२२ जानेवारी २०२४

 

आजचा दिवस खास होता. सर्व भारत देश राममय झाला होता. सर्वजण भारावून काही ना काही करत असताना दिसत होते. प्रसन्न वातावरण सगळीकडेच होते आज ! इतके काही छान वाटत आहे. सर्वांना आनंदाच्या उकळ्या फूटत आहेत जणु ! सणासारखेच वातावरण आहे. रांगोळ्या लाईटिंग दिसत आहे. आजच्या या आनंदाच्या दिवसात अजून थोडी भर पडली. मी अमेझॉनवरून काही वस्तू मागवल्या होत्या. त्याही आल्या. थ्री इन वन मध्ये सिडी-कॅसेट आणि रेडिओ असे आहे. एक जुनी कॅसेट म्हणजे आम्ही दोघी शाळेत असतानाची मी लग्नानंतर आणली होती. त्यात काही काही होते. आता आठवत नाहीये. ती पहिल्याप्रथम लावली आणि एक सुखद धक्का बसला. माझे मन १९८९ सालात गेले. त्या कॅसेट मध्ये मी बरीच गाणी रेकॉर्ड केली आहेत. कॅसेट जेव्हा लावली तेव्हा मी गायलेले चांदणे शिंपीत जाशी आणि बाबांनी गायलेले वाजवी पावा गोविंद ही दोन गाणी होती.

आम्ही दोघे जेव्हा आयाटी पवई मध्ये रहात होतो वसतिगृहात तेव्हा पहिल्याप्रथम आम्हाला आजुबाजूच्या खोल्या होत्या. नंतर लग्न झालेल्या जोडप्यांसाठी तुलसी ब्लॉक्स बांधले. विनायकची शिष्यवृत्ती १२०० वरून २१०० झाली होती. आम्हाला खूप आनंद झाला होता. आमची लग्नानंतरची पहिली खरेदी रेडिओ कम टेप रेकॉर्डर होती. मी बरीच गाणी रेडिओ वरून कॅसेट मध्ये रेकॉर्ड केली होती. रेडिओवर आवडते गाणे लागले की लगेच प्ले व रेकॉर्ड बटण दाबायचे आणि आतल्या आत रेडिओवरचे गाणे कॅसेट मध्ये रेकॉर्ड व्हायचे. एका साईडची सर्व गाणि आज ऐकली आणी खूपच छान वाटले. आता रोज एकेक करत सर्व कॅसेट आणि सिडीज पण ऐकेन. रेडिओवर जर एखाद्या स्टेशनवर हिंदी गाणी लागतात का ते पण पाहीन. तसे तर फोन वर मी इंडिया रेडिओ डा ऊनलोड ऍप डा ऊनलोड केला आहे. त्यावर विविध भारती, पुणे केंद्र आणि एफ एम गोल्ड ही स्टेशने लागतात. अजूनही काही आहेत. विविधभारतीवर अजूनही काही गाणी लागतात जी पूर्वी ऐकलेली आहेत पण स्मरणात नाहीत. अशी गाणी लागली की लगेच गुगल करून लिरिक बघते, युट्युब वर आहेत का ते पण बघते.

नंतर २००१ साली अमेरिकेत असाच टु-इन-वन घेतला होता. ते दिवस पण आठवले. त्यावर २४ तास हिंदी गाणी डॅलस वरून प्रसारित व्हायची. आठवणींना खूप उजाळा मिळाला. मी एक अल्बम पण विकत घेतला आहे. त्यात मी आईबाबंच्या घरातले सर्व फोटो लावणार आहे. शिवाय कृष्ण धवल फोटोही ! अजून काही फोटो डिजिटल कॅमेराने काढलेले की जे फोटो खूप खास आहेत असे. त्याकरता आम्ही पूर्वी कलर प्रिंटर घेतला होता. त्यावरून काही फोटोज प्रिंट केले होते. आता परत एकदा तो प्रिंटर बाहेर काढून ठाकठीक करून कलर फोटो प्रिंट करीन म्हणते. कसे काय जमते ते बघू.

एक सॅंड्विच मेकर घेतला आहे. पूर्वीचा सॅंडविच मेकर बिघडला म्हणून एक घेतला. पूर्वी बरेच वेळा बनवायचे सॅंड्विच व टोमॅटो केच अप बरोबर खायचे. आता परत बनवीन. रॉक पेंटिंगला सुरवात करीन आणि रिकाम्या सीडीज पण रंगवीन. फोनसाठी एक स्टॅंड घेतला आहे. त्याचा पण उपयोग करण्याचा विचार चालू आहे. आजचा दिवस खरच खूपच खास होता. सर्वांचाच. त्यानिमित्ताने मी आज रात्रीच्या जेवणात भरली वांगी, कोशिंबीर, वरण भात, तूप मीठ, लिंबू आणि गोडाचा शिरा बनवला आहे.युट्युबवर अयोध्येत घडलेल्या गोष्टी बघितल्या. त्यात अमिताभ बच्चन, माधुरी दिक्षीत, डॉक्टर नेने, जॅकी श्रॉफ, हेमामालिनी, रणबीर कपूर, आलिया भट, सचिन तेंडुलकर दिसले आणि अजूब बरेच जण असतील. सर्वजण अयोध्येत रामाच्या ओढीने आले होते. 

 

तुम्ही सर्वांनी काय काय केले आजच्या दिवशी? कमेंट मध्ये लिहा. आजच्या बनवलेल्या गोडाच्या शिऱ्यात मी नेहमीप्रमाणे काजू बदाम केळे घातले. सढळ हाताने साजूक तूप, दूध आणि सुक्या क्रॅनबेरीज आणि खजूर घातला आहे. जय श्रीराम !!

Rohini Gore

 

१९ जानेवारी २०२४

 

२०२४ वर्षातल्या रोजनिशीतले हे पहिले पान. जरा काहीतरी वेगळे घडले तर त्या दिवसाचे मी लिहिते. २०११ सालापासून मी रोजनिशी लिहीत आहे. वर्षातून काही थोडी पाने लिहिली जातात. नंतर वाचताना मजा येते आणि हासूही येते की अरे या दिवशी मी अमुक तमुक केले होते तर ! एक प्रकारचा विरंगुळा. तर आजचा दिवस खास असा नाही गेला पण तरीही थोडे वेगळे केले. एक तर हिमवृष्टी झाली. पूर्वीचे स्नो डे मी जास्त छान साजरे करायचे आणि बरेच काही केले जायचे. बाहेर थोडावेळ का होईना फिरून येतेच मी.

काल रात्रभर मला झोप नाही. पहाटे ४ ला लागली ते थेट १० ला उठले. विनायक ऑफीसला जाताना सांगून गेला तेही मी ऐकले नाही. खूप गाढ झोप लागली होती. झोप न लागण्याचे कारण असे काहीच नसते. मला झोपेचा प्रोब्लेम अजिबात नाहीये. पण काही वेळा लागता लागत नाही. झोप लागली नाही तर मध्यरात्री उठून मी काहीतरी खात असते. तर काल पहाटे ३ वाजता चुरमुऱ्यांचा चिवडा खाल्ला. सकाळी उठल्यावर मला मळमळायला लागले. त्यातून बाहेर सूर्यदर्शन नाही. प्रचंड थंडी आणि हिमवृष्टी मुळे सगळीकडे पांढरे शुभ्र झालेले ! बर्फाकडे पाहून डोळे दीपतात.

खरे तर रात्री पोळी न खाता भाजी उरेल म्हणून त्याबरोबर भात खाल्ला होता. कालच्या अडीच पोळ्या शिल्लक होत्या. त्या पोळीचे मी गूळ तूप घालून लाडू बनवले. तेच आजचे जेवण. १० लाडू बनले. आज मला बरेच बरेच दिवसांनी सामोसे करायची हुक्की आली. ते खाताना मन प्रसन्न झाले. दुपारचा चहा झाला. स्नोच्या विडिओ क्लिप्स रेकॉर्ड केल्या. खरा तर आज इरादा होता १ मैल चालायचा पण चालले नाही. नुसती थंडी आणि स्नो असला तरी चालते पण बर्फासारखे गार बोचरे वारे सहन होत नाही. तरी सुद्धा आज विशेष वारे नव्हते पण मनाला आवर घातला. सामोसेची तयारी केली होती. त्याचे सामोसे बनवले. आता रात्री कालची चवळीची ऊसळ आहेच. फक्त भात टाकायचा. सामोसे आज आणि उद्यालाही थोडे होतील. मी अमेझॉनवर काही ऑर्डर केले आहे ते उद्या आणि परवा येईल. त्याची खूपच उत्सुकता आहे. Rohini Gore

 

अघटित ....... (4) शेवटचा भाग

 

खाली लिहिलेली कथा ही पूर्णपणे काल्पनिक आहे. मला ही कथा आपोआप सुचली आहे विल्मिंग्टन मध्ये रहात होते तेव्हा २०१५ साली. आता ही कथा मी पूर्ण करणार आहे.

अघटित ....... (3) शेवटचा भाग

पेशंटचे नाव गाव काहीच माहिती नसल्याने मानसीचे नाव रुही ठेवतात. डॉक्टर तिला तपासायला आल्यावर विचारतात कशी आहे रुही? नर्स म्हणते अजून काहीही हालचाल नाही. फक्त श्वास चालू आहे. हेच तर खूप महत्वाचे आहे रिटा! हळूहळू ती पूर्णपणे शुद्धीत येईल. मला माझे मन सांगते आहे. काही दिवसानंतर रुहीमध्ये थोडे थोडे बदल व्हायला लागतात. काही वेळा ती डोळे उघडते. इकडे तिकडे बघत राहते. रिटा ही त्या हॉस्पिटल मधली एक भारतीय तरूणी असते. तिनेच रुही असे नामकरण केलेले असते. आता रुही थोडे थोडे पेय घ्यायला सुरवात करते. तिच्या डोळ्यात मात्र कोणतेही भाव नसतात. रिटा तिच्याशी बोलत रहाते पण त्याचा काहीही उपयोग होत नाही. रिटा त्या दिवशी रात्रपाळीवर असते. तिला मध्यरात्री थोडी डुलकी लागते. तिला खूप मोठा किंचाळण्याचा आवाज येतो आणि ती उठते आणि रुही जवळ जाते. तिथले कर्मचारी गोळा होतात. थोड्याच वेळात डॉक्टर येतात आणि तिला झोपेचे इंजेक्शन देतात. रुही गाढ झोपी जाते. डॉक्टर म्हणतात ती जोरात ओरडली ही चांगली गोष्ट झाली. तिला आता थोडे थोडे आठवायला लागेल. रिटा, आता तू फक्त रुहीचीच काळजी घ्यायची आहे. या पेशंटला बरे करण्याचे काम आता मी तुझ्यावर सोपवत आहे. त्याबदल्यात हॉस्पिटल तुला योग्य तो मोबदला देईलच. रिटा म्हणते मला जास्तीचा मोबदला नको डॉक्टर. रूही पुर्ण बरी झाली की मला खूप बरे वाटणार आहे. रूही शुद्धीत आली की तिला कसे बोलते करायचे हे रिटाला माहीत आहे. 

 

 

मानसीच्या खिशात तिला एक कीचेन मिळते. शिवाय एक कार्ड. ते बहुधा हॉटेलचे असावे असा तिचा अंदाज आहे. मुख्य म्हणजे तिच्या गळ्यातले नाजूक मंगळसूत्र रुहीला बोलते करायला नक्कीच मदत करेल असा रिटाचा विश्वास आहे. एके दिवशी रुही झोपेतून जागी होते तेव्हा तिला रिटा दिसते. तिच्याकडे पाहून ती स्मितहास्य करते. रिटा म्हणते कशी आहेस तू रूही? तुझे नामकरण मी रूही केले आहे. मला तुझे नाव माहिती नाही. ते तू सांगणार आहेस. मी मानसी. रुही उत्तर देते. पण मी तुला रुहीच म्हणणार बरं का? काय पाहिजे तुला चहा, कॉफी, ब्रेड की ज्युस आणि कुकीज? "चहा दे" रिटा तिला चहा आणि कुकीज देते. तिच्या जेवणामध्ये तिला सलाड, ब्रेड, ज्युस, फळे असे देत असतात. रिटा तिच्याशी रोज काही ना काही बोलत रहाते. प्रश्नाला उत्तर इतकेच रूहीचे बोलणे असते. डॉक्टर येतात आणि विचारतात कशा आहात रूही मॅडम? तुमचे खरे नाव मानसी आहे ते कळाले आम्हाला आज. रूही स्मितहास्य करते. हळूहळू मानसीच्या तब्येतीत सुधारणा दिसते पण तिला काय आठवत आहे काय आठवत नाही याचा काहीच पत्ता लागत नाही. रिटा डॉक्टरांना सांगते आज मी तिला तिच्या खिशात मिळालेल्या वस्तू दाखवणार आणि मंगळसूत्र दाखवले की हिला नकीच सर्व आठवेल अशी माझी खात्री आहे. 

 

 

तो दिवस उजाडतो. गप्पा मारता मारता रिटा मानसीला कीचेन, कार्ड दाखवते. आम्हाला तुझ्या खिशात हे मिळाले. कीचेन आणि कार्ड बघितल्यावर तिचा चेहरा बदलतो. तिला काहीतरी आठवत आहे आणि तिला त्याचा त्रास होत आहे ते रिटाला कळते. रूही तू आठवण्याचा प्रयत्न कर. तुला नक्की आठवेल. कीचेन मध्ये अडकवलेला गणपती पाहून ती ढसढसा रडायला लागते. रिटा म्हणते आज तुला झोपेचे इंजेक्शन देते पण हे शेवटचे हं. तुझी तब्येत आता सुधारत आहे. रिटा हिंदीतून बोलत असते त्यामुळे मानसीला कळते ही भारतीय आहे. आपण इथे कसे आलो, का आलो, मला काय झाले आहे हे ती आठवायचा प्रयत्न करत असते. तिला काही काही आठवत असते पण त्या गोष्टींचा तिला क्रम लावता येत नाही. तिला आठवून रडूही फुटत असते. 

 

 

आणि एके दिवशी टिव्हीवर बातम्या चालू असतात. एक वादळ आलेले असते आणि त्यात समुद्र, त्याच्या लाटा, पाऊस असे दाखवत असताना ती जोरात ओरडते. अमित, अमित तू कुठे आहेस? रिटा म्हणते काय झाले. हा अमित कोण? ती उत्तरते माझा नवरा. ती लगेचच तिचे छोटे मंगळसूत्र काढून तिला दाखवते आणि तिला आता लख्ख सगळे आठवायला लागते आणि ती ओक्साबोक्शी रडायला लागते. रिटा तिला जवळ घेते. मानसी तू घाबरू नकोस. मी तुला हवी ती सर्व मदत करणार आहे. हळूहळू मला सर्व जे आठवेल ते सांग. रिटा तिला सर्व सांगते आणि तिला म्हणते आता मी काय करू? कुठे जाऊ? हे कोणते शहर आहे? माझ्या डोक्यात काय चालू आहे ते माझे मलाच कळत नाहीये. अमित कुठाय? मी कशी वाचले? तितक्यात डॉक्टर येतात. मानसीला तपासतात. तिला सांगतात काळजी करू नकोस. आम्ही तुला सर्व प्रकारची मदत करणार आहोत. आता व्यवस्थित दोन वेळा जेवायचे. औषध घ्यायची. टॉनिक घ्यायचे आणि ठणठणीत बरे व्हायचे आहे. नंतर जी जेवून झोपते. रिटा म्हणते मी इथेच आहे तुझ्याजवळ. काही लागले तर मला सांग. त्या दिवशी रात्री ती तिचे मंगळसूत्र घालून झोपते. बराच वेळ तिला झोप येत नाही. अमितचा चेहरा सतत समोर येत असतो. तिला तो भयानक प्रसंगही आठवत असतो. 

 

 

मानसीला रिटाचा खूप आधार वाटतो. ती पूर्णपणे शुद्धीत येते. रिटाला ती तिच्या घरचा सविस्तर पत्ता सांगते. शिवाय अमितचा फोन नंबरही देते. डॉक्टर येऊन मानसीला तपासून जातात. तुमची तब्येत चांगली आहे. सर्व काही व्यवस्थित आहे. तुमच्या शरीरावर आणि मनावर झालेल्या जखमा कालांतराने पूर्णपणे बऱ्या होतील असे आश्वासनही डॉक्टर देतात. रिटा अमितला फोन करते. फोन आंन्सरिंग मशीनवर जातो. तिथे ती सविस्तर निरोप ठेवते. काही वेळातच अमितचा फोन येतो आणि त्याचे आधी रिटाशी व नंतर मानसीशी बोलणे होते. अमित म्हणतो मी उद्या सकाळी लवकरच तुला घ्यायला येतो. तु ज्या हॉस्पिटल मध्ये आहेस ते आपल्या घराच्या २ तासांच्या ड्राईव्ह वर आहे. हॉस्पिटलमधून निघण्याचा दिवस उजाडतो. रिटा तिचे सर्व काही आवरून देते. शिवाय तिला नवीन ड्रेसही घेऊन देते. अमित येतो. डॉक्टरांचे व रिटाचे तो खूप आभार मानतो. हॉस्पिटलचे बिलही भरतो. आणि ते दोघेही कारमध्ये बसतात. रिटा मानसीला एक भेटवस्तू देते आणि म्हणते घरी गेलीस की भेटवस्तू पाहा. तुला नक्कीच आवडेल. डॉक्टरांकडून अमितला रिटा बद्दल कळते. रिटाने आपल्या बायकोची खूप काळजी घेतली होती त्यामुळे अमित रिटाला एका पाकिटातून पैसे घालून देतो आणि म्हणतो याला नाही म्हणू नका. तुमच्यामुळे मानसी मला मिळाली आहे. अमित मानसी कारमध्ये बसतात आणि घरी आल्यावर मानसी ढसाढसा रडायला लागते. अमित म्हणतो खूप रडून घे आणि मोकळी हो.

 

 

त्या दिवशी मी जागा झालो आणि तू माझ्या शेजारी नव्हतीस. सगळीकडे शोधले तुला. वेड्यासारखा सर्वांना विचारत राहिलो. होटेल सोडण्याशिवाय माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. ९११ ला फोन करणार होतो पण वाटले नको. नसते लचांड मागे लागेल. मी घरी आल्यावर माझी काय अवस्था झाली होती ते मला शब्दात नाही सांगता येणार. मित्रांना सल्ला विचारला. मी तुझी रितसर मिसिंग कंप्लेंट नोंदवली. २ ते ३ वेळा आपण उतरलो होतो त्या होटेल मध्ये आलो. त्यांना तुझा फोटो दिला आणि इथल्या सर्व होटेलमध्ये तो द्या आणि माझी बायको कुठे दिसली तर सांगा असेही सांगितले. होटेलचा मॅनेजर म्हणाला मी शक्य तितके प्रयत्न करीन. मी माझ्या ऑफीसच्या कामात स्वत:ला झोकून दिले होते. घरी मी फक्त झोपायला यायचो. तुझ्या व माझ्या आईवडिलांना कळवले तेव्हा त्यांना खूप मोठा धक्का बसला आहे. ते सर्व इथे यायला निघाले होते. 

 

मानसी म्हणते माझे नशिब खूप बलवत्तर म्हणून मी वाचले आणि खरे सांगू का? मला देवाने वाचवले आहे. माझ्या पॅंटच्या खिशात आपल्या घराची माझ्याजवळ असलेली दुसरी चावी होती. यात गणपतीचा फोटो मी चावीत अडकवून ठेवला होता. तुला आठवत आहे का? आपल्याला दोघांनाही गणपतीची छोटी फ्रेम आवडली होती ते ! मला रिटाने सांगितले की समुद्राला भरती होती म्हणून मी वाचले. लाटांनी मला जसे आत खेचले होते तसेच मला बाहेरही फेकले होते. मी वाळूत निपचित पडले होते. बेशुद्ध होते. समुद्रकिनारी रहात असलेल्या एका जोडप्याने मला घरी नेले. नंतर एका दवाखान्यात नेले. तिथून मला मी आत्ता असलेल्या चांगल्या हॉस्पिटल मध्ये दाखल केले. त्या जोडप्याचे मी कसे आभार मानु? अमित म्हणतो आपण त्यांचा शोध घेऊ आणि त्यांच्या घरी नक्की जाऊ. आता तू शांतपणे झोप. दोघेही कितीतरी वेळ बोलत बसतात.. त्या रात्री दोघांनाही निवांत झोप लागते. सकाळी मानसी उठते आणि आलं घालून चहा करते. घरात खूपच पसारा पडलेला असतो. एकेक करत ती सर्व गोष्टी जागेवर लावायला घेते. अमितही ऑफीसला जाण्यासाठी निघतो. अघटित घडते त्याला २ महिने उलटून गेलेले असतात.

समाप्त..... Copyright @ Rohini Gore

आई कुठे काय करते.... (मराठी मालिका)

 आई कुठे काय करते.... (मराठी मालिका)

संजनाची बहीण गौरी अमेरिकेतून भारतात येते. देशमुखांच्या समोरच्या इमारतीत ती भाड्याने जागा घेते आणि रहायला लागते. समोर कुणीतरी रहायला आले आहे ते यशच्या लक्शात येते. हळूहळू त्या दोघांची मैत्री होते आणि गौरी देशमुखांच्या घरातली एक सदस्यच होऊन जाते. गौरीला अमेरिका पसंत नाही. तिला भारतातली नातीगोती पसंत आहेत. भारतात येऊन ती फॅशन डिझाईनचा कोर्स करते. तिला तशी कामेही मिळू लागतात. यशचे क्षेत्र हे पण वेगळेच आहे. त्याला संगीतात करीयर करायचे आहे. तसे त्याचे प्रयत्न चालू असतात. आता यश आणि गौरी एकमेकांच्या प्रेमात पडतात. इतके की दोघेही आता एकमेकांशिवाय राहू शकत नाही. देशमुखांच्या घरात गौरी लाडाची होऊन जाते. अरूंधती तिचे खूप लाड करते. अनिरूद्धला गौरी आवडत नसते. यश हा अनिरूद्धचा दोडका मुलगा असतो. त्यानंतर एक दिवस गौरी तिचे गुपित यशला सांगते. तिचा पूर्वी एक अपघात होतो आणि त्यातच तिचे गर्भाशय काढून टाकण्यात येते. यश तिला खूप समजून घेतो. नंतर देशमुखांकडचे सर्वच तिला समजून घेतात. आता आजी म्हणते इतके दिवस नुसते तुम्ही फिरत आहात तर साखरपुडा करा. यश आणि गौरी एकमेकांना अंगठ्या घालतात. देशमुखांच्या घरात गौरी इतकी रूळते की देशमुखांच्या घरातले तिला सर्व प्रसंग माहिती होतात. आणि एकदम अचानक गौरीला वाटु लागते की परत अमेरिकेत जावे, तिथे करीयर करावे. यश ला ती समजावते की आपण इथे किती दिवस रहाणार. बाहेरच्या जगात जाऊ आणि अनुभव घेऊ. यशला हे अजिबात मान्य नसते. तो गौरीला सांगतो की माझ्या कुटुंबाला सोडून कुठेच जाणार नाही. यशही आता त्याच्या संगीत क्षेत्रात धडपड करून चांगले पैसे कमावत असतो. त्याकरता तो मध्ये इंग्लडलाही जाऊन येतो. 

 

 

गौरीला म्हणे एक ऑफर आलेली असते. ती यशला त्याच्या सोबत यायला भाग पाडत असते. यशचे मत ठाम असते की मी येणार नाही. शेवटी गौरी म्हणते की मी ही संधी सोडणार नाही. मी जाणार. यश चालाख असतो. तो म्हणतो की आता ही काही परत येणार नाही. तो म्हणतो मी तुझ्या करियरच्या आड येणार नाही. ती म्हणते आपण एकमेकांच्या संपर्कात राहू की ! विडिओ कॉल करू, मेसेज करू. यश म्हणतो ठीक आहे. या दोघांच्या मतभेदात यशने तिला घातलेली अंगठी की रागारागात देते आणि म्हणते की जाते आता. साखरपुडा का करतात? नंतर लग्न होणार असते म्हणून ना? जास्तीत जास्त एक वर्ष लग्न लांबणीवर टाकू शकतो ना ? गौरी अंगठी जेव्हा परत करते तेव्हा यश समजून चुकतो की आता आपले आणि गौरीचे संबंध संपल्यातच जमा आहेत. अमेरिकेत गौरी जाते. नंतर ती त्याचे फोन उचलत नाही. की मेसेजला उत्तर देत नाही. गौरी लग्न करत आहे असे इशाकडून यशला कळते. 

 

 

यशला खूप नैराश्य येते. त्यातून तो बाहेरही येतो. आता त्याच्या आयुष्यात आरोही आलेली आहे आणि ती दोघे आता एकमेकांना अंगठ्या घालणार आहेत. आता ही उपटसुंभी गौरी परत भारतात आली आहे ती केवळ तिचे करियर सोडून ?! बरं का? आणि तिने आता तिचा जीव संपण्याचा प्रयत्नही केला आहे म्हणे ! माणसाने किती स्वार्थी असावे? जेव्हा ती अमेरिकेला जाते तेव्हा पण ती म्हणते की आता म्हणे तिला तिच्या आई वडिलांकडे पहायला हवे. या आधी तिला तिच्या आई वडिलांची कधीच आठवण आली नाही. तिची आई तर खूप मोठ्या पोस्ट वर असते आणि सतत फिरतीवर असते. आणि आता सर्वजण यशला दोषी ठरवत आहेत. गौरी आल्यामुळे त्याचेही मन दोलायमान झाले आहे. अरूंधती यशला सांगते की आता गौरी हा विषय मागे पडला आहे. तू जर गौरीला भेटायला गेलास तर आरोहीवर अन्याय होईल. संजनाला गौरीचा पुळका कधीपासून यायला लागला. तिचे आणि गौरीचे तर कधी पटायचे नाही. मूर्ख अभिषेक, अति लाडावलेली आणि स्वार्थी ईशा आणि आजी हे सर्वजण यशला दोषी ठरवत आहेत. अरूंधतीने यशचे कान भरवले आहेत ही पण बोंब ठोकत आहेत.

 

 

यश आणि गौरीच्या प्रेमात यश मनापासून गौरीवर प्रेम करत आहे. गौरी स्वार्थी आणि व्यवहारी आहे. यश भावनाप्रधान आहे याचा गौरीने पुरेपुर फायदा घेतला आहे. व्यवहारी मन कधीच प्रेम करत नाही. गौरीला वाटले असेल की देशमुखांच्या घरात काही ना काही घडतच असते. ती म्हणते आता आपण आपल्या करियरवर फोकस करायला पाहिजे. आता अजून किती फोकस करायचा? त्या दोघांचे काम व्यवस्थित चालू आहे. जेव्हा ती यशच्या प्रेमात पडली? तेव्हा तिला सर्व माहित होते की! आणि तिलाही एकत्र कुटुंब आवडत होते की! गौरी एक नंबरची दुटप्पी आहे. यश तसा नाही. तो अगदी पहिल्यापासूनच म्हणत आहे की मी माझ्या कुटुंबाला सोडून कधीच कुठे येणार नाही. आणि गौरी तिचे अमेरिकेतले करियर सोडून परत आली? साफ खोटे ! तिथे तिचे काहीच जमलेले नाहीये म्हणून ती परत आलेली आहे.

गौरीने साखरपुडा कशासाठी केला? या आधी तिला सांगता येत होते ना यश ला की मला परदेशात करीयर करायचे आहे ते ! म्हणजे काय साखरपुडा करून ठेवायचा. अमेरिकेत जायचे. तिथे मुलाच्या प्रेमात पडायचे, लग्न करायचे आणि यशला डच्चू द्यायचा हाच तिचा इरादा होता. 

 

मुली मुलांना गृहीत धरतात. त्याला प्रेम हे लेबल देतात. अशी काही उदाहरणे मी प्रत्यक्षात पाहिली आहेत.

 

१. दोघांचे प्रेम होते. मुलगी अमेरिकेत गेली. मग मुलगा गेला. मुलगा तिथे गेल्यावर मुलगी म्हणते आता मला विसरून जा. तो भारतात परत येतो आणि निराशेत जातो.

२. दोघांचे प्रेम, लग्नाचे रूपांतर प्रेमात, नंतर काही वर्षांनी ती अमेरिकेत येते आणि दुसऱ्या मुलाशी लग्न करते आणि प्रियकर (लग्न झालेल्या नवऱ्याला) घटस्फोट देते.

३. इथे २ विद्दार्थिनी अशा होत्या. बरेच वर्ष एकत्र राहिलेले दोघे. सांगताना सांगितले की तो माझ मित्र आहे. मुलीचा एम. एस नंतरचा ओपिटी काळ संपला आणि तिने लगेच त्या मुलाशी लग्न केले. ओपिटी काळ संपला आणि नोकरी मिळाली नाही की देश सोडावा लागतो. मग लगेच या मुली लग्नानंतर डिपेंडंट विसावर (Dependent Visa )जातात.

 

४. एक जण लग्न होऊन इथे आले. ती भारताचे खूप कौतुक करायची. तिच्या नवऱ्याने भारतात नोकरी घेतली आणि भारतात परत येण्याचा निर्णय घेतला. नंतर तिचा मूड पूर्णपणे गेला आणि नंतर भारतात गेल्यावर त्या दोघांचा घटस्फोट झाला. आणि ती आता इथे अमेरिकेत येण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत आहे. घटस्फोट घेतला याचा तिला आता पश्चाताप होत आहे.

 

५. लग्न होते. आणि नवऱ्यामुळे तिलाही ग्रीन कार्ड मिळते आणि घटस्फोट होतो. लगेच दुसऱ्या मुलाच्या प्रेमात पडून लग्नही होते.

rohini gore

आठवणींचे गाठोडे

 

आज मी आमचा छोटा खजिना उघडला आणि व्यवस्थित लावला. माझ्या आठवणींचे एक गाठोडे तयार आहे. त्यात मी वहीत पेनाने लिहिलेले बरेच काही आहे. अश्या २५ वह्या आहेत. शिवाय कागदावर रेखाटलेले आहे. पॅरालीगलच्या २ सेमेस्टर मधल्या नोट्स, असाईनमेंट्स आहेत. दुसऱ्या गाठोड्यात आज मी कॅसेट आणि सीडीज व्हिसिडीज नीट लावल्या. आठवणीत रमले. या गाठोड्यात अजुनही काही भरले जाईल. या सर्व साठवलेल्या आठवणी मी कधीच फेकून देणार नाही. अजुनही बरेच काही जमा होईलच की जे कधीच टाकून दिले जाणार नाहीये.

Rohini Gore ....

Happy Birthday to you :)

 आज मला सिक्स्टी पूर्ण झाली. निरोगी आयुष्याची एका वर्षाची भर पडली. का कोण जाणे पण वाढदिवसाचा दिवस मला खूपच आवडतो. मला आठवतयं ऑर्कुट वर २००७ साली मला १०० शुभेच्छा आल्या होत्या आणि मी खूप भारावून गेले होते. आता ते भारावले पण उरले नाही, पण तरीही मला शुभेच्छा आल्या की खूप आनंद होतो. दुसऱ्यांना वाढदिवस शुभेच्छा द्यायलाही मला खूपच आवडते. प्रत्येकाची शुभेच्छा देण्याची पद्धत वेगळी असते, नाही का? कुणी नुसते हॅपी बर्थडे लिहिते तर कुणी फुलांचा गुच्छ पाठवते, तर कुणी फेसबूक अवतार धारण करून शुभेच्छा देते. या वर्षी मला फेसबुक अवतारातल्या शुभेच्छा खूप आल्या. त्यातले अवतार पाहून खूप खूप हासू आले.

या वाढदिवसाच्या माझ्या काही कडुगोड आठवणी आहेत. माझा साखरपुडा झाला ६ डिसेंबरला १९८७ साली आणि फेब्रुवारीतले लग्न यामध्ये २ महिन्यांचा कालावधी होता. या दोन महिन्यात मी व विनु शनिवार-रविवार कडे खूप फिरलो. फिरण्यापेक्षा सिनेमेला जायचो. आयायटी-पवई वरून विनु शुक्रवारी संध्याकाळी पुण्यात त्याच्या घरी यायचा. शनिवार-रविवार आईच्या घरी आल्यावर वर्तमानपत्रात कोणते सिनेमे लागले आहेत ते बघून त्या सिनेमाला आम्ही जायचो. १८ डिसेंबरला मला सुखद धक्का बसला. त्याने चक्क मला साडी आणि गजरा आणला होता. ही साडी घेण्यासाठी विनु आणि आयायटीतले त्याचे ४ मित्र घाटकोपरच्या एका दुकानात गेले होते. त्या मित्रांनीच विनुला सुचवले होते की तू रोहिणीला वाढदिवसाची साडी घ्यायला पाहिजेस. रंग कोणता आवडतो तिला? मित्रांनी विचारले. आंबा कलरच्या साडीला मरून काठ होते आणि हे दोन्ही रंग माझ्या आवडीचे होते ! या वाढदिवसाच्या आनंदात भर म्हणजे रंजनाने आम्हाला सिनेमाच्या तिकिटाचे पैसे दिले आणि म्हणाली माझ्याकडून तुम्हाला गिफ्ट. त्यावेळेला १० रूपये तिने आम्हाला तिच्या स्वकमाईचे दिले होते. मी म्हणाले की अगं तू पण चल की आमच्याबरोबर ! तर म्हणाली मी कशाला कबाब मे हड्डी !


लग्ना आधी मी एके ठिकाणी नोकरी करत होते. Arya Consultants (1984) या कंपनीची दोन ऑफीसेस होती, एक कर्वे रोडवर व एक पर्वती पायथ्याशी. पर्वती पायथ्याच्या ऑफीसमध्ये आम्ही तिघी काम करायचो. जोशी सर आम्हाला कामे वाटून द्यायचे व मार्केटिंग साठी ते नेहमी फिरतीवर असायचे. एके वर्षी ऑफीस मध्ये रिनोवेटींगचे काम सुरू झाले. आम्हाला पण जास्तीचे काम नव्हते. त्यांची कंपनी नवीनच स्थापन झाली होती. आम्ही काम करणाऱ्या पण नवीनच होतो. मला या आधीच्या नोकरीचा एक वर्षाचा अनुभव होता. एकदा त्यांनी आमचा पगार कापला आणि म्हणाले की कंपनीचे काम नीट होत नाहीये. मी लगेचच नोकरी सोडली. ९०० रूपये पगार होता. त्यातले ४०० रूपये कापले. जोशी सरांचा मला फोन आला. त्यावेळेला फोन घराघरातून आले नव्हते. मी त्यांना सांगितले आमचे सर्वांचे पगार कापले हे मला अजिबात पटलेले नाहीये त्यामुळे मी नोकरी सोडली आहे. नंतर परत एकदा फोन आला. हे फोन आमचे फॅमिली डॉक्टर आहेत त्यांच्याकडेच आले होते. मी दुसऱ्यांना पण हेच कारण सांगितले आणि म्हणाले मला इंडस्ट्रीमधले नियम माहिती नाहीत. पण पगार कशाकरता कापला? काम नीट होत नाहीये याला आम्ही जबाबदार नाही. वाळू सिमेंटची पोती पडली आहेत. खाटखुट सुरू आहे. फायलींची जागा बदललेली आहे. नीट काहीच सापडत नाहीये. या सर्व गोंधळात जसे होईल तसे आम्ही कामे करत आहोत. नंतर त्याने प्युनच्या हाती (त्याचे नाव सुधाकर) उरलेले ४०० रूपये व वाढदिवसाचे एक शुभेच्छापत्र पाठवले आणि त्याच्या तर्फे विचारले की कामावर येणार का? मग मी पण निरोप पाठवला की मी कामावर रूजू होईन. माझ्यामुळे इतर दोघींनाही कापलेला पगार मिळाला. अशी एक वेगळी आठवण वाढदिवसाची !


लग्ना आधी २ वाढदिवस असे झाले की समोर बासुंदी पुरीचे ताट आहे पण मला लगेच जेवता आले नाही. पानावरून उठले आणी बाहेर जावे लागले. एकात आनंद झाला आणि दुसऱ्यात मनस्ताप. ध्यानीमनी काहीही नसताना अचानक काहीतरी घडले ! अर्थात नंतर मी जेवले पण असा हा अडथळा आला आणि मजा गेली.


२००१ सालातली अमेरिकेतली आठवण आहे. माझी व माधवीची (तेलुगू) मैत्री झाली होती. ती आणि मी खूप बोलायचो फोनवर. शिवाय एकमेकींकडे जायचो. रेडिओवर हिंदी गाणि ऐकायचो. तिचे लग्न नवीन होते. तिला स्वैपाक करायचा खूप कंटाळा यायचा. सतत याहू मेसेंजर वर असायची. त्यावेळेला मी रेडीफमेल मध्ये माझे खाते उघडले होते. मला आईबाबांची, स ईची आणि रंजनाची खूप आठवण येत होती. अंधेरीत असताना मी रंजनाला आणि स ईला वाढदिवसाचे फोन करायचे. त्याही करायच्या. मी फोन करताना हॅपी बर्थ डे टु यु या गाण्याने सुरवात करायचे. एके दिवशी माधवी म्हणाली की तिच्याकडे कणीक खूप शिल्लक आहे आणि ती तिला संपवायची आहे. ती कणिक म्हणजे दिव्यच होती. त्यात मैदाच जास्त होता. मी पण तीच कणिक वापरत होते. तर म्हणाली की काय करता येईल? मी म्हणाले पुऱ्या कर, पोळ्या कर, सामोसे कर. आमचे नुकतेच बोलणे झाले होते की काय आवडते काय नाही ते. तर म्हणाली तुझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी सामोसे करू. मला बटाटेवडे आणि सामोसे खूपच प्रिय आहेत. मी पण उत्साहाने लगेचच हो म्हणाले. माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी तिच्या घरी मीच सर्व सामोसे केले. त्या दोघांनी व आम्ही दोघांनी चविचवीने सामोसे खाल्ले. मी लायब्ररीत माझी मेल चेक करायला जायचे. तिच्याकडे डेस्कटॉप होता. मी तिच्याकडे मेल चेक केली आणि मला सुखद धक्का बसला. आईबाबा, रंजनाने मिळून मला ईमेल मधून वाढदिवसाच्या शुभेच्छा पाठवल्या होत्या. असा माझा आगळावेगळा वाढदिवस साजरा झाला.


माझी आई प्रत्येकाच्या आवडीनुसार एक गोड व एक तिखट करते. माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी बासुंदी आणि सामोसे करते माझ्या आवडीचे. मी इथे अमेरिकेत आल्यावर सुद्धा माझ्या आवडीची बासुंदी आणि सामोसे बरेच वर्ष करत होते आणि विनुच्या वाढदिवसाच्या दिवशी बटाटा भजी आणि गोडाचा शिरा.
डोंबिवलीत रहात असताना आम्ही तीन वेळा बाहेर जेवायला जायचो. माझ्या व विनुच्या वाढदिवसाच्या दिवशी, व तिसरे म्हणजे आमच्या लग्नाच्या वाढदिवसाच्या दिवशी. आम्ही दोघे एकमेकांना कधीच गिफ्टा घेत नाही.


२०२१ साली माझा वाढदिवस भारतीय वेळेनुसार साजरा झाला. म्हणजे झाले असे की मी KOHL'S मध्ये काम करत होते. त्या दिवशी माझी ड्युटी ८ ते २ होती. विनु त्याच्या कंपनीच्या ख्रिसमस पार्टीत गेला होता. त्यामुळे मला आणायला त्याला उशीर होणार होता. मी घरी जाऊन जेवणार होते. त्याचा फोन आला मला थोडा उशीर होईल. मी म्हणाले हरकत नाही. मी तोपर्यंत स्टोअरमध्येच टाईमपास करते. मी नेहमी एका डब्यात थोडी बिस्किटे, सुकामेवा आणि वेफर्स खायला ठेवते. नेमके त्यादिवशी आणले नव्हते. मला प्रचंड भूक लागली होती. बाहेर आले आणि शेजारच्या विला पिझ्झा मध्ये डोकावले. तिथे मला एक स्लाईस पिझ्झाचा मिळून गेला. सोबत डाएट कोक होताच. मी पहिल्यांदाच तिथे गेले होते. पिझ्झा स्लाईस खूपच छान होता. ब्रोकोलीचे टॉपिंग मस्त लागत होते. विनुचे उशीराने येणे माझ्या पथ्यावरच पडले होते. मी आरामात पिझ्झा खाल्ला. विनुला मेसेज केला की मी पिझ्झा खात आहे. तुला उशीर झाला तरी चालेल, सावकाश ये. सहज फोन मध्ये पाहिले तर १७ तारीख. पण भारतात मध्यरात्र झाली होती आणि १८ तारीख सुरू झालेली होती. माझा मलाच खूप आनंद झाला आणि मनात म्हणले की झाले माझे बर्थडे सेलिब्रेशन !


२०२२ डिसेंबर महिन्यात मी भारतभेटीसाठी गेले होते. १८ डिसेंबरचा वाढदिवसचा दिवस खूपच छान गेला आणि लक्षात राहिला. आईकडे सकाळी मावशी चहा व कण्हेरी करायला येतात. त्यांना सांगितले की पोहे करा. त्यांनी खूप चविष्ट पोहे केले होते ते भरपूर खाऊन मी मोहिनीच्या घरी गेले. आधीपासूनच १८ डिसेंबर ही तारीख सर्वानुमते ठरली होती. पण मी कुणाला बोलले नाही की माझा वाढदिवस आहे. मोहिनी अंताक्षरीतले पुण्यातले सर्व सदस्य व मी मोहिनीच्या घरी जमलो होतो. तिने आमच्या गाण्यांची मैफील वेगवेगळ्या थिमा ठरवून छान आयोजित केली होती. तिच्या घरी माझ्या आवडीचे इडली सांबार खाल्ले. साधारण १० ते ११ च्या सुमारास जमलो आणि मी २ ते ३ च्या दरम्यान घरी आले. घरीआल्यावर आई म्हणाली की आण तुला काही आणायचे असेल तर. इथे बासुंदी छान मिळते. दुधी हलवा पण छान मिळतो. मला बाहेर जायचा खूपच कंटाळा आला होता. तिला म्हणाले अगं तु आमचे कित्येक वाढदिवस खूप छान साजरे केले आहेस ! मी तृप्त झाले आहे. आता मला काही नको.


माझी चुलत नणंद वर्षा हिला मी एकदा पुर्वीच विचारले होते की तु तुझा वाढदिवस कस काय साजरा करतेस? तर तीने सांगितले की ती ३ गोष्टी आवर्जून करते. एक म्हणजे नवीन ड्रेस घेते, दुसरे म्हणजे बाहेर जेवायला जाते आणि तिसरे म्हणजे सिनेमा पहाते. मला ही कल्पना खूपच आवडली. तिची आई म्हणजे माझ्या चुलत सासुबाई. त्यानी सांगितले की त्यांच्या घरात ज्याचा वाढदिवस असेल त्याने फक्त पूजा करायची. बाकी कोणत्याही कामाला हात लावायचा नाही. शिवाय त्याला ब्रेकफास्ट, लंच आणि डिनर हातत आणून द्यायचे. अगदी सकाळचा चहा पण !
आम्ही दोघे एकमेकांच्या वाढदिवसाच्या दिवशी सकाळचा चहा आयता देतो आणि मुख्य म्हणजे ज्याचा वाढदिवस असेल त्याने भांडी घासायची नाहीत. माझ्या स्वप्नातला वाढदिवस असा आहे की सर्व खोलीभर फुगे लावायचे. साडी नेसायची, नटायचे, मोठा चॉकलेट केक आणायचा. त्यावर डेकोरेशन आणि मेणबत्या लावायच्या. सर्वांना केक, बटाटा वेफर्स, सॅंडविच खायला द्यायचे. सोबत आईस्क्रीम आणि शीतपेय. स्वप्नातला वाढदिवस स्वप्नातच राहू देत. असा वाढदिवस साजरा करायचा उत्साह राहिलेला नाहीये.

आज मी दरवर्षीप्रमाणे शुभेच्छा वाचत राहिले. मला शुभेच्छापत्रे खूप आवडतात. २०११ सालापासूनची फेबुवर आलेल्या आठवणीतली सर्व शुभेच्छा पत्रे मी डाऊनलोड केली आणि ती या लेखात घातली आहेत. आज मी सकाळी छोटे इंद्रधनु पाहिले. कालपासून खूप पा ऊस पडतोय. रविवारी रात्री तर अगदी रपारप पडत होता. आज संध्याकाळी आवडीचे साबुदाणे वडे मनसोक्त खाणार आहे. गोड म्हणून श्रीखंड आणले एकेक चमचा खायला. ते पुरते १५-२० दिवस. वाढदिवस म्हणून काजुकतली आणायचा खूप मोह झाला होता पण तो मोह मी टाळला. एक तर त्या पटापट संपतात आणि आमची तु किती आणि मी किती वड्या खाल्या यावरून भांडणे होतात !


B for Birthday !
2019..............
भारतात जेव्हा १८ तारीख उजाडली तेव्हापासून माझा वाढदिवस सुरू झाला. त्यामुळे अमेरिकेतल्या १७ च्या रात्री जेवण श्रीखंड पोळी, १८ तारीख जेव्हा इथे उजाडली तेव्हा फेबुवरच्या शुभेच्छा वाचून आनंद झाला. दुपारच्या जेवणाला फोडणीची पोळी केली. त्यात हिरवी मिरची, कडीपत्ता, कोथिंबीर, कांदा दाणे असे सर्व असल्याने आणि आवडीची फोपो अगदी क्वचित होत असल्याने खूप बरे वाटले. संध्याकाळी चहाबरोबर कोथिंबीरीची भजी केली. ही भजी पण क्वचितच होतात. तर असा होता एकंदरीत आजचा दिवस. दुसरे म्हणजे फेबू मेमरी वाचल्यानेही छान वाटले. केकशिवाय काही शुभेच्छा पत्रेही मेमरीमध्ये होती. Thank you All for your Birthday wishes ! ❤ 🙂
FB Memory - 2018 .............
Thank you All for your Birthday Wishes ! ❤ 🙂 😃
FB Memory - 2016 ..........
भारतात १८ डिसेंबर उजाडला तेव्हाच माझा वाढदिवस साजरा झाला. १८ ची सकाळ म्हणजे अमेरिकेतल्या रात्रीच्या जेवणाची वेळ. कांदे बटाट्याचा रस्सा, पोळ्या आणि माझ्या आवडीची शेवयाची खीर केली होती. 🙂 झोपायच्या आधी फेसबुकावर चक्कर मारली तर शुभेच्छा यायला सुरवात झाली होती. आणि ...... शुभेच्छा येतच राहिल्या त्या अमेरिकेतल्या १८ च्या अखेरपर्यंत. तुमच्या सर्वांच्या छान छान शुभेच्छांमुळे मला खूप आनंद झालेला आहे आणि त्या आनंदामध्ये मी डुंबत आहे. 😃 अनेक अनेक धन्यवाद मित्रमैत्रिणींनो, आणि नातेवाईकांनो. ❤ You All 🙂
FB Memory - 2017 ......Thank you Everyone for your lovely birthday wishes ! ❤ 🙂
FB Memory - 2015 ..........
Priय Mitra मैत्रिणींनो,, Tuम्हां sarvanच्या
shubheच्छा खूप Aavadaल्या ! छाN गेला 18 डिसेंबर ! Aनेक धन्यvaad ! 🙂 😉 😃
FB Memory - 2014 ............
आज माझा हॅपीवाला जन्मदिवस खूप छान गेला 🙂 किती सुंदर सुंदर शुभेच्छा होत्या तुम्हां सर्वांच्या ! आहा ! दुपारचे जेवण मेक्सिकन उपहारगृहात, संध्याकाळी चहा बरोबर खायला पातळ पोह्यांचा चिवडा केला, आणि रात्रीच्या जेवणाला भाजणीची थालिपीठे. दिवसभर विविधभारतीवरची हिंदी गाणी ऐकली. अजून काय हवे? दिवसभर शुभेच्छांना लाईक करून करून दमले मी 🙂 झोपते आता. बाऽऽऽऽय 🙂 😃 😉 Thanks everyone for good wishes on my b'day ! ❤ U All
FB Memory - 2013 ......
तुम्हां सर्वांच्या वाढदिवस शुभेच्छा खूप खूप आवडल्या ! अनेक धन्यवाद !
FB Memory - 2012 .........
आपणा सर्वांच्या वाढदिवस शुभेच्छांबद्दल अनेक धन्यवाद !! मस्त गेला आजचा दिवस ! :)))
FB Memory - 2010 .........Rohini Gore