एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेख

२१ जून २०१४

आजचा दिवस ली रिंगरचा होता. वेदर चॅनलवर रोजच्या दिवसाचे अंदाज वर्तविणारे सर्व आज आम्ही राहत असलेल्या शहरात आले होते. स्टॉर्मफेस्ट २०१४ या एका कार्यक्रमात वेगवेगळ्या वेदर चॅनलचे लोक आले होते. म्हणजे थोडक्यात त्यांची एक सभा भरली होती आमच्या शहरातल्या केप फिअर म्युझियममध्ये. शुक्रवारीच ली ने याची घोषणा केली होती आणि "मी तिथे हजर असणार आहे" असे पण सांगितले होते. शिवाय त्याच्या फेसबुकावरच्या पेजवर पण त्याने लिहिले होते. आम्ही आलोत. आम्हाला भेटा. मी पण लगेच या स्टेटसला लाईक करून "आम्ही येणार आहोत " असे लिहिले होते. तेही त्याने लाईक केले.




आज सकाळी उठलो आणि विनायक एका कामाकरता बाहेर पडला. मला म्हणाला मी येई तोवर तू तयार रहा. तो आल्यावर निघालो लगेचच. तिथे पोहोचलो आणि तिथे सुरू असलेल्या कार्यक्रमात जाऊन बसलो. तिथे एक जण वादळे कशी येतात याबद्दलची थोडक्यात माहिती सांगत होता. पूर्वी आलेल्या वादळांच्या फोटोंचे स्लाईड शो दाखवले. काही जणांनी प्रश्न विचारले. ते झाल्यावर ली रिंगरची भेट घेतली. आम्ही दोघांनी त्याच्याशी हस्तांदोलन केले आणि विनायकने सांगितले. "ही रोहिणी" त्याने अगदी लगेचच ओळखले आणि म्हणाला " ओऽह, रोहिणी!, तू खूप सुंदर सुंदर फोटो पाठवतेस त्याबद्दल अनेक धन्यवाद" मी पण त्याला म्हणाले कि तूला पाहून आणि भेटून मलाही खूप आनंद झाला आहे. मग आमचे एक फोटो सेशन झाले. त्याने सुचवले की न्यूज बॅनरच्या पार्श्वभूमीवर फोटो काढू. तिथल्या एकाला ली रिंगरने विनंती केली की आमच्या तिघांचा एक फोटो काढ. फोटो झाल्यावर मला सांगितले "बघ चांगले आलेत का"



हा ली रिंगर खूपच उत्साही आहे !  मार्च २०१३ ला मी याला फोटो पाठवायला सुरवात केली. मार्च २०१३ ते जून २०१४ पर्यंत त्याने मी पाठवलेल्या फोटोंपैकी १३ फोटो दाखवले. हे जे फोटो चॅनलला मी पाठवते ते मला विनुने सुचवले. विनू मला म्हणाला की तू इतके फोटो काढत असतेस तर या चॅनलला पाठवत जा. आणि हा सिलसिला सुरू झाला. त्यातला एक फोटो आहे तो माझ्या कायम लक्षात राहील अस आहे. तसे सूर्योदयाचे बरेच फोटो काढले आणि पाठवले पण त्यातला एक फोटो होता याबद्दल लिहिते. मला काही केल्या रात्रभर झोप येत नव्हती. शेवटी पहाटे दार उघडून बाहेर बघितले तर थोडे झुंजूमुंजू होत होते. आकाशात पावसाळी ढग जमा झाले होते. सूर्योदय दिसण्याची शक्यता अजिबात नव्हती. तरीही मी तशी बाहेर उभी राहिले. ढगांमधून सूर्य हळूहळू करत वर आला. त्याची किरणे जमिनीवर पसरली आणि त्याच वेळी क्लिक केले. आणि लगेचच परत सूर्य ढगा आड निघून गेला. हा फोटो मला खूपच आवडून गेला आणि तो ली रिंगला पाठवला. दुसऱ्या दिवशी सकाळी लगेच हा फोटो दाखवला. त्याची मेल आली ही तू पाठवलेला हा फोटो पहा. मेल बरोबर "खूपच सुंदर फोटो" अशी त्याची प्रतिक्रिया पण आली.



ली रिंगर स्वतः एक उत्तम फोटोग्राफर आहे. त्याने काढलेले फोटो अर्थात एखादाच क्वचित या वेदर चॅनला तो दाखवतो.  जोपर्यंत मी विल्मिंग्टन शहरात आहे तोपर्यंत मी या वेदर चॅनलला फोटो पाठवत राहणार. मी ली रिंगरची अत्यंत आभारी आहे.  मी व विनू वेदर चॅनल वर रोजच्या रोज दाखवणारे फोटोज पाहत असतो. आम्हाला दोघांनाही त्याला प्रत्यक्ष पाहण्याची खूप उत्सुकता होती.  आज तो आमच्या शहरात येणार आहे म्हणल्यावर आम्ही लगेचच त्याची भेट घ्यायची ठरवली. आज मि खूप आनंदात आहे.

सूर्योदयाचा माझ्या लक्षात राहिलेला फोटो इथे देत आहे.  आजचा दिवस असा होता तर !

१५ जून २०१४

आजचा दिवस कोडे सोडवण्याचा दिवस होता. फेसबुकावरच्या एका म्युझिक ग्रुपवर कालच काही कोडी आली होती आणि आज सकाळी उठलो तर अजून काही आलेली दिसली. विनायकने पण २ कोडी घातली होती. कोड्याकरता आता हे एक चांगले झाले आहे की गूगलींग करता येते पण काही कोटी गूगलला दाद देत नाहीत.  सिनेमे, गाणी, ट्युन्स, संवाद अश्या सर्व प्रकारची कोडी होती. त्यात मला २ कोडी सोडवता आली. एक कोडे अर्धवट आले तर एक अजूनही डोके खाजवत आहे.




आज सकाळचे आमच्या घरातले दृश्य असे काहीसे होते. "आमच्या दोघांच्याही मांडीवर आमचे लॅपटॉप होते आणि सकाळचा जवळजवळ सगळा वेळ आम्ही नाकासमोर लॅपटॉप ठेवून कोडी सोडवत होतो. आम्ही सकाळी न्याहरी अशी वेगळी घेतच नाही. दुधेच पितो आणि त्यात शक्तीवर्धक प्रोटीनच्या पावडरी घालतो. तर ही दुधेच मुळी आज आम्ही १२ ला प्यायली. त्या आधी कोडी सोडवली. पोटात भुकेचे कावळे कावकाव करत होते. त्यांना दूध पिऊन शांत केले. नंतर जे काम नेहमीच रेंगाळते ते म्हणजे केसांना रंग लावण्याचे काम, ते केले. असे करता करता ३ वाजायला आले. बाहेरही जावत नव्हते की घरी पण जेबणासाठी काही बनवावे असे वाटत होते. काय करावे?? शेवटी एकदाचे बाहेर पडलो. साफसफाई आणि ग्रोसरीची कामे कालच झाली होती.





जेवलो, घरी आलो, थोडी विश्रांती घेतली. परत कोडी सोडवण्यासाठी लॅपटॉपवर हजर झालो. आज हवा छान होती. हवेत आर्द्रता अजिबात नव्हती त्यामुळे समुद्रकिनारी जायचे असे ठरवले. बरेच बरेच दिवसांनी आमच्या जवळच असलेल्या (म्हणजे कारने १५ मिनिटे) किनाऱ्यावर गेलो. आहाहा इतके काही छान वाटत होते. सुखद वारे होते आणि समुद्र मस्तच दिसत होता. समुद्र नेव्ही ब्ल्यू रंगाचा आणि त्याच्या लाटा पांढऱ्या शुभ्र दिसत होत्या. ही रंगसंगती अगदी बघत बसावी इतकी छान दिसत होती. बरेच चाललो आज वाळूचे किनाऱ्यावर कट्

टे तयार झाले होते. चालणारी मंडळी तिथे अधुनमधून बसत होती. 





आजच ठरवले की हवा छान असली की वीकेंडला समुद्रकिनारा गाठायचा. पूर्वी आम्ही इथे दर शनिवार रविवार ६ नंतर पडी असायचो. तर आजचा दिवस होता कोडी सोडवण्याचा. खरेच प्रत्येक दिवसाचे असे काहीतरी वेगळे असतेच , नाही का? आता उद्या कोड्यांची उत्तरे आली की अरेच्या, हे गाणे होते ! असे होऊन जाईल.

किनाऱ्यावरचा सुर्यास्तही छान होता पण सूर्योदय बघायला जास्त मजा येते. मजा येते म्हणण्यापेक्षा समुद्रातून सूर्याचा उदय होतोय हा अनुभव तर मी कधीच विसरणार नाही. जास्तीत जास्त सुर्योदय बघायला हवेत.

९ जून २०१४

आज पहाटे सुमारे ६ च्या दरम्यान सूर्योदयाच्या वेळी जाग आली. सूर्योदय पाहिला आणि परत झोपले. ढगाळलेले वातावरण व अगदी पुण्यासारखा रिमझिमणारा पाऊस आहे आज. दुलईतून उठावेसे वाटत नाहीये. असे वाटत आहे की असेच झोपून राहावे. आजचे ढगाळी व पावसाचे वातावरण थेट पुण्याची आठवण करून देणारे आहे आणि फीलही तसेच आहे.





"पूर्वी पहाटे ६ पासून पुणे स्टेशनवर रेडिओवर लागणारी गाणी, पाऊस, आणि शाळा कॉलेजला जायला उठायचे आहे पण उठवत नाहीये. गाणी ऐकत असेच झोपुन् राहावेसे वाटत आहे." एक गाणे आठवले ते लागायचे पूर्वी. युट्युबवर शोधले आणि सापडले.  गाण्याचे बोल आहेत "देव माझा विठू सावळा"


हे गाणे ऐकले आणि मन व्याकूळ झाले. आईबाबांचे पूर्वीचे घर आठवले.  आजचे वातावरण की जे ढगाळ होते आणि पाऊस पडत होता. मला हे गाणे कसे काय एकदम आठवले ते कळतच नाहीये. म्हणजे असे की ते पूर्वी कधी पाहिले, किंवा काही काही गाणी कशी आपण परत परत ऐकत राहतो, किंवा काही वेळेला फक्त मराठी गाणी ऐकाचाच मूड येतो. यापैकी काहीच झाले नव्हते. आजचा सगळा दिवस खूपच कंटाळवाणा गेला. एक तर कालच्या साफसफाईने आणि आधीच्या आठवड्यात जरा चालणे नेहमीपेक्षा खूप जास्त झाल्याने दमायला झालेच होते आणि त्यात भर म्हणजे ही हवा. आज काहीही केले नाही. पडून राहिले. जेवायच्या वेळेला कणिक भिजलेली होती. पटकन होणारी भेंडीची भाजी केली. दुपारी पण भूक लागली नाही. नाहीतर काहीतरी चमचमीत गरमागरम खायला करते. काल रात्रीचे थोडे भाजणीचे थालिपीठ उरले होते तेच खाल्ले. रात्रीचे जेवायला पण काही वेगळे असे केले नाही. दुपारचीच पोळी भाजी खाल्ली.




जरा काही अगदीच वेगळे म्हणजे एका म्युझिक ग्रुप मध्ये रोज थीमा बदलतात त्यात आजची थीम होती गीतकार साहिर यांची रोमॅटीक गाणी. त्यामुळे माझे नेहमीचे आवडते गाणी निगाहे मिलाने को जी चाहता है टाकले. शिवाय एका ब्लॉग वर जरा वेगळे वाचायला मिळाले. ते वाचूनही छान वाटले. पण नेहमी कसा अगदी उत्साह असतो, आठवणी येतात, गाणी ऐकली तर त्यातले एखादे गाणे दिवसभर रेंगाळत राहते तसे काहीच झाले नाही. डोळ्यावर सतत झापड आहे. सारखी झोप येत होती आज पण झोप लागत नव्हती. आषाढासारखे डल्ल्ल वातावरण भरून राहिले होते आज दिवसभर. कालचा दिवस मात्र निरानिपटी कामाचा गेला आणि त्यामानाने काल बऱ्यापैकी उत्साह होता.



या दिवसाचे कंटाळवाणे रूप लिहावे म्हणून रोजनिशी लिहिली इतकेच.

Hanging Rock State Park - North Carolina

 

हॅगिग रॉकला गेलो तेव्हा यावेळेस खूपच मजा आली. एक तर हवा छान होती आणि सगळीकडे हिरवेगार झाले होते. धबधब्याचे पाणी बर्फासारखे थंड होते. दरीतली हिरवळ तर खूपच सुंदर दिसत होती. पूर्वी गेलो तेव्हा सगळीकडे पालापाचोळा आणि झाडांवर काटक्या होत्या. तरी सुद्धा छान वाटतच होते  पण यावेळेस डोळ्याना सर्वत्र हिरवेरंगच  दिसत होते. हिरव्या रंगांच्या कितीतरी छटा पहायला मिळाल्या.

हिमवर्षाव २०१४

 

यावर्षीचा हिमवर्षाव २ ते ३ वेळा झाला पण तरीही खूप नाहीच. एके दिवशी बराच पडला. त्यादिवशी बदके थोडीच फिरत होती. आणि झाडांवरच्या पर्णहीन फांद्यांवर बर्फ चिकटून राहिला होता. दुसऱ्या दिवशी स्वच्छ उन पडले आणि आधी रस्त्यावरचा बर्फ वितळला. हिरवळीवरचा बराच वेळ तसाच राहिला होता. सूर्यप्रकाशात बर्फ उजळलेला छान दिसत होता. आमची नवीन गाडी पण बर्फाने भिजली तेव्हा पावन झाल्यासारखी वाटली.

हिमवर्षाव २०१४

१२ मे २०१४

आजचा दिवस आठवणींचा होता. एक तर कालच्या आठवणीतून बाहेर पडले नव्हते आणि त्यात अजून काहींची भर पडली. आज आईशी फोनवर बोलता बोलता जेवणाचा विषय निघाला. आईबाबांना उद्या माझ्या मामे वहिनीने जेवायला बोलावले आहे आणि ती आमरस करणार आहे. तिने आईला विचारले की आमरसाशी पोळ्या करू की पुऱ्या? तर आईने पुऱ्या कर असे सांगितले. बोलताना मी पण आईला सांगितले की मलाही आजकाल पुऱ्या आवडायला लागल्या आहेत. पूर्वी माझ्या पुऱ्या बिघडायच्या पण आता नाही. त्यामुळे मग मी मुद्दामहून सणावारी पुऱ्याच  करते. आमरस , बासुंदी, खीर आणि श्रीखंड आणि याबरोबर पुऱ्याच पाहिजेत आणि त्या कश्या तर टम्म्म फुगलेल्या ! गरम गरम पुरी किंवा पोळी खायला किती छान लागते. त्याबरोबर खरे तर काहीही नसले तरी नुसती पुरी किंवा पोळी छान लागते. यावरून मी व आई पूर्वीच्या आठवणींमध्ये शिरलो. शाळा कॉलोजात असताना आम्ही आमच्या आजोबांबरोबर जेवायला बसायचो व त्यानंतर शाळेत जायचो. आई आम्हाला तिघांना गरम पोळ्या वाढायची. एका पोळीचे ३ भाग करायची. एकाला अर्धी पोळी तर दुसऱ्या दोघांना चतकोर पोळी, म्हणजे प्रत्येकावर अर्धी पोळी खायची एकेक टर्न यायची. किती छान दिवस होते ते !






दुपारी ऑफीसमधून विनायक घरी जेवायला येतो.  जेवून परत ऑफीसमध्ये जाताना मी पण थोडावेळ गॅलरीत उभी राहते आणि आकाशातले ढग न्याहाळत राहते. आज आकाशात ढग होते पण जास्तीचे काळे ढग नव्हते तरीही पाऊस पडायला सुरवात झाली. पाऊस पडताना गारा पडतात की काय असा भास झाला. इतका मोठा त्या थेंबांचा आवाज होता. एकेक मोठाले थेंब जमिनीवर पडताना पाहत होते आणि पावसाचा जोर थोडा वाढला. का कोण जाणे पण आज पावसात भिजावेसे वाटले.  अमेरिकेत आल्यापासून पहिल्यांदाच पावसात भिजले. भिजल्यावर इतके काही छान वाटले की परत माझे मन आठवणीत गुंतले. भारतात असताना वळबाचा पावसात भिजल्यावर खूप आनंद व्हायचा. शिवाय जूनच्या पहिल्या सरी अंगावर घेतल्या नाहीत असे कधी झालेच नाही.





आज संध्याकाळी नेहमीची चक्कर मारायला गेले. तळ्यावर बसले आणि शिवाय तळ्याभोवतीने पण एक चक्कर मारली. तळ्यावर एक बाई येते. तिला मी काही वेळेला बघितले आहे. कार थांबवून ती बदकाना खायला देते. थोडावेळ उभी राहते आणि नंतर जाते. आज मी फोटो काढत असताना मला म्हणाली तु फोटोग्राफर आहेस का? तर म्हणाले हो. मला फोटो काढायला आवडतात. मग ती बाई माझ्याशी गप्पा मारायला लागली. त्यात तिने सांगितले की माज्या वडिलांची इथे काही मालमत्ता आहे तर ती सांभाळण्यासाठी मी रोज इथे येते. या रोडवरून डाव्या हाताला आणि नंतर उजव्या हाताला वळले की तिथे एक मोठे तळे आहे असे ती सांगत होती. तळ्याभोवती खूप मोठे कुंपण घातले आहे म्हणाली. शिवाय तिथे तिने बरीच झाडेही लावली आहेत. तिने मला अजून काही माहिती पुरवली की तुमच्या अपार्टमेंट समोर जे तळे आहे तिथली सर्व बदके आमच्या इथल्या तळ्यात हलवली आहेत. तुला जर का बदकांचे फोटो काढायचे असतील तर आमच्या तळ्यावर ये. मला मजाच वाटली. त्यात तिने हेही सांगितले की ती पक्की शाकाहारी आहे. हे ऐकून तर मला नवलच वाटले. मग तिने मला विचारले तू कुठली, इथे किती वर्षे आहेस, तुला अमेरिका आवडते का? मी तिला सांगितले की मी इथे येऊन १३ वर्षे झाली. मी भारतात मुंबई शहरात राहत होते. तर म्हणाली हो मुंबई मला माहीत आले पण मी भारतात कधी गेले नाही. ती पूर्णपणे शाकाहारी आहे हे ऐकून तर मला खूपच छान वाटले आणि तिला म्हणाले की आम्ही दोघे नवरा बायको दोघेही पक्के शाकाहारी आहोत. माझा शाकाहारी रेसिपींचा ब्लॉगही आहे. तर तिने माझ्या ब्लॉगचा पत्ताही घेतला आणि म्हणाली की परत भेटूच आणि ती कारने निघून गेली. आजचा दिवस काही वेगळाच होता ! आणि म्हणूनच रोजनिशीत लिहिला ,कालचा सूर्यास्ताचा फोटो ली रिंगरला पाठवला. बघू आता तो केव्हा दाखवतो ते !

११ मे २०१४

आज सकाळी जाग आली आणि बाहेर बाल्कनीत जाऊन उभी राहिले तर आकाशात काही ढग जमा झाले होते आणि थोडे रंगही होते पण सूर्योदय मात्र होऊन बराच वेळ झालेला दिसत होता.  थोडी आधी जाग आली असती तर छान सूर्योदय बघायला मिळाला असता. चहा घेतला आणि दिनक्रमाला सुरवात केली. काल ठरवलेली साफसफाईची कामे झाली नाहीत म्हणून आज करावी असे मनात घोळत होते. पण करावी का, किंवा करूच नयेत? परत झोपावे? असे मनातल्या मनात ठरवत होते आणि कामे सुरू केली. कामाला सुरू करायलाच वेळ लागतो. आपण आपल्याला "चला आता कामाला लागा"  अश्या सूचना द्याव्या लागतात तरच काहीतरी होते. तर ते असो. गेले तीन चार दिवस तापमान चांगलेच चढे होते त्यामानाने आज कमी होते म्हणून आम्हाला दोघांनाही आवडणाऱ्या समुद्रकिनारी जायचे ठरवले.






बाहेर जेवून थेट समुद्रकिनारा गाठला. आज हवा थोडी ढगाळ होती आणि विशेष म्हणजे हवेत आद्रता नव्हती त्यामुळे समुद्रावर गेल्यावर छान वाटले. आज गर्दी होती. आज समुद्रावर नेहमीपेक्षा जास्त भरती होती. लाटा खटाखट खडकांवर आदळत होत्या. मुले मजा करत होती. नेहमीप्रमाणे चालायला सुरवात केली. आज समुद्रावर रंगांच्या छटा छानच उमटल्या होत्या. निळा, हिरवा, मातकट, असे रंगांचे थर खूपच छान दिसत होते. वरती आकाशात निळा रंग आणि त्यावर थोडे पांढरे, निळे व काही काळे ढगही चान दिसत होते. मस्त वारा सुटला होता. हवेत आद्रता नसल्याने बरे वाटत होते. नेहमीची चाल पूर्ण केली आणि समुद्राच्या दुसऱ्या टोकाला जाऊन वाळून बसायचे ठरवले. वाळूत बसलोही. पण आज भरती अशी काही जोराची होती की पाण्यात जावेसे वाटत होते. अर्थात आम्ही दोघे पाण्यात कधीच जात नाही. एक तर मला समुद्राच्या पाण्याची आणि लाटांची खूप भीती वाटते. आणि खारट पाण्याने पाय चिकट होतात म्हणूनही जात नाही. पण आज पहिल्याप्रथम इतक्या वर्षानंतर पाण्यात उभे राहिलो. मला तर भीतीच वाटत होती. लाटा जोराच्या येत होत्या. पण थंडगार पाणी पायावर आल्यावर इतके काही छान वाटले की तिथेच पाण्यात बराच वेळ उभे राहिलो. तिथून हलावेसेच वाटत नव्हते. नंतर पाण्याबाहेर आलो आणि तिथल्या एका खडकावर बसून लाटांकडे खूप वेळ बघत बसलो. असे वाटत होते की उठूच नये. थोडे ढगाळ वातावरण वाढले आणि दोन चार पावसाचे थेंबही पडले. पाऊस आला असता तर पावसातही भिजायला नक्कीच आवडले असते पण पाऊस पडला नाही. समुद्रावर असताना मुसळधार पावसाला बघायची माझी खूपच इच्छा आहे.






आज अंजलीला फोन केला होता तर तिने सांगितले की फिरायला जाताना पंजाबी सूट घाल म्हणून घातला. तसे तर मी ठरवलेच आहे की उन्हाळ्यात बाहेर जाताना पंजाबी सूट घालायचे नाहीतर बॅगेत पडून राहतात. पण तरीही मैत्रिणीने सांगितले म्हणून माझ्या ठरवण्याला अजूनच उत्साह आला आणि ड्रेस घातला. तशी तर मी पण तिला सांगते. की बाग केलीस तर फुलांचे फोटो काढ. झोपाळ्यावर बसून फोटो काढ. तर तसे तिनेही केले.  मैत्रिणींचे असे एकमेकींना सांगणे किती छान असते ना ! घरी आलो तर डोके ठणठण करत होते. चहा घेतला. कशीबशी मुगाच्या डाळीची खिचडी टाकली. पापड तळले. टोमॅटो काकडीचे काप केले आणि याबरोबर दही आणि खिचडी असा जेवणाचा बेत केला. जेवलो तेव्हा जरा थोडे डोके उतरल्यासारखे वाटत आहे. आज सूर्यास्तही खूप छान होता. आज एक खूप सुंदर फुल पहायला मिळाले. आजचा एकूण दिवस खूप छान गेला. लक्षात राहील असा गेला. अजूनही समुद्राचे पाणी, लाटांचा खळखळाट, समुद्राचा थंडगार पाण्याचा पायाला झालेला थंडावा, मनात साठून राहिले आहे.  आहाहा एकूणच सर्व काही छान छान !!