिमटा - आईची मैत्रिण

- ६ चायना डीश आणि ६ उभे पेले - विनुचा मित्र

लग्नानंतर मी व चुलत सासूबाई तुळशीबागेत इतर काही गोष्टी खरेदी करायला गेलो होतो. त्या म्हणजे विळी, लिंबू पिळायचे यंत्र, किसणी, कढई, सोलाणे इत्यादी.

स्टीलचा उभा गंज ताक करायला, स्टीलची रवी पण होती. मोठाले थाळे, देव्हारा, निरंजन, उदबत्तीचे घर, रोजच्या वापरातले तेल ठेवण्यासाठी उभट आणि चोच असलेला कावळा, स्टीलचे कुंडे, शिवाय उभट कुंडे त्यावर झाकण, वाडगे, स्टीलचे चहाचे कप ठेवायचे ट्रे आम्हाला अहेरात आले होते. पूजेची थाळी दिली होती कुणीतरी होती. खूप छान होती. त्यावर नक्षीकाम होते. स्टीलचं पुरणयंत्र , संक्रांतीच्या हळदीकुंकू करता लुटण्यासाठी स्टीलचे असेच छोटे छोटे द्यायचे. मी म्हणायचे याचा काय उपयोग? तर झाकण ठेवण्यासाठी अश्या छोट्या ताटल्या उपयोगी पडायच्या. आईने अधिक मासामधे तीस-तीन सवाष्णी घातल्या होत्या तेव्हा सर्व बायकांना मोठाले स्टीलचे थाळे दिले होते. माझ्याकडे जेव्हा पूजा झाली तेव्हा मी झाकण असलेले गोलाकार आणि खालून निमुळते असे कुंडे दिले होते. मिसळणाच्या डब्यात पण हळद, तिखटासाठी वेगवेगळे छोटे स्टीलचे चमचे वापरत होते. मी ते आईकडून आणले आहेत. फक्त आठवणीत असण्यासाठी ठेवून दिलेत. वापरत नाही. लहान मुलांच्या ताटल्या होत्या. त्यात उथळ कप्पे होते, भाजी, कोशिंबिरीसाठी. ही ताटल्या मला प्रचंड आवडतात. पेढेघाटी स्टीलचा डबा पण खूप फेमस होता पूर्वी आणि स्टीलचे चहाचे कानवाले भांडे चहा प्यायचे मग पण आले होते. चहा साखरेचे किलवरचे चमचे. मला या चमच्याने पोहे, उपमे खायला पण आवडतात, इतके गोड आहेत.गेले ते दिन गेले,, राहिल्या त्या फक्त आठवणी.

 

पाणी पिण्याकरता "जग" होते. जास्तीची माणसे जेवायला असायची तेव्हा तांब्या/लोटीतून पाणी न घेता जगात घेत असु. ते असेच गोलाकार, खाली निमुळते. एखाद्या फ्लोवरपॉट सारखे होते. आईकडे स्टीलचे बदक होते. त्याच्या पोटात विड्याची पाने, त्यावर एक झाकण असायचे. त्यात चुना, लवंग आणि कात ठेवायला कप्पे होते. इतके छान होते हे बदक ! आमच्या घरी सण-समारंभाला या बदक जेवण झाल्यावर प्रत्येक जण स्वत:चे स्वत: विड्याचे पान करून घेई.

बाजारहाट ...(5)

 

"बाजारहाट" या मालिकेत मी ४ भाग लिहिले आहेत. आधीच्या ३ भागात डोंबिवली, विलेपार्ले मधला बाजारहाट लिहिला आहे. शिवाय आईकडे रहात असताना मंडईत आम्ही तिघी भाजी आणायला कसे जायचो ते लिहिले आहे. चवथ्या भागात मी अमेरिकेत  किराणामाल  आणि भाजी घ्यायला कसे जायचो  ते लिहिले आहे. ........ आता पुढे आणि शेवटचा भाग

जसे की जेव्हा आम्ही डेंटन - टेक्साजला आलो तेव्हा तिथे सॅक ऍंड सेव्ह नावाचे अमेरिकन स्टोअर होते. तिथे भाज्यांचा नेहमी खडखटाड असायचा. जेव्हा क्लेम्सन - साऊथ कॅरोलायनाला आलो तेव्हा तिथे बाय-लो नावाचे स्टोअर होते. आम्ही सॅम्स क्लबची मेंबरशिप घेतली. तिथे घाऊक माल मिळतो. त्यात मी टुथपेस्ट, डिटर्जंट, अंगाला लावायचा साबण, फरशी पुसण्याची ओली फडकी आणि असे बरेच काही घ्यायला सुरवात केली. तिथे मी पालक घेत असे. पालकाची निवडलेली पाने मिळायची. ही बॉक्स इतकी मोठी होती की त्यामध्ये मी पालकाची वेगवेगळ्या प्रकारची ३ वेळा भाजी करत असे. तिथे आम्ही सुरवातीला स्लिम फास्ट नावाची प्रोटीन पावडर घेतली. तो डबा साधारण १ किलोचा होता. ही पावडर आम्ही सकाळच्या न्याहरीला दुधातून घेऊ लागलो.

ही पावडर खूप उपयुक्त आहे. शाकाहारी जेवणामध्ये प्रोटीन कमी असते. ही एकदा सकाळी घेतली की दुपारच्या जेवणापर्यंत भूक निभावते. तसे सकाळी नाश्ता खाण्याची सवय भारतापासूनच नाही. दुधामध्ये बोर्नव्हिटा, कॉर्नफ्लेक्स घालून खात होतो. अर्थात इथेही खातोच. इथे तर खूप व्हरायटी मिळतात. सुरवातीला कार नसल्याने आम्ही बसने बाय-लो नावाच्या ग्रोसरी स्टोअर मध्ये जायचो. या स्टोअरच्या समोर विन्डिक्सी होते पण तिथे कधीच केव्हाही गर्दी नसायचीच. बाय - लो चे फ्लायर्स पोस्टाने येत असत. त्यात बाय वन गेट वन च्या जाहीराती असायच्या. आम्हाला दोघांना वाल मार्ट खूप आवडते. तिथली भाजी कधीही खराब होत नाही असा अनुभव आहे. कार आल्यावर आम्ही ऍन्डरसनच्या वाल मार्ट मध्ये भारी आणायला लागलो. क्लेम्सनच्या जवळच्या छोट्या शहरातून पण भाजी आणायचो. एक स्टोअर नवीन उघडले होते. तिथे आम्ही रात्री १० ला किराणामाल  भाजी, दूध असे सर्व आणायला लागलो. कारने आमच्या सोबत दोन विद्दार्थीनी येत होत्या. जेव्हा विल्मिंग्टनला आलो तेव्हा तिथे काही स्टोअर्स माहिती झाली. हे शहर बऱ्यापैकी मोठे आहे. तिथे लोएस फूड मध्ये आम्ही पिण्याचे पाणी आणायचो. वालमार्ट शिवाय हॅरिस्टिटर नावाचे स्टोअर आम्हाला आवडले. तिथे चिरलेला भोपळा मिळायचा. त्याचे मी भरीत करायचे. आम्हाला दोघांना भोपळ्याचे भरीत खूप आवडते. सुरवातीला आम्ही अमेरिकेतल्या स्टोअर्स मधून  आयस्क्रीम व बटाटा चिप्स बरेच खायचो. इथे इतक्या व्हरायटी मिळतात त्यामुळे प्रत्येक वेळी वेगवेगळे आणायचो. नंतर हे सर्व बंद करून टाकले. इंडियन स्टोअर जवळ नसल्याने हेच आम्ही पटकन काहीतरी तोंडात टाकायला म्हणून आणायचो. जेव्हा हेंडरसनविलला आलो तेव्हा इंडियन स्टोअर बऱ्यापैकी जवळ आले म्हणजे १ तासाच्या कार ड्राईव्ह वर ! महिन्यातून एकदा जाऊ लाग्लो आणि इतक्या वर्षात ( म्हणजे २००१ ते २०१५) कधीही पहायलाही न मिळालेले सर्व काही इंडियन पदार्थ आणायला लागलो. जसे की खारी, पार्लेजी, चिवडे, फरसाण, राजगिरा लाडू इ. इ. तसे तर विल्मिंग्टनला असताना सुरवातीला महिन्यातून एकदा जायचो. पण नंतर कंटाळा यायला लागला. जायचो म्हणजे आधी भारतीय उपाहारगृहात जेवण, नंतर इंडियन ग्रोसरी करून परत घरी. जाऊन येऊन आणि तिथे खरेदी करण्यात आमचे ६ ते ७ तास जायचे इतके लांब होते. सर्व काही असावे म्हणून इतके सामान आणायचो की घरातच एक दुकान झाले होते. १५ वर्षात इडली - डोसे आणि भेळ वगैरे घरी केले तरच खाता यायचे कारण की भारतीय उपाहारगृह नाहीत. त्यामुळे अनेक पदार्थ मी घरी करत होते. दर १५ दिवसांनी वेगवेगळी व्हरायटी करायचे जसे की इडली सांबार, डोसे, उत्तपे, रगडा पॅटीस, शेव बटाटा पुरी, छोले भटूरे, मिसळ. डाळ तांदुळ भिजत घालून मिक्सर ग्राइंडर वर वाटायचे.

लसणाच्या चटणी साठी गोटा खोबरे, फ्रोजन खवलेले ओले खोबरे मिळायचे नाही इंडियन स्टोअर मध्ये म्हणून खवलेले सुके खोबरे आणायचो. सॅम्स मधून भाजलेले दाणे आणायचो कूट करायला. अजूनही आणते. कारण की इंडियन स्टोअर मध्ये दाणे आणणे व्हायचे नाही सुरवातीला जवळ नसल्याने. त्यामुळे दाणे भाजून कूट करता यायचे नाही. शेपू आणायचो.भारतात असताना पालेभाज्या खूप खात होतो. मी तर रोज एक पालेभाजी करायचे. मुळा, चाकवत, अंबाडी, शेपू, मेथी, अळू. इंडियन स्टोअर मधून मग अळू आणले. त्याच्या अळूवड्या केल्या. काय काय पदार्थ करायचे त्याप्रमाणे सर्व आणत होते. रेसिपी पण लिहिली जात होती. पदार्थ खाल्ले जात होते. दुधी हलवा करायला दुधी, खवा, खिरीसाठी शेवया असे एक ना अनेक आणून काय काय करायचे. म्हणूनच माझा फूड ब्लॉग "उदरभरण नोहे जाणिजे यज्ञकर्म" जन्माला आला.
समाप्त

मी आणि माझी नोकरी - Kohl's ... (5)

 

एकदा वेळापत्रकात माझ्या नावापुढे स्पेशल प्रोजेक्ट असे लिहिले होते. मला कुतूहलता होती. कामावर आल्यावर मला एका मॅनेजरने बोलावले व ती मला स्टोअर रूम मध्ये घेऊन गेली. तिथे एका लोखंडी रॅक मध्ये ८ मोठाली खोकी होती. त्या रॅकला कप्पे नव्हते. तो रॅक मॅनेजरने बाहेर स्टोअर मध्ये आणला आणि मला म्हणाली की हे सर्व खोक्यामधले कपडे बाहेर काढायचे आणि त्या त्या डिपार्टमेंटला नेवून द्यायचे. त्या आधी मी वुमन्स, ज्युनिअर, किड्स सेक्शनला २ ते ३ दिवस काम केले होते आलेले कपडे परत त्या त्या जागेवर ब्रँडनुसार लावायचे. त्यामुळे कपडे कोणत्या डिपार्टमेंटला द्यायचे ते माहीत होते. अर्थात मेन सेक्शन, ब्युटी, ज्युवेलरी आणि होम हे सेक्शन मध्ये मला काम दिलेले नव्हते. त्या खोक्यात जास्त करून कपडेच खूप होते. हे कपडे हातात धरले तरी ते खूप जड असतात. मला हे काम खूपच आवडले.

 

मी माझ्या पद्धतीने ६ तासात सर्व ८ खोकी पालथी केली आणि सेक्शन नुसार देवून पण आले. मला खूप दमायला झाले होते. चालून चालून पाय पण दुखत होते. कार्ट्स पण शिल्लक नव्हत्या. सर्व कस्टमर लोकांनी घेतल्या होत्या. कपडे वेगवेगळे करायला जागाही नव्हती. सर्व स्टोअरभर फिरत होते पण तरीही मला हे काम आवडले. कस्टमर लोकांनी खरेदी केलेले कपडे/वस्तू की जे काही कारणास्तव परत करतात ते लावायला मला अजिबात आवडले नव्हते. एक तर ट्रेनिंग नाही. ब्रॅंड नुसार कपडे जरी वेगळे केले तरी सुद्धा ते परत जागेवर लावताना चुकीच्या जागेवर लावून चालत नाही. तसाच एखादा कपडा दिसला तर तो पटकन सापडतो. मग त्या लाईनीत कपडे लावता येतात. रंग, डिझाईन, फॅशन, या सर्व गोष्टी पहायला लागतात. त्यातही काही कपडे घडी करून ठेवायचे असतात. कपडे तरी किती ! खूपच ! वेगवेगळ्या फॅशनच्या जीन्स, स्वेटर, जाकिटे, आणि Topsचे प्रकार पण कितीतरी असतात. मला कपडे त्या सेक्शनला नेवून द्यायचे होते त्यामुळे हे काम मी खूप आवडीने केले. आणि त्यानंतर मला असेच काम दिले गेले. कस्टमर सर्विसच्या मागच्या बाजूला जी खोली होती तिथे रॅक मध्ये कपडे होते ते फक्त मला नेवून द्यायचे होते. इथल्या सणांच्या सीझन मध्ये परत आलेले कपडे/वस्तू इतके काही असतात की रॅक नुसते ओसंडून वहात नाहीत तर तिथल्या फरशीवर पण मोठाले ठीग जमा होतात !

 

मला दुसऱ्या देशाची बाई परत भेटली. ती आणि मी जाम वैतागलेल्या होतो. किती हे ढीग ! आम्ही फक्त हेच काम करत होतो. कपडे डिपार्टमेंट प्रमाणे नेवून देण्याचे काम ! तरीही कपडे कमी व्हायला तयार नव्हते. कस्टमर सर्विसच्या डेस्क वरचे कॅशियर पण जाम वैतागलेले होते. अजून मी एक पाहिले ते म्हणजे स्टोअर पिक अप असते ना तेव्हा ज्यांनी जे खरेदी केलेले असते ते पार्किंग मध्ये ज्या कार लावलेल्या असतात कस्टमर लोकांच्या तिथे त्यांना ते नेऊन द्यायचे. कस्टमर सर्विसच्या बाजूला एक मुलगी उभी होती. मनात म्हणले ही अशी नुसती उभी का आहे. नंतर कळाले की आतून ती वस्तू घेऊन बाहेर पार्किंग मध्ये बसलेल्या कस्टमर लोकांना नेवून देत होती. असे पण काम असते तर इथे ! बापरे!नंतर मला होम डिपार्टमेंट आले. मला जर बरे वाटले. कामात थोडी तरी विविधता. पण इथेही पहिल्यांदा डोके गरगरायला लागलेच. एके दिवशी मला परत आलेल्या वस्तू जागेवर नेवून ठेवायच्या होत्या. दुसऱ्या दिवशी तिथल्या एका रॅकमध्ये ठेवायच्या होत्या. हे काम मला आवडले. चालणे खूप कमी झाले त्यादिवशी. मी होम डिपार्टमेंटच्या गोष्टी एका रॅक मध्ये ठेवल्याने दुसऱ्या शिफ्टला जे येतील त्यांच्यासाठी हे काम कमी झाले होते. परत आलेल्या गोष्टी रूम मध्ये इतक्या असतात की आतल्यांना बाहेर येता येत नाही की बाहेरच्यांना आत जाता येत नाही. जीव दडपून जातो.

पुढील आठवड्याचे वेळापत्रक लागले नव्हते. असे कधी झाले नव्हते. २५ डिसेंबरच्या आधीचे वेळापत्रक होते. आम्ही दोघी म्हणालो म्हणजे आपली नोकरी संपली वाटते. बरे झाले संपली ते ! असे एकमेकींकडे हासून बोललो. २५ डिसेंबरच्या नंतरच्या एका आठवड्यात मला फोन आला की शुक्रवार, शनिवार, रविवार तू कामावर येऊ शकशील का? १० ते ४. मी हो सांगितले. तसे तर मी एकदम हो नाही सांगितले. मला वाटले नोकरी संपली. मॅनेजरचा फोन आला. मी तो घेतलाच नाही. कशाला आता परत? सुंठेवाचून खोकला गेला तर बरे होईल. परत दुसऱ्यांना फोन आला. विचार केला की ज्या अर्थी २ वेळा फोन आलाय त्या अर्थी खूप गरज उद्भवलेली दिसत आहे. तिला फोन केला आणि तिला सांगितले की मी तिनही दिवस येईन. तिने माझे अनेक वेळा आभार मानले.

या ३ दिवसात मला खूप मजा आली. कस्टमर सर्विसचा डेस्क पूर्ण पणे बंद होता. त्यांची जागा हालवली होती. मेन्स रजिस्टरच्या ठिकाणी ३ कॅशिअर होते. मला त्यांना मदत करायची होती. मदत पण खूप छान होती. २५ डिसेंबर नंतर जे लोक वस्तु/कपडे परत करतात ते या ३ कॅशिअरकडे करत होते. तशी पाटीच तिथे लावली होती. कस्टमर लोकांनी परत केलेले कपडे मला कॅशिअर कडून घेऊन वेगवेगळ्या खोक्यामध्ये ठेवायचे होते. ही खोकी डिपार्टमेंट प्रमाणे केली होती. तिथे चिनी मुलगा आणि एक म्हातारी अमेरिकन बाई कस्टमर सर्विसला काम करणारेच होते. ते मला ओळखत होते. ती बाई म्हणाली परवा तू असायला हवी होतीस. कुणीही मदतीला नव्हते. परत आलेल्या कपड्यांचा ढिगच्या ढीग साठला होता. मला टेबलावरून हालता येत नव्हते कारण कस्टमर लोकांची रांग होती. चिनी मुलगा आणि मी त्या बाईला म्हणालो की काल अशीच गर्दी होती. पण तिसऱ्या दिवशी गर्दी त्यामानाने खूपच कमी होती. आम्ही तिघे अधुन मधून गप्पा मारत होतो. ज्या खोक्यात मी परत आलेले कपडे डिपार्टमेंट प्रमाणे टाकत होते. ते सर्व कपडे परत स्टोअर रूम मध्ये न्यायला दोघे येत होती.

 

ही म्हातारी अमेरिकन बाई (वय ७५ वर नक्किच असेल) तिला १५ नातवंड होती. मी जेव्हा कामावर यायचे तेव्हा हाय करायची, हासायची, बोलायची. त्या दिवशी खूप गप्पा मारत होती. ती वर्जिनिया वरून न्यु जर्सीत आली होती. मी तिला सांगितले मी पण नार्थ कॅरोलायनातून आले. अगदी खेळीमेळीचे वातावरण होते. मी तिला माझा फोटो घ्यायला सांगितला. एक कोल्सची आठवण म्हणून.

 

सप्टेंबर ते जानेवारी अशी ४ महिन्यांची माझी सीझनल नोकरी संपली. तसे कोल्सचे मला पत्र आले. एक वेगळा अनुभव मिळाला. इंगल्स आणि कोल्स मी केलेल्या नोकऱ्यांची तुलना केली. मला बराच फरक जाणवला. इंगल्स मध्ये सर्वच जण एकमेकांकडे बघून स्मितहास्य करायचे. इथे सर्वांचे चौकोनी चेहरे ! काही अपवाद होते. इंगल्स मध्येही सर्वजण दमायचे की ! नंतर विचार केला की मी production सेक्शनला होते. आणि तिथे अनेक पदार्थ बनवण्याची विविधता होती त्यामुळे मला कधीच कंटाळा आला नाही जरी तिथे मांस घालून सॅंडविचेस बनवायचे तरीही ! मी कुकिंग मध्ये जास्त रमते. कपड्यांमध्ये नाही. इंगल्स मध्ये जर एकसुरी काम असते तरी सुद्धा मी सलग ४ वर्षे नोकरी केली नसती. तिथे ट्रेनिंग छान दिले मला कार्मेन ने. आणि अर्थातच इंगल्सची नोकरी कायम स्वरूपी होती आणि ही सीझनल होती ! या फरकामुळेच कदाचित सीझनल लोकांना जास्त मह्त्व दिले जात नसावे किंवा ट्रेनिंग पण देत नसावे. मी नंतर जेव्हा फेरफटका मारला तर मला तिथे जे कायम स्वरूपी काम करणारे होते तेच फक्त दिसले. वातावरण सूनसान होते. माझ्याबरोबर कामावर लागलेले काही चेहर मला तिथे दिसले नाहीत. कदाचित मी कोल्स मध्ये सीझनल नोकरी साठी परत अर्ज करीन. कारण जेव्हा मी अर्ज केला तेव्हा तिथे विचारले होते की तुम्ही या आधी कोल्स मध्ये नोकरी केली आहे का? Rohini Gore

समाप्त

मी आणि माझी नोकरी - Kolhs ... (4)

 

कॅशिअरचे काम मला आवडले होते पण सलग ६ किंवा ८ तास एकाच जागी उभे राहून प्रचंड दमायला व्हायचे. नंतर मला वुमन्स सेक्शनला टाकले. स्टोअर १० वाजता उघडते त्यामुळे जर कॅशिअरचे काम असेल तर माझे वेळापत्रक १० ते ४ असायचे. काही वेळा कस्टमर लोक आयत्यावेळेस मला अमूक अमूक वस्तु/कपडे नकोत असे जेव्हा सांगायचे ते ते सर्व कॅशिअर टेबलाजवळ असलेल्या बास्केट मध्ये टाकायचे असतात. काम झाले की कस्टमरने परत केलेले कपडे घेऊन कस्टमर सर्विसच्या मागच्या बाजूला जी खोली आहे तिथे त्या त्या सेक्शन मध्ये ठेवायचे असतात. जेव्हा मला वुमन्स सेक्शनला टाकले तेव्हा माझे वेळापत्रक ८ ते ४ होते. स्टोअरचे बाहेरचे दार उघडेच असते. ते उघडून आत गेल्यावर एका भिंतीवर एक बेल असते ती वाजवायची म्हणजे आतल्या बायका स्टोअरमध्ये जाण्याकरता जे दार असते ते उघडायला येतात. आत कुणीहि कस्टमर नसतात. जेव्हा मी गेले तेव्हा मला एक देशी बाई दिसली. ती गरोदर होती. ती व मी एकमेकींकडे पाहून हासलो. ती किड्स सेक्शनला नियमित काम करते. तिला तिथे काम करून २ वर्षे झाली होती. मी तिला म्हणले की सेक्शन मध्ये कोणीच नाही. काय काम करायचे. तर ती मला कस्टमर सर्विसच्या मागच्या खोलीत घेऊन गेली आणि समजावून सांगितले की हे सर्व रॅक आहेत सेक्शन प्रमाणे त्यानुसार कपडे घेऊन जायचे व त्या त्या जागेवर लावायचे. हेच काम करायचे दिवसभर !

काही वेळा कपडे सेक्शन नुसार नसतात तर ते दुसऱ्या रॅक मध्ये ठेवायचे. वुमन्स सेक्शनचा रॅक भरून वाहत होता. मला तर दडपणच आले. वुमन्स सेक्शन फिरून आले. कोणकोणते ब्रॅंड आहेत ते बघितले.

 

नंतर त्या सेक्शनची मुख्य बाई आली. ती अमेरिकन होती. तिने पण हासून माझे स्वागत केले. ती म्हणाली की तू नवीन आहेस. मी कपडे लावते. तू फक्त सेक्शन मध्ये जाऊन जे कपडे विस्कटले असतील ते घडी करून ठेव. या घड्या पण विशिष्ट पद्धतीने घालायच्या असतात. काम करता करता ती परत आलेले कपडे लावत होती व मला सांगत होती, इथे जा , तिथे जा, कपडे विस्कटलेले आहेत. पूर्वी मी जेव्हा वाल मार्टला जायचे आणि तिथे पहायचे की काही बायका कपड्यांच्या घड्या करत असायच्या. तेव्हा मी मनात म्हणायचेे असे काम मिळाले पाहिजे, किती सोपे आहे ना ! नथिंग इस इझी हे मला प्रत्यक्ष काम करताना कळाले. पार्किंग मध्ये ज्या कार्ट असतात. त्या सर्व कार्ट्स वाहून आणतात ते काम पण सोपे नाहीये. स्नो पडत असताना, हाडे गोठवणारी थंडी असताना, पाऊस पडत असताना, थंडीमध्ये प्रचंड बोचरे वारे असताना,या कार्ट्स गोळा करून आणायच्या, हे कामही वाटते तितके सोपे नाही !

 

 

जेवणाच्या सुट्टीत मला ती देशी बाई परत भेटली. ती म्हणाली की इथे प्रत्येक सेक्शनला २ ते ३ दिवस टाकतात. काही वेळेला रात्रपाळीला पण बोलावतात. मी तिला विचारले की रात्रपाळी करताना सेफ आहे ना इथे ! तर म्हणाली हो. काळजी करू नकोस. तुला आधी विचारतील. तू नाही म्हणू शकतेस. रात्रपाळी रात्री १० ते पहाटे ६ पर्यंत असते. आणि पगार दुप्पट मिळतो. त्या देशी बाईचे दिवस भरत आले होते त्यामुळे तिला पण किड्स सेक्शनला एक खूर्ची दिली होती अधुम मधून बसायला. पण तरीही ८ तास उभे राहून ही कशी काय काम करू शकते या दिवसात? ते पाहून मला आश्चर्यच वाटले. प्रत्येक सेक्शनला काही कपडे घड्या घालून ठेवायचे असतात तर काही कपडे हॅंगरला लटकवून ठेवायचे असतात. दुसऱ्या दिवशी वुमन्स सेक्शनला मी काम करत होते तेव्हा दुपारी १ ला दुसऱ्या शिफ्टला काम करणारी एक अमेरिकन बाई आली. तोपर्यंत मी अंधारात चाचपडल्या सारखे कपडे लावत होते. डोके खूपच गरगरत होते. वुमन्स सेक्शनही खूप मोठा आहे! त्या अमेरिकन बाईने पण हाय हॅलो केले. तिने ढिगच्या ढीग उचलून आणला परत आलेल्या कपड्यांचा आणि एका तासात तिने सर्व कपडे लावूनही टाकले ! अर्थातच खूप वर्षे झाली की कामात आपोआप सुलभता येतेच ! पण इथे ना मला ट्रेनिंग दिले नाही. फक्त तोंडी सांगितले. खरे तर त्या जेव्हा कपडे लावतात त्याबरोबर नवीन लोकांना पण आमच्याबरोबर या आणि बघा आम्ही कसे कपडे लावतो ते ! असे सांगायला हवे. पण इथे ट्रेनिंग नीट नाहीये. 

कॅशिअर मध्ये ट्रेनिंग जरी दिले ते सुद्धा १ दिवसच ! पण तरीही कितीतरी गोष्टी मला जेव्हा मी काम करायला लागले तेव्हाच कळाल्या किंवा सांगितल्या गेल्या. बऱ्याच गोष्टी कळल्या मला ! कपड्यांना सेक्युरिटि टॅग कसे लावायचे, टॅग कसे काढायचे, नोटा दिल्या की त्या खऱ्या आहेत की नाही ते कसे ओळखायचे? गिफ्ट रिसिट कश्या प्रिंट करायच्या. नुसते कार्ड पेमेंट असेल तर ते कसे करायचे? त्यातही काही लोक कॅश देतात तर काही चेक देतात. Transaction कॅन्सल कसे करायचे.कोल्स कार्ड हवे आहे का? आणि हवे असल्यास त्या करता काय करायचे? एकदा एका कस्टमरने मला विचारले की कार्ड काढायचे आहे. तेव्हा मला एका आफ्रिकन बाईने मदत केली. एकदा एकाने ४०० dollars ची खरेदी केली. आणि कॅश दिले. तेव्हा मागची कॅशियर आली आणि मला म्हणाली की कोल्स कार्ड असेल तर कॅश घ्यायची नाही. तू असे केलेस तर प्रोब्लेम मध्ये येशील. असे एक ना अनेक बरेच शिकायला मिळाले आणि कामही आवडले मला !

 

 

नंतर मला एक दिवस intimate सेक्शन मध्ये टाकले. हा सेक्शन मला आवडला कारण चालणे कमी होत होते. इथेही डोके गरगरायला लागलेच ! सापडता सापडत नव्हते. ब्रा आणि पॅंटीज मध्ये इतके प्रकार की ब्रॅंड, रंग, डिझाईन, खूप वेगवेगळे. एखादे काहीतरी सापडले की धन्यता वाटायची. किड्स सेक्शन मध्ये तर भूलभुलैयाच आहे ! मी आणि अजून एक माझ्यासारखीच सिझनल वर्कर होती. ती आणि मी. आम्ही दोघीच होतो. ती दुसऱ्या देशाची होती. ती म्हणाली मला काहीच सापडत नाहीये. मी म्हणाले मलाही ! सर्व कपडे एकसारखेच दिसत आहे. नंतर दुसऱ्या शिफ्टला देशी बाई आली आणि म्हणाली की असेच होते पहिल्यांदा. आणि तिने आम्हाला दोघिंनाही कपडे घड्या घालून दिले आणि जागाही सांगितली की ते कुठे ठेवायचे. आम्ही दोघींनी तिचे आभार मानले.

 

आम्हाला दोघींनाही हा किड्स सेक्शन आवडला नाही. मी म्हणाले आधी मला हेच समजत नाही की हा कपडा मुलीचा की मुलाचा? सगळे कपडे सारखेच दिसतात ! आणि बाळांच्या कपड्यामध्ये तर आणखीनच भूलभुलैया आहे. कधी एकदा या सेक्शन मधून बाहेर पडतोय असे आम्हाला दोघींनाही झाले होते. खेळणी पण इतकी. ती पण आम्हाला दोघींना सापडत नव्हती. आम्ही दोघीही गप्पा मारत होतो. किती मोठा सेक्शन आहे हा ! ती पण वुमन्स आणि ज्युनिअर सेक्शन फिरून आली होती. नंतर माझ्या असे लक्षात आले की सणांच्या सीझनला पहिल्या शिफ्टला सीझनल लोक ठेवतात आणि ज्या कायमस्वरूपी बायका आहेत सेक्शनच्या त्यांना दुसरी शिफ्ट देतात. सीझनला तर खरेदी करून परत केलेले कपडे इतके असतात की रॅक ओसंडून वाहत असतात. आणि कस्टमर सर्विस वाले पण इतके वैतागलेले असतात की ते परत आलेले कपडे कुठेल्याही रॅक मध्ये टाकतात. स्पेशल प्रोजेक्ट आणि अजून काही अनुभव पुढील भागात Rohini Gore

क्रमश: ....

कधीतरी केव्हातरी...

 

कधीतरी केव्हातरी पूर्वीच्या काही काही गोष्टी आठवतात आणि खूप हासू येते. काही गोष्टींमध्ये मन गुंतून रहाते. गेले काही दिवस मला काही गोष्टी खूप आठवत आहेत. आम्ही आयायटी सोडून डोंबिवलीला आमच्या घरी राहायला आलो तेव्हा काहीही नव्हते. आयायटी वसतिगृहात रहाताना घेतलेली गॅसची शेगडी, शिष्यवृत्ती वाढल्यावर केलेल्या दोन गाद्या, आमच्या दोघांच्या सूटकेसा ! इतकेच सामान होते. डोंबिवलीच्या घरात एक पलंग होता. विनु तिथे काही दिवस राहात असताना त्याने सनमायका लावलेला लाकडी पलंग करून घेतला होता. तिथे राहिलेल्या पेईंग गेस्ट लोकांनी आमचा प्लॅट खूप घाण करून ठेवला होता. तो आम्ही यायच्या आधी आम्ही दोघांनी मिळून साफ केला. कपडे ठेवायला बिग shopper पिशव्या होत्या. भांडी कुठे ठेवायची हा प्रश्न होता. आम्ही दोघांनी फडके रोड वरून एक मोठी ६ फुटी अल्युमिनियमची मांडणी आणली. (600 rupees) यामध्ये सर्व काही बसत होते इतकी ती छान होती. या मांडणीमध्ये ताटाळे. चमचाळे, कपबशाळे तर होतेच. शिवाय डबे व पातेली ठेवायला आडवे कप्पेही होते.

आमच्या लग्नाच्या अहेरात सर्वांनी काही ना काही दिले होते आणि ते सुद्धा सर्व स्टीलचे. त्या भांड्याचे पोते होते. आम्हाला काहीही घ्यायला लागले नव्हते. आईकडून आणलेला दगडी रगडा होता. हा जड रगडा आम्ही पुण्यावरून आयायटी मध्ये वाहून आणला होता! अर्थातच बिग shopper मोठी पिशवी विनुनेच धरली होती. हा दगडी रगडा आणण्याचा हट्ट माझाच होता. चटणी व थोडे काही वाटण्यासाठी मला हवा होता. मिक्सर नव्हताच. तर ती मांडणी, दगडी रगडा, बिग shopper पिशवी (ही पिशवी वेगळीच होती. दोन लाकडी दांड्या अडकवल्या होत्या या पिशवीमध्ये हातात धरायला) कारपेट या गोष्टी मला खूप आठवत आहेत गेले काही दिवस. जमिनीवर अंथरायला एक कारपेट आणले. कारपेट घ्यायचे मीच सुचवले होते. ते hall मध्ये अंथरले. हे पण इतके काही छान गुळगुळीत होते. फिकट पांढऱ्या रंगावर फिकट डिझाईन होते. कारपेट घातल्याने त्यावर नुसते बसता तर येतेच पण शिवाय त्यावर अंगत पंगत पण होते. 

 

 

या घरात विनुची पिएचडीची छोटी पार्टी झाली. त्यात आम्हाला कुंदा आत्याने व प्रतिभा काकूंनी मिळून हिंडालियमचे मोठे पातेले भेट म्हणून दिले. त्यात बासुंदी केली होती. बटाटेवडेही केले होते. जेव्हा आयायटीमध्ये विनुच्या मित्रांना घरी बोलावले होते तेव्हा काय करायचे हा माझ्यापुढे प्रश्न होता. आम्ही नुकतेच पुण्याला गेलो होतो आणि मी वहिनींना (सासूबाई)विचारले होते की मी काय करू? मला स्वयंपाक जुजबी येत होता. त्यांनी मला सांगितले की श्रीखंड आण म्हणजे गोड झाले. पुऱ्या कर. मी विचारले पुऱ्या किती करू? आणि अंदाज सांगा. त्या म्हणाल्या की १ वाटीत ४ पोळ्या होतात म्हणजे पुऱ्या ६ किंवा ८ होतील. बटाट्याची उकडून भाजी कर. आणि चटणी कर. ४ मित्र होते. लग्नानंतर पहिल्यांदाच ४ जणांना बोलावले होते. दगडी रगड्यामध्ये चटणी छान झाली. मित्रांनी मिळून आम्हाला टी सेट दिला होता. खूप छान आणि नाजूक होता. हा सेटही आम्ही बरेच वर्ष वापरला नव्हता. मला भिती होती की माझ्या हातून फुटला तर? किटली, दुध ठेवायचा भांडे पण खूप नाजूक होते. कपही वेगळ्या आकाराचे होते. डिझाईन म्हणजे नुसत्या रेषा होत्या आकाशी, पिवळ्या व गुलाबी. वर्णन करू शकत नाही. फोटोही नाही. पूर्वीच्या कितीतरी गोष्टी फोटो मध्ये असत्या तर किती छान झाले असते ना !असे काही आठवले की लिहीनच परत कधीतरी. Rohini Gore

मी आणि माझी नोकरी - Kohl's .... (3)

 

Juniors सेक्शन मधे गेले तेव्हा तिथे एक देशी बाई आणि एक आफ्रिकन बाई होती. देशी बाई मला म्हणाली की तु सेक्शन फिरून ये म्हणजे तुला कोणकोणते Brand आहेत ते कळेल आणि परत आलेले कपडे परत त्या त्या जागेवर लावायचे असतात. काही कपडे विशिष्ट पद्धतीने फोल्ड करून टेबलवर ठेवायचे असतात तर काही हॅंगरला लटकवायचे असतात. मी सेक्शन फिरून आले. हा सेक्शन खूप मोठा नाही त्यामुळे चालणे कमी. कस्टमर सर्विसच्या मागच्या बाजूला एक खोली आहे त्यात कप्पे असलेले मोठ्या उंचीचे रॅक असतात तिथून (Returns from customers ) कपडे आणायचे आणि ते जागेवर लावायचे. या रॅकवर पण डिपार्टमेंटची नावे लिहिलेली असतात. इथल्या सणांच्या दिवसात खूप गर्दी असते आणि अमेरिकन/देशी लोक कपडे/वस्तू विकत घेतात आणि परत करतात. जितकी खरेदीला रांग असते तितकीच रांग कपडे/वस्तू परत करण्यासाठीही असते. परत करायचे तर घेतात कशाला कपडे/वस्तू? 

 

 

मला हा सेक्शन आवडला. चालण्यासाठी जागा कमी. आधी कपडे आणून ते क्रमवार लावायचे आणि जागच्या जागी लावायचे. तरी सुद्धा पहिल्यांदा हे काम अवघड असतेच. कपड्यांचे इतके प्रकार असतात की पटकन नाही सापडत ! बारीक नजर ठेवून कोणत्या जागी कोणते कपडे ठेवायचे ते बघायला लागते. डोके गरगरायला लागते. मी गोंधळलेली पाहून तिथे असलेल्या आफ्रीकन बाईने मला मदत केली. ती म्हणाली सुरवातीला असेच होते. बरेच महिने गेले आणि तेच तेच काम केले की तुम्ही त्या कामात तरबेज होता. ही बाई मी स्टोअर मधे आले की नेहमी हासायची माझ्याकडे पाहून ! मलाही बरे वाटायचे.

 

मी जेवणाच्या सुट्टीत जेवायला गेले. तिथे सर्व कामगारांचे आणि मॅनेजर लोकांचे वेळापत्रक बनवणारी बाई बसली होती. तिने मला विचारले की तुला कॅशिअरचे (Bank Register) काम करायला आवडेल असे बोलली होतीस. मी हो म्हणाले. कॅशिअर सेक्शनची प्रमूख मॅनेजर मला काम करता करता एकदा भेटली आणि तिने मला विचारले की तुला हे काम आवडेल का? थोडे दिवस करशील का? तर मी तिला हो म्हणाले होते. तसे तर पहिल्या दिवशीची मॅनेजर होती तिला पण मी हेच सांगितले होते की तुम्हाला पाहिजे असेल तर मी कॅशिअरचे काम करायला तयार आहे. मला मुलाखतीमध्ये सांगितले होते आणि नेमणूक पत्रात पण असे लिहिले होते की तुम्हाला आम्ही कोणत्याही सेक्शन मध्ये गरजेनुसार टाकू. कामाच्या वेळा, दिवस आणि तासही बदलते राहतील. जेवणाच्या सुट्टीत एक देशी बाई पण जेवायला होती. मॅनेजरने सांगितले की तु जेवण झाल्यावर कॅशियरचे (Bank Register) काम कर आणि तिलाही सांगितले की काम समजावून सांग. 

 

आम्ही दोघींनी हिंदी मध्ये एकमेकींची विचारपूस केली. तिने काम करता करता मला कामाचे स्वरूप सांगितले. नंतर दुसऱ्या दिवशी अर्धा दिवस मला एका अमेरिकन बाईबरोबर कॅशिअरचे काम दिले. मला काम समजले आणि स्वारस्यही वाटले. देशी बाई हे काम गेले १५ वर्षे करत आहे असे तिने मला सांगितले. नंतर माझी मी कॅशिअरच्या टेबलवर उभी राहून कामाला सुरवात केली. इथे स्टोअर मधे काम उभे राहूनच असते. ६ तासाची शिफ्ट असेल तर २० मिनिटे जेवणाचा ब्रेक असतो. ७ तासाची शिफ्ट असेल तर ३० मिनिटे जेवणाचा ब्रेक आणि १५ मिनिटांचा एक ब्रेक. ८ तासांची शिफ्ट असेल तर ३० मिनिटे जेवणाचा ब्रेक आणि २ ब्रेक प्रत्येकी १५ मिनिटांचे असतात.

माझी शिफ्ट वेगवेगळी असायची. जेव्हा ६ तासाची शिफ्ट असते तेव्हा २० मिनिटांच्या ब्रेक मध्ये घड्याळाच्या काट्याकडे बघूनच जेवायला लागायचे. तिथल्या देशी/विदेशी बायका ज्यांना बरीच वर्षे झालेली आहेत त्यांचा नवीन आलेल्या कामगारांना धाक असतो. दटावतातही. अनुभवले आहे. काही चांगल्या आहेत.

 मी जेव्हा माझी मी कामाला उभी राहिले तरी काही वेळा विचारावे लागते. इतके वर्षे काम करणारे त्यांनाही पहिल्याप्रथम शंका आल्याच असणार ना. काम जितके तुमच्या हाता खालून जाईल तितके तुम्ही तरबेज होता. मी कामाला उभी होते. कस्टमर लोकांची रांग लागलेलीच असते. ते येतातच की रांगेतून. तरी सुद्धा देशी बाई देखो कस्ट्मर है. मनात (माहीत आहे की) मला शंका आली की मी तिला विचारायचे. काही वेळा मॅनेजरलाच बोलवावे लागते. त्याप्रमाणे स्क्रीन वर तसे टॅब असतात ते प्रेस करायचे. मी एखाद वेळेस शंका विचारली की मी विचारायचे. मैने तुझको बताया था ना? अरे हो ना ! पण मी परत विचारू शकते ना एखादवेळेस. तर मला म्हणाली मॅनेजरला बोलाव.

 

कॅशिअर सेक्शनची प्रमुख किंवा इतर मॅनेजरही येतात लगेच. त्यांना यावेच लागते. कारण की समोर कस्टमर उभा असतो. तर कॅशिअर सेक्शनची प्रमुख मॅनेजर आली आणि तिने देशी बाईला सांगितले की तू हिला मदत कर. तिच्या देखतच ही मला म्हणते की तिला बोलावू नकोस. मी सांगीन काही अडले तर !रेस्ट रूम मध्ये जाण्यासाठी पण एकमेकींना सांगून जावे लागते. तर एकदा मी गेले दुसऱ्या एका देशी बाईला सांगून. म्हणाली लवकर ये. तिला हो म्हणाले. मनात म्हणाले (रेस्ट रूम/wash room मध्ये बसायला मला हौस नाहीये) मी आले आणि ती म्हणाली की मी हा एक ड्रेस ठेवून येते. अर्धा तास झाला तरी ही आली नाही. मग मी जिने मला काम समजावून सांगितले त्या देशी बाईला सांगितले की ही मला म्हणाली लवकर ये आणि अर्धा तास झाला तरी ही आली नाही अजून. ड्रेस ठेवायला इतका वेळ लागतो ? मला म्हणाली असे म्हणाली तूला लवकर ये? तिला तिने विचारले किधर गयी थी? तर म्हणाली की रेस्ट रूम मधे. तर म्हणाली इतनी देर क्या कर रही थी उधर? मग त्या दोघी त्यांच्या भाषेत जोरजोरात भांडायला लागल्या. तिथे एक बाई आली आणि म्हणाली आम्हाला दोघींना की आपण इथे काम करायला येतो. कोण कुठे जातय आपल्याला काय करायचे आहे? मी मनातल्य मनात (मला इतर कोणाशी देणे घेणे नाही, पण जर का कुणी मला सांगितले की लवकर ये आणि ते सुद्धा रेस्ट रूम मधे जाण्याकरता तर तिने पण तसेच वागले पाहिजे.) मी बघितले ही बाई तिचे टेबल सोडून जायची आणि काय हवे ते घेऊन यायची आणि किंमत बघण्यासाठी स्कॅन करायची आणि कपडे टेबला खाली लपवून ठेवायची. मला दुसरी म्हणाली ही अशीच करते. कधी कामावर वेळेवर येत नाही.

 

मला ज्या दिवशी तिने काम समजाऊन सांगितले त्या दिवशी काही वेळाने तिला रेस्ट रूम/wash room ला जायचे होते. मी म्हणाले जा ना तू ! मी आहे. तर ती म्हणाली नको. तू नवीन आहेस. तुला एकटीला सोडून मी जाऊ शकत नाही ! आणि दुसऱ्या शिफ्टची बाई अजून यायची होती. बिचारी. मला खूप दया आली तिची. असाच प्रकार अमेरिकन बाईचा झाला. तिची पण अशीच अवस्था. जेवणाचा ब्रेक पण तिथे असणाऱ्या फोन वर मॅनेजरला विचारून जेवायला जायचे असते.मला कस्टमर लोकांचा चांगला अनुभव आला. काही वेळेला कॅरी बॅग मधे कपडे त्यांचे तेच भरून घेतात. मला कॅशियरचे काम आवडले होते. अर्थात एके जागी उभे राहून पाठीला चांगलीच रग लागते. पोटातही दुखते. फक्त एक जाणवले की कस्टमर लोकांची रांग असली की आपण त्यांच्याशी बोलण्यात, वस्तुंचे स्कॅनिग करण्यात गुंतून जातो आणि आपण इतके तास उभे आहोत ते जाणवत नाही. ज्या देशी बाईने मला काम समजावून सांगितले तिला बसण्यासाठी एक स्टुल दिले होते कारण की तिच्या गुडघ्याची सर्जरी झाली होती (knee replacement) आणि Doctor's certificate दाखवल्या नंतर तिला स्टुल दिले होते. मी एकदा त्यावर बसले तर म्हणाली बसू नकोस. मॅनेजरने बघितले तर ती तुला ओरडेल. हे फक्त माझ्यासाठीच आहे. Rohini Gore

क्रमश:....

मी आणि माझी नोकरी - Kohl's .....next episode

 

माझी जेव्हा कोल्स मध्ये नोकरी सुरू झाली तेव्हा मॅनेजर ने मला विचारले की कॅशिअरचे काम करशील का? मी तिला सांगितले की मी तितकी खुश नाही या कामात. ती म्हणाली तुला अनुभव आहे ना? मी म्हणाले हो पण जास्त नाही. तर म्हणाली ओके. तुला ओमनीत टाकते (८ ते ४) मी म्हणाले मला ते काम आवडेल. ओमनी (online fulfillment) नावाचा एक ऍप तयार केलाय. यामध्ये कस्टमरच्या ओर्डरी असतात. लोकेशन पण कळते. मला ट्रेनिंग देणारी माझ्या बरोबर होती. तिच्या पाठी पाठी मी जात होते. ती खूप जलद चालायची. तिच्या पाठी धावता धावता मला धाप लागायची. ओमनी ऍप तयार केले असले तरी त्यात घोड्यासारखे धावावे लागते ते कोणालाही कळले नसावे. म्हणजे असे की एक वस्तू एके ठिकाणाहून उचलायची असेल तर दुसरी वस्तू दुसऱ्या टोकाला असते. परत या टोकाला परत मधेच कुठेतरी. या ८ तासात ३ ब्रेक असतात. एक ब्रेक जेवणाची सुट्टी अर्धा तास आणि २ ब्रेक १५ मिनिटांचे. सोबत पाण्याची बाटली पाणी प्यायला ठेवतातच सगळे. स्केचर्स चे नवे घेतलेले बूट खरे तर मला परत करायचे होते पण कंटाळा केला. दुसऱ्या दिवशी जुने बूट घातले. परिस्थितीत काहीच फरक नाही ! पहिल्या दिवशी पळून पळून डोके, पाय, पाठ सर्व काही इतके प्रचंड दुखत होते की मला रात्री झोप येता येईना. शेवटी सूर्यनमस्कार (८) घातले. जोर बैठका, (प्रत्येकी २/२)आणि हाताचे व्यायाम, तरी जैसे थे परिस्थितीच होती. हा व्यायाम केल्यावर झोप लागली. मला हा व्यायाम पण आता जास्त होत नाही. आठवड्याला जेमतेम एकदाच होतो. 

 

 

दुसऱ्या दिवशी कामावर रूजू झाले. मी म्हणाले मला कळाले आहे ओमनी काय असते ते ! मी करीन एकटी काम ! दुसऱ्या दिवशी परिस्थिती आणखी अवघड होऊन बसली. आदल्या दिवशीचा प्रचंड थकवा होताच ! माझ्या चालीने काम केले. लंबकासारखी इकडून तिकडे वस्तू घेण्यासाठी जात होते. यामध्ये ठराविक पिक अप झाले की त्याचे पॅकिंग व लेबलींग करून USPS, UPS पोत्यात त्या त्या वस्तू घालायच्या असतात आणि परत धावायला सुरू. पॅकिंग/लेबलिंग करायला स्टोअर रूम मध्ये जावे लागते. तिथे उंच ऊंच छताला टेकलेले रॅक असतात ! आणि प्रचंड सामान असते, ट्रोलीज असतात. तिथेच एका रॅकमध्ये जागा करून दिलेली असते. तिथे पॅकिंग करायचे. हे आवडले काम मला. प्लॅस्टिकची मोठाली पोती असतात. त्यावर USPS, UPS असे लिहिलेले असते. त्याप्रमाणे त्यात सर्व टाकायचे. या प्रकारात bopus (Pick up from store) हे पण एक ऍप आहे. यामध्ये जे order केलेले असते ते दुसऱ्या स्टोअर रूम मध्ये जाऊन ठेवावे लागते. इथे सुद्धा मोठाले रॅक असतात. या रॅक मध्ये बरेच छोटे छोटे कप्पे असतात. त्यापैकी ठराविक ठिकाणी ठेवायचे. सर्व काही बरेच वेळा स्कॅन करावे लागते. वस्तू शोधून झाल्यावर, पॅक करताना, ठेवताना. 

 

 

वस्तूचे लोकेशन दिले असले तरी सापडायला वेळ लागतो. उदाहरणार्थ एखादा कपडा, त्याचा रंग, डिझाईन, साईज, ब्रॅंड हे सर्व चित्रात दिले असले तरी इतक्या सर्व कपड्यांमध्ये order केलेला नेमका कपडा शोधायला वेळ लागतोच. शिवाय डोळेही दुखायला लागतात ! बाईचा बूट order मध्ये असेल तर साईज, कलर, डिझाईन, ब्रॅंड सर्व शोधण्यासाठी डोळे किलकिले करून पहावे लागते. box वर साईज लिहिलेला, त्यात त्या त्या रंगाचे बूट आहेत का, असे सर्व काही ! मिळाला वेळ लागला की खूपच चिडचिड होते !

 

 

शोधण्यासाठी त्याच सेक्शन मध्ये इकडून तिकडे फिरावे लागते. मी ८ तासापैकी ७ तास चालत होते ! दुसऱ्या दिवशी आल्यावर मी आजारीच पडले. तिसऱ्या दिवशी फोन करून सांगितले की मी आज कामावर येऊ शकत नाही. ओमनी मुळे मला आजारपण आले आहे. मला नोकरी सोडून द्यावीशी वाटत होती. पुढच्या आठवड्याच्या वेळापत्रकाप्रमाणे गेले आणि मला सांगितले की तू Amazon Return section मध्ये काम कर. कामाला सुरवात केली म्हणजे तिथली बाई म्हणाली मी काम कसे करते ते बघ. तिथे एक अमेरिकन माणूस नव्यानेच लागला होता. काम बघत होते तितक्यात वेळापत्रक बनवणारी मॅनेजर आली आणि म्हणाली की तू ज्युनिअर सेक्शन मध्ये जा. इथे एक देशी बाई आणि दुसऱ्या देशातली बाई होती. Rohini Gore

माझी आवडती गाणी

लता मंगेशकर - भावपूर्ण श्रद्धांजली - माझी आवडती गाणी

१) फैली हुई है सपनोंकी बाहे ..... (कल्पना कार्तिक)

२) कांटोसे खीच के ये आचल ..... (वहिदा रहेमान)

३) रिमझिम गिरे सावन ..... (मौसमी चटर्जी)

४) रूलाके गया सपना मेरा ...... (वैजयंतीमाला)

५) ए फसा ...... (बिंदू)

६) कुछ दिलने कहा .... (शर्मिला टागोर)

७) ओ घटा सावरी ..... (हेमामालिनी)

७) बंगले के पिछे तेरी बेरी के नीचे ..... (अशा पारेख)

८) नैनोमें बदरा छाए .... (साधना)

९) जरासी आहट होती है .... (प्रिया राजवंश)

१०) मोरा गोरा अंग लै ले ...... (नूतन)

११) पल भरमें ये क्या हो गया ..... (शबाना आझमी)

१२) अखियोंको रहेने दे ..... (डिंपल कपाडिया)

१३) माई री मै कासे कहू .... (रेहाना सुलतान)

१४) पानी पानी रे खारे पानी रे ( तब्बू)

१५) कारे बदरा तू न जा न जा ( नलिनी जयवंत)

१६) रहे ना रहे हम ....... (सुचित्रा सेन)

१७) दुश्मन ना करे दोस्त ने ..... (सिम्ता पाटील)

१८) राधा ने माला जपी ...... (मुमताज)

१९) बेईमान तोरे नैनवा निंदिया न आए..... (मधुबाला)

२०) किसीने अपना बनाके मुझ्को ...... (उषा किरण)

२१) कही तो मिलेगी बहारोंकी मंझिल ..... (मीनाकुमारी)

२२) जाने कैसे सपनोमें खो गयी अखिया ........ (लीला नायडू)

२३) सावन के झुले पडे ...... (राखी)

२४) जिंदगी प्यार का गीत है .... (पद्मिनी कोल्हापुरे)

२५) ओ बसंती पवन पागल .... (पद्मिनी)

२६) दिलबर दिल से प्यारे ..... (अरूणा इराणी)

२७) आजकल पाव जमी पर ..... (रेखा)

२८) मेरे हाथोमें नौ नौ चुडिया है ..... (श्रीदेवी)

२९) माये नि माये .... (माधुरी दिक्षित)

३०) तेरे मेरे बीचमें ......... (रती अग्निहोत्री)

३१) ना जिया लागेना .... (सुमित्रा संन्याल)

३२) जाने काहे जिया मोरा डोले ...... (शुभा खोटे)

३३) हवामें उडता जाए ..... (वीणा कुमारी)

३४) मुझे किसीसे प्यार हो गया ....... (नर्गिस)

३५) मस्त पवन है चंचल धारा ...... (कामिनी कौशल)

३६) मोरे नैना सावन भादो ........ (सिमी गरेवाल)

३७) जिया बेकरार है .... (निम्मी)

३८) किस लिए मैने प्यार किया ..... (नंदा)

३९) जोगियासे प्रीत किए दुख होय ...... (निरूपा राय)

४०) जा रे उड जा रे पंछी ..... (माला सिन्हा)

४१) धीरे धीरे मचल ए दिल ए बेकरार ..... (सुरेखा पंडित) ??

४२) बेचारा दिल क्या करे ...... (फरिदा जलाल)

४३) न जाने क्यु होता है ये जिंदगी के साथ ..... (विद्या सिन्हा)

४४) सुबह और श्याम काम ही काम ....... (सुलक्षणा पंडीत)

४५) मेहेलोंका राजा मिला के रानी बेटी राज करेगी ......... (जाहिदा)

४६) नदिया किनारे हेर आए आयी कंगना ..... (जया भादुरी)

४७) भोर भये पनघटपे ..... (झीनत अमान)

४८) आप मुझे अच्छे लगने लगे ..... (तनुजा)

४९) कब आओगे बालमा ........ (?? ?)

५०) पंख होते तो उड आती रे ...... (संध्या)

५१) ये दिल और उनकी निगाहोंके साये ..... (?? ?)

५२) हमने देखी है उन आखोंकी महकती ..... (?? ?)

५३) धानी चुनर मोरी हाय रे ..... (? ??)

Rohini Gore

हस्ताक्षर दिनानिमित्ताने

 

हस्ताक्षर दिनानिमित्ताने बऱ्याच आठवणी जाग्या झाल्या. माझ्याकडे जो खजिना आहे त्यातले मी अधुन मधून काय आहे ते पहात असते तसे आजही पाहिले. काही वेळेला खूप पूर्वीच्या मेल चेक करत बसते. त्यात कोणाकोणाला काय काय पाठवलेले असते ते पाहून पण मन आठवणीत रमून जाते. तर आज डायरीमध्ये काय लिहिले ते पाहिले. मी माझ्या हस्ताक्षरात बरेच काही लिहिले आहे. १९९९ सालातली ही डायरी मी २००१ साली इथे अमेरिकेत येताना आणली होती. यात मी आधी पत्र लिहायचे. मग ते जसेच्या तसे परत कार्डावर किंवा आंतरदेशीय पत्रात लिहायचे आणि पाठवायचे. या डायरीमध्ये बरेच काही काही आहे. नंतर मी मनोगतावर लिहायला लागले ते पण आधी मी वहीत लिहायचे आणि नंतर मनोगतावर टंकायचे. १०० पानी २० ते ३० वह्यांमध्ये मी लिहिले आहे. नंतर थेट मनोगतावर टंकायला लागले. बाकीचे पण काही मिळाले. आज खजिन्यामध्ये मला काही जणांचे हस्ताक्षर बघायला मिळाले. पूर्वी पत्रलेखन व्हायचे. पत्र आले आणि ज्याने ते लिहिले आहे त्याचे हस्ताक्षर बघताच तो/ती आपल्याला भेटली आहेत असेच वाटायचे ना ! 

 

 

तर माझ्याकडे पत्रातली हस्ताक्षरे आहेत ती म्हणजे आईचे बाबांना लिहिलेले पत्र १९६३ साल, बाबांनी मामांना (आजोबांना लिहिलेले पत्र) १९६१ साल, बाबांनी माझ्या बहिणीला लिहिलेली पत्र, १९८७, माझ्या भाचीने मला लिहिलेले पत्र २००३ साल. मी आईबाबांना, रंजनाला लिहिलेली पत्रे, काकाने माझ्या बाबांना लिहिलेली २ पत्रे, विनुच्या भावाने व भाचीने आम्हाला दोघांना लिहिलेल पत्र २००५ साल.

प्रतिभा काकूंनी मला लिहिलेले पत्र २००५ साल, मी डायरीत लिहिलेली पत्र २००१ सालातली इथे आल्यावर खुशालीची, ती म्हणजे आईबाबा, रंजना, प्रतिभा काकू, वैशाली, सुषमा नेर्लेकर. एकूणच आजचा दिवस माझा असाच मागच्या आठवणीत गेला. आणि डायरीत मला गुलाबांच्या पाकळ्याही सापडल्या. डायरीत अमेरिकेत ओळख झाल्यांचे फोन नंबर, मूव्हींगसाठी केलेली यादी. रेसिपीज, जे काही सूचेल ते लिहिलेले, अजून बरेच काही ! रंजानचे हस्ताक्षर पण मी अजूनही खूप जपून ठेवले आहे. अमेरिकेत येताना तिने माझ्या बॅगांमध्ये काय काय भरले आहे त्याची यादी केली होती.

 

 

आता सर्वजण टंकलेखन करतात. पूर्वी टंकलेखन फक office मध्ये होत असे. शाळेत असताना आपण वहीत हस्ताक्षर सुधारण्याकरता शुद्धलेखन लिहायचो. मागच्या आठवड्यात मेल मध्ये पाठवलेला एक फोटो इथे देत आहे. पानांचे रंग बदललेले एक झाड मला फूटपाथवरून जाता येता दिसायचे हेंडरसनविला ला रहातअसताना. त्याचीही आठवण आली.Rohini Gore

माझ्या आईचे हस्ताक्षर सन १९६३

माझ्या सर्वात मोठ्या मामाचे हस्ताक्षर

 माझे हस्ताक्षर

माझी सख्या बहीणीचे हस्ताक्षर

बाबांच्या आत्येभावाचे अक्षर

माझ्या बाबांचे अक्षर

 

माझ्या काकाचे अक्षर