Thursday, January 17, 2019

एकर्ड

Eckerd pharmacy (Now Rite Aid pharmacy) memory of 2003

परवा मी घरात आवरा आवरी करत होते. तेव्हा मला एक बॉक्स दिसला. त्यात मला छान आठवणी सापडल्या. नंतर मला आठवले की आम्ही जेव्हा विल्मिंग्टन मधून हँडरसनविलला आलो तेव्हा हा बॉक्स मी तयार केला होता. हा बॉक्स आठवणींचा म्हणून तयार केला होता, जो मी कधीच फेकून देणार नाहीये. प्रत्येक गोष्टींकडे पाहत माझ्या सर्व आठवणींना परत एकदा उजाळा मिळाला. त्यातली एक आठवण लिहीत आहे. ती आठवण म्हणजे

एकर्ड दुकानाची की जे नंतर राईट एड ने विकत घेतले होते. ही आठवण आहे २००३ सालातली. आम्ही क्लेम्सन मध्ये राहात होतो तेव्हा हे दुकान होते कॉलेज ऍव्हेन्यू रस्त्यावर वाहत्या वाहनांच्या एका चौकामध्ये. आमचे अपार्टमेंट या चौकाच्या बरेच बरेच आत चालत गेल्यानंतर होते. त्यानंतरचे अपार्टमेंट कॉलेज ऍव्हेन्युवरच रस्त्याला लागून होते. हे दुकान माझे एक वेळ घालवण्याचे ठिकाण होऊन गेले होते. इथे मी चालत जायचे यायचे. या दुकानाच्या बाजूला पोस्ट ऑफीस होते. या दुकानाच्या समोर कपडे धुलाईचे दुकान होते आणि बाजूला थाई दुकान होते. एकर्ड दुकानात गेले की तासभर कसा निघून जायचा कळायचेच नाही.

मुख्य म्हणजे येथे फोटो प्रिंट करून मिळायचे. छान छान ग्रीटींग बघायला मिळायची. दूध मिळायचे. इथे सौंदर्यप्रसाधने बघण्यात पण माझा छान वेळ जायचा. इथे औषधे तर मिळायचीच पण इतरही काही काही छोट्या गोष्टी बघण्यात वेळ जायचा. साध्या क्यॅमेराने फोटो काढून रीळ संपले की मी इथे यायचे आणि फोटो प्रिंट करायचे. त्यातले काही फोटो माहेरी आणि काही फोटो सासरी पोस्टाने पाठवायचे. या दुकानाच्या शेजारीच पोस्ट ऑफीस असल्याने फोटो भारतात पोस्टाने सहज पाठवता यायचे. शुभेच्छापत्रे पाहण्यात तर मी बराच वेळ घालवायचे. त्यातले एक छानसे वाढदिवसाचे शुभेच्छापत्र मी माझ्या भाचीला आणि पुतणीला पाठवायचे.


Thursday, January 10, 2019

बाजारहाट (४)

जेव्हा आमच्या अपार्टमेंट मध्ये आम्ही रहायला आलो तेव्हा मुख्य प्रश्न होता तो फोडणीचा. फोडणीला लागणारे साहित्य मोहरी, हिंग, हळद आमच्याकडे नव्हते ते मी प्रविणाकडून उसने आणले. ती म्हणाली आम्ही जेव्हा भारतीय दुकानात जाऊ तेव्हा तू मला तुला हव्या असणाऱ्या सामानाची यादी दे. तेव्हा मी अगदी मोजकीच यादी दिली होती. ती म्हणजे पोहे, रवा, मोहरी, हिंग हळद. बाकीचे सर्व सामान सॅक अँड सेव्ह मधून आणले होते. दूध, दही, साखर, भाज्या, टुथपेस्ट, ब्रश, कपडे धुण्याची पावडर, टी-बॅग्ज वगैरे अनेक गोष्टी. सुरवातीचे काही दिवस संध्याकाळच्या खाण्याला काय करायचे हा एक प्रश्नच होता. कारण की पोहे उपमे मी संध्याकाळच्या खाण्याला भारतात असताना करायचे. सकाळच्या न्याहरीचा प्रश्न कधी आला नाही कारण की सकाळी आम्हाला दूध पिण्याची सवय होती ती तशीच अजूनही कायम आहे. दूधामध्ये कॉर्नफ्लेक्स किंवा बोर्नव्हिटा घालून दूध किंवा ड्राय फ्रुटसची पावडर घालून दूध घेण्याची सवय असल्याने सकाळी न्याहरीचा प्रश्न सुटला होता. दुपारी मी मैद्याच्या पोळ्या लाटत होते आणि लाँग ग्रेन राईसचा भात आणि फ्रोजन बीनची भाजी करायचे.



सॅक अँड सेव्ह मधून संध्याकाळच्या खाण्याला मल्टीग्रेन ब्रेड खायचो.सोबत कॉफी. तिथे आम्हाला साधे कप केक दिसले. शिवाय बटाटा चिप्सच्या अनेक व्हराईटी दिसल्या. भाज्यांपैकी कोबी, फ्लॉवर, वांगी, श्रावणघेवडा, सिमला मिरची अश्या भाज्या होत्या. पण त्या सतत उपलब्ध नसायच्या. मग व्हरायटी म्हणून फ्रोजन बीन्स आणायला सुरवात केली. ब्रेड बटरने जरी संध्याकाळच्या खाण्याचा प्रश्न सुटला असला तरी पोहे उपम्यांची इतकी काही आठवण यायची की त्याने जास्तच भूक लागायची. ब्रेड, अंडी, चीझ, आम्हाला दोघांनाही आवडत नाही आणि पचतही नाही.वडा पाव, भेळ,, पाणीपुरी, इडली, डोसे, उतप्पा असे भारतात मिळणारे पदार्थ इथे मिळत नसल्याने त्याचीही तीव्रतेने जाणीव व्हायची. आपली खूप उपासमार होत आहे हे जाणवायचे. तसे तर भारतात असताना हे पदार्थ आपण काही रोजच्या रोज खात नाही पण अजिबात दिसतही नाहीत आणि त्यामुळे मनात आणले तरी खायला मिळत नाही हे इथे अमेरिकेत आल्यावर प्रकर्षाने जाणवले. डेंटन पासून डॅलसला जाण्याकरता कारने तास लागायचा. एके दिवशी प्रविणा आणि नागा यांनी आम्हाला त्यांच्याबरोबर भारतीय दुकानात नेले आणि आम्ही भली मोठी खरेदी केली. आमची कार्ट पूर्ण भरून वाहत होती. ते पाहून ते दोघे हासायला लागले होते. आम्ही सर्व काही घेतले. कणीक, तांदुळाचे पीठ, हरबरा डाळीचे पीठ, पोहे, रवा, साबुदाणा, डाळीमध्ये तुरीची आणि मुगाची डाळ घेतली. लाल तिखट, हळद, मोहरी, हिंग, धनेजिरे पूड हेही सर्व घेतले. त्यानंतर आमचे संध्याकाळचे खाणे सुरू झाले. कणीक इतकी काही चांगली नव्हती. पण कणकेच्या पोळ्या इतकेच समाधान होते. भारतीय भाज्याही घेतल्या होत्या. गवार, तोंडली, कारली, भेंडी, इ. इ. सॅक अँड सेव्हला ५० सेंटला बटाट्याचे खूप तिखट चिप्स मिळायचे. ते खाल्ल्याने समाधान व्हायचे. आयस्क्रीमच्या बादल्या मिळायच्या. आयस्क्रीमचे सर्व प्रकारचे फ्लेवर्स मिळायचे. तेही आणायचो. सॅक अँड सेव्हला भाज्यांचा मात्र बरेच वेळा खडखडाटच असायचा.



एके दिवशी प्रविणा आणि नागाने आम्हाला सॅम्स क्लब मध्ये नेले. इथे सर्व काही घाऊक मिळते. त्यासाठी वर्षाची ३० डॉलर्सची मेंबरशिप घ्यावी लागते. एकाकडे कार्ड असले तरी बाकी काही जणांना त्यांच्याबरोबर जाता येते. तिथे आम्ही बासमती तांदुळ घेतले होते. एका पूर्ण फॅमिलीसाठी हे दुकान चांगले आहे. नंतर पुढे आम्ही जेव्हा क्लेम्सनला आलो तेव्हा प्रत्येकी १० डॉलर्स प्रमाणे आम्ही तिघात एक मेंबरशिप घेतली होती. त्यामध्ये २ कार्डे आम्हाला दिली. एका कार्डावर एकाचा फोटो तर दुसऱ्या कार्डावर दुसऱ्या फॅमिली मेंबरचा फोटो होता. क्लेम्सन सोडल्यावर जेव्हा विल्मिंगटनला आलो तेव्हा आम्ही ३० डॉलर्स भरून मेंबरशिप घेतली. या दुकानातून आम्ही बरेच काही आणतो की जे नेहमीच वापरात असते. ते म्हणजे, बासमती तांदुळाचे पोते, साखर, मीठ, धुण्याचा डिटर्जंट, भांडी घासायचे लिक्विड, फरशी पुसायचे ओले पेपर टावेल्स, फर्निचर पुसण्यासाठीचे ओले टावेल्स, दाणे, साबण, हँड वॉशचे लिक्विड, ब्रश केल्यानंतरचे खळखळून चूळ भरायचे लिक्विड, तूप करण्यासाठीचे बटर इ.



सॅम्स क्लब मध्ये महिन्या दोन महिन्यातून एकदा गेले तरी पुरते. बाकीचे इतर सर्व सामान आणण्यासाठी वाल मार्ट मध्ये जातो. तिथे दर आठवड्याला दूध, दही, ज्युस, भाज्या, कांदे बटाटे, लसूण, मिरची, कोथिंबीर, टोमॅटो काकडी, आणि पिण्याचे पाणी, आणतो. सॅम्सला सुरवातीला भाज्याही आणायचो पण नंतर आणणे बंद केले. फ्रोजन चिरलेल्या भाज्या मात्र मी कधीच आणल्या नाहीत. एक दोन वेळा आणून बघितल्या पण आवडल्या नाहीत. आम्ही नेहमीच फ्रेश भाज्याच आणतो. भारतीय दुकानात मात्र महिन्यातून एक वेळा जातो की जे सध्याच्या शहरापासून एका तासाच्या अंतरावर आहे. त्या आधी विल्मिंग्टनला राहत असताना रॅले शहरातून भारतीय किराणामाल आणायला लागायचा. त्याकरता येऊन जाऊन ५ तास जायचे. म्हणून मग मी जास्तीचे सामान आणायला लागले. ते इतके जास्ती होत गेले की घरातच एक दुकान बनले. नंतर आम्ही इतक्या लांब जाणे सोडून दिले. विल्मिंग्टनला राहत असताना एक भारतीय दुकान सुरू झाले होते पण ते ६ महिन्यात बंद झाले. भारतीय वस्ती कमी असल्याने ते म्हणाले की आमच्या दुकानात कोणीच येत नाही त्यामुळे आमचे नुकसान व्हायला लागले होते म्हणून बंद केले. क्लेम्सनला असताना एकदा मी आणि उमाने मिळून भारतीय किराणामालाची यादी ऑनलाईन ऑर्डर केली होती. तेव्हा १०० डॉलर्सच्या वर बील झाले तर फ्री शिपिंग होते. मग माझी आणि तिची मिळून साधारण १२० डॉलर्सचा किराणामाल आम्ही ऑनलाईन ऑर्डर केला होता.
विल्मिंग्टनला राहत असताना भारतीय भाज्या खाण्याचे विसरून गेलो होतो. अमेरिकन स्टोअर्स मधून त्याच त्याच भाज्या खाऊन खूपच कंटाळून गेलो होतो. त्याच त्याच भाज्यांमध्येच थोडे बदल करून भाज्या करायचे. आता मात्र राहत्या शहरापासून एका तासाच्या अंतरावर भारतीय दुकान असल्याने तोंडली, गवार, भेंडी, कार्ली, घेवडा, दुधी भोपळा या भाज्या खाता येतात. शिवाय बाकीचे सटर फटरही आणता येते. ग्लुकोज बिस्किटे, फरसाण, चुरमुरे,, खारी, इ.इ. विल्मिंग्टनला आणि क्लेम्सनला एक थायी दुकान होते तिथे काहीवेळेला भारतीय किराणामाल दिसायचा. पण क्वचित काही मिळायचे. त्याचेही अप्रुप वाटायचे. तिथे काही वेळेला पार्लेजीची बिस्किटे दिसायची, तर काही वेळेला उडदाचे पापड, तर काहीवेळेला टोमॅटो केचप , पोहे आणि रवाही दिसायचा. काही फ्रोजन पराठे दिसायचे. अमेरिकेतल्या मोठ्या शहरातून अनेक भारतीय दुकाने आणि उपहारगृह असतात. त्यामुळे तिथे राहणाऱ्या लोकांना दूर दूर जायला लागत नाही. अमेरिकेतल्या इतर ग्रोसरी स्टोअर्सची माहीती पुढील भागात.
क्रमश : ----

Wednesday, January 09, 2019

बाजारहाट (३)

बाजारहाटचे २ भाग मी माझ्या ब्लॉगवर लिहिले आहेत. या दोन भागात मी पुणे आणि डोंबिवलीमधल्या आठवणी लिहिल्या आहेत. आयायटी पवई मधला बाजारहाट जरा वेगळा होता. आयायटीचा भला मोठा कॅपस पार करून मुख्य रस्त्याला यायला लागायचे. तो रस्ता क्रॉस केला की एक दुकान होते तिथे बऱ्याच भाज्या ठेवलेल्या असायच्या. मी आणि भैरवी एक दिवस आड १ ते २ मैल चालत जाऊन भाजी आणायचो. वसतिगृहात आम्ही सर्व मॅरीड कपल राहत असल्याने कुणाकडे फ्रीज नव्हता. ते जे दुकान होते तिथला काम करणारा एक मुलगा वसतिगृहात रात्री यायचा. त्याच्या हातात मोठमोठाल्या २ जाड्या पिशव्या असायच्या. त्यात बिस्कीटे, चिवडा, फरसाण , अंडी. ब्रेड असायचे. त्यातले काही आम्ही विकत घ्यायचो. त्या मुलाला आम्ही सर्व बायकांनी पटवले की आम्हांला रोज इतक्या लांब चालत यायला लागते तर तू आम्हाला रोजच्या रोज भाजी घेऊन येशील का? तर तो लगेचच हो म्हणाला. रात्री तो आमच्याकडून भाज्यांची यादी घेऊन जायचा आणि सकाळी १० च्या सुमारास रोजच्या रोज भाजी घेऊन यायचा. त्यामुळे आमचे चालायचे कष्टीही वाचले आणि भाजीही घरपोच येऊ लागली. बाजारहाट मध्ये आपण भाज्यांबरोबर इतरही काही सामान आणतो पण वाण्याचे सामान आणत नाही.अर्थात काही अपवाद आहेत. वाण्याची यादी म्हणजे डाळ तांदुळ, साबुदाणा, पोहे साखर, मीठ तेल, साबण इ. इ. वाण्याच्या दुकानात जाऊन सामानाची यादी द्यायची व तो दुकानदार सर्व सामान घरपोच करतो. किंवा फोनवरून यादी सांगितली तरी चालते. किंवा महिन्याची यादी सांगूनही काही सामान महिन्याच्या आधीच संपले तरीही जाता जाता वाण्याच्या दुकानात काय हवे नको ते सांगता येते. सामान घरपोच असते. भाजीपाला आपण रोजच्या रोज किंवा २ ते ३ दिवसाच्या आणू शकतो. सहज बाहेर पडले पाय मोकळे करायला की अगदी कोपऱ्यावरच्य्या भाजीवाल्याकडूनही भाजी आणता येते. कधी कधी घरासमोर असलेल्या वाण्याच्या दुकानातूनही भाजी नाहीतर आयत्या वेळेला कांदे बटाटे किंवा मोड आलेली कडधान्ये आणता येतात. पण अमेरिकेतला बाजारहाट खूपच वेगळा आहे.




अमेरिकेतला बाजारहाट मध्ये, वाण्याची यादी, त्यातही भारतीय सामानाची यादी वेगळी, भाज्या, भारतीय भाज्या उदा. तोंडली, कारली, गवार, ह्या भारतीय दुकानातच मिळतात. आणि ही भारतीय दुकाने अगदी जवळ नसतात. मोठमोठ्या शहरात असतात पण छोट्या शहरात नसतात. त्याकरता दूरदूर कार घेऊन जावे लागते. भारतीय किराणा आणि भाजी आणण्याकरता ३ तासांच्या कार ड्राईव्ह वर जावे लागते ते सुद्धा वन वे. किंवा तासाभराच्या कार ड्राईव्ह वर. सहज उपलब्ध सर्व ठिकाणी असतेच असे नाही. आमचा अमेरिकेतला बाजारहाट १७ वर्षापूर्वी टेक्साज राज्यातून सुरू झाला. आमचे पहिलेवहिले ग्रोसरी स्टोअर्स म्हणजे सॅक अँड सेव्ह. हे दुकान आम्ही राहत असलेल्या घरापासून चालत १० मिनिटाच्या अंतरावर होते. अंतरावर होते म्हणजे आम्ही असेच घर निवडले होते. या अपार्टमेंट पासून ग्रोसरी स्टोअर्स, लाँड्रोमॅट आणि युनिव्हरसिटी, सर्व ठिकाणी चालत जाता येईल.अगदी सुरवातीला डॉक्टर मर्चंड (विनू यांच्याकडे पोस्डॉक करत होता) यांनी आम्हाला कॉस्टको मध्ये नेले होते. तिथे आम्ही ऑल पर्पज फ्लोअर आणि लाँग ग्रेन राईसचे पोते घेतले होते. नंतर नंतर बरीच दुकाने माहिती झाली. १७ वर्षात तीन स्थलांतरे झाली. त्यामुळे सामान आणि भाजीपाला आणण्याकरता बरीच दुकाने माहिती झाली. त्यामध्ये वालमार्ट, सॅक अँड सेव्ह, लोएस फूड, सॅम्स क्लब, कॉस्टको, बायलो, विंडिक्सी, हॅरिस्टीटर, आणि आता इंगल्स, पूढील भागात सविस्तर वर्णन.


क्रमश : ----

Tuesday, January 01, 2019

आठवणी वर्षाअखेरीच्या आणि वर्षारंभाच्या

 1 Jan 2019

संध्याकाळच्या सुमारास साडेसात वाजता मी भाजी फोडणीला टाकली आणि ध्यानीमनी नसताना वीज गेली. चोहीकडे दाट अंधार पसरला. स्वयंपाकाघरातल्या एका कपाटात मी नेहमीच एक मेणबत्ती आणि काडेपेटी ठेवते. अंधारातही न चाचपडता ती मेणबत्ती आणि काडेपेटी काढली. आणि लावली. लगच्यालगेच निर्णय घेऊन बाहेर जेवायला गेलो. कारण की इथे इलेक्ट्रिक शेगड्यांवर स्वयंपाक असतो. आता कधी वीज येईल आणि बाकीचा स्वयंपाक होईल याचा विचार करत बसलो असतो तर उपाशीपोटी झोपायला लागले असते. बाहेर जेवायला जाण्याअगोदर आठवणीने मेणबत्या विझवल्या. भाजी फोडणीला टाकली होती ती शेगडी बंद केली आणि बाहेर पडलो.



बाहेर पडून चौकात गेलो तर तिथे खूप मोठा राडा झालेला होता. ऍक्सीडेंट झाला होता. पोलीसच्या गाड्या उभ्या होत्या. कोणी जखमी झाले असेल तर त्यांना हॉस्पीटल मध्ये पोहोचवण्यासाठीच्या गाड्याही उभ्या होत्या. सिग्नल्स चालू नव्हते. चौक बंद करून ठेवला होता. त्यामुळे दुसऱ्या लेन मध्ये जाऊन उजवीकडे वळून परत मुख्य रस्त्याला लागलो. नंतरच्या रस्त्यावर लाईटी होत्या. ठार अंधार आणि नंतर लगेच लाईटी दिसल्या तर अगदी झगमगाट झाल्यासारखाच भास झाला. एक तर वीज गेलेली आणि त्यात हा झालेला अपघात. अर्थात नंतर कळाले की या अपघातामुळेच काही ठीकाणची वीज गेली होती. एका खांबाला एक कार आदळ्याने असे झाले होते.
जेवण करून घरी आल्यावर परत मेणबत्या लावल्या आणि झोपलो. पण झोप कुठची यायला. नशीबाने थंडी नव्हती. थंडी असती तर खूपच कुडकुडायला झाले असते. वीज खात्यात फोन केला तर रात्री ११ वाजता वीज येईल असे सांगितले. गादीवर पडून राहणे याशिवाय दुसरे काहीही करता येत नव्हते. ना इंटरनेट, ना टिव्ही, ना फेबुवर जाता येत होते. वीज केव्हा येईल याची वाट पाहता पाहता केव्हातरी थोडा डोळा लागल्यासारखे झाले आणि नंतर सर्व घरामध्ये लक्ष लक्ष दीप उजळले आणि जाग आली. इतके काही हायसे वाटले. जीव
आल्यासारखा वाटला. डुलकीतून जाग आली तेव्हा २०१८ संपत आले होते आणि २०१९ ची सुरवात झाली होती. घड्याळ पाहिले तर ३१ डिसेंबरचे १२ वाजून काही मिनिटे झाली होती. फोडणीला घातलेली भाजी केली आणि नंतर कॉफी करून प्यायली. झोप उडाल्याने आणि मला काहीतरी खरडावेसे वाटले. नेट चालू झाल्याने आजच्या सारख्या अजून २ आठवणीही लिहिण्याचे ठरवले. आणि नवीन वर्षाच्या सुरवातीला टंकण्याचे काम करून मी झोपेन.




२००१ सालची गोष्ट. टेक्साज मध्ये आमच्या ४ कुटुंबांचा एक ग्रुप झाला होता. ३१ डिसेंबर २००१ चे सेलीब्रेशन काही वेगळेच होते. ३ तेलगू कुटुंबीय आणि आणि आम्ही गोरे मराठमोळे. मी नेहमीप्रमाणेच बटाटेवडे केले होते. ८० बटाटेवडे तळले आणि राहत्या अपार्टमेंटचा स्मोक डिटेक्टर वाजायला लागला. थंडी तर मरणाची होती. मायनस ५ अंश सेल्सियस मध्ये तापमान आणि हिमवृष्टीही चालू होती. दार काही मिनिंटाकरता उघडे ठेवले तेव्हा तो स्मोक डिटेक्टर वाजायचा थांबला. आम्ही दोघे प्रविणा आणि नागाच्या कारमध्ये बटाटेवड्यांचा डबा घेऊन बसलो. एकीने गुलाबजाम, एकीने पुलीहरा, एकीने लेमन राईस, तर स्वीट डिश म्हणून गुलाबजाम केले होते. शिवाय केकही होता. दिवसभर आम्ही सगळ्याजणी ठरवलेले पदार्थ करत होतो. शिवाय दुपारचे जेवण, त्यानंतरची भांडी घासली. परत ठरवलेले पदार्थ करून तीही भांडी घासली. सगळे करून खूपच दमायला झाले होते. एकीच्या घरी जमलो. आणि गप्पा टप्पा केल्या. त्यात अंताक्षरी खेळलो.





अंताक्षरी मध्ये हिंदी, मराठी, आणि तेलगू गाणी होती. मग थोडे जेवलो. जेवण कुणालाच नीट गेले नाही. १२ वाजता सर्वांनी एकमेकांना नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा दिल्या आणि घरी परतलो. दुसऱ्या दिवशी डॅलसला मंदीरात जाणार होतो. पण दुसऱ्या दिवशी हिमवृष्टी बरीच वाढली असल्याने बेत रद्द केला. आदल्या दिवशीचे बनवलेले जेवण सगळ्यांनीच वाटून घेतले होते त्यामुळे नवीन वर्षाचा दुपारच्या जेवण करायचे नव्हते. दुसऱ्या दिवशी आदल्या दिवशीच्या अन्नाची चव खूपच छान लागली. अश्या रितीने नवीन वर्षाची सुरवात आगळीवेगळी
झाली. त्याचप्रमाणे २०१९ ची सुरवातही झाली. अशीच एक आगळी वेगळी सुरवात नव्या वर्षाची म्हणजेच १९८४ सालची. १ जानेवारी १९८४ साली माझ्या सासूबाईंनी आमच्या दोघांचा कांदेपोहे कार्यक्रम अचानक ठरवला. सकाळी ७ वाजता हा कार्यक्रम झाला. कांदेपोच्यांचा कार्यक्रमानंतर मी कामावर गेले. विनू त्याच्या आईवर खूपच चिडला होता. त्याने नोकरी सोडून पिएचडी करण्याचा निर्णय घेतला होता. माझा चेहराही चांगलाच वाकडा झाला होता. कारण मला काहीही केल्या पुणे सोडायचे नव्हते. सासूबाईंनी माझ्या हातात कांदेपोच्यांची डिश आणून दिली. चहाही दिला. आम्ही दोघे एकमेकांकडे अधून मधून कटाक्ष टाकत होतो. आम्ही दोघे काहीच बोललो नाही.
विनुने मला फक्त एक प्रश्न विचारला "तुम्ही कोणत्या डिपार्टमेंट मध्ये काम करता? " तर मी उत्तर दिले "पर्चेस" आमच्या दोघांचे आईवडील खूप गप्पा मारत होते. आई आणि सासऱ्यांचा पनवेली गप्पा तर बाबा आणि सासूबाईंच्या पुणेरी गप्पा. मध्ये ४ वर्षे गेली. बरेच काही घडले.









आणि सरतेशेवटी १९८८ साली आम्ही दोघे विवाहबद्ध झालो. आणि आयायटी पवई वसतीगृहात रु.१२०० शिष्यवृत्तीमध्ये आमच्या दोघांचा संसार सुरू झाला. Wishing you All A very Happy New Year 2019
rohini gore :)


Monday, December 10, 2018

वादळाची कथा





हिमवादळ येणार याची वार्ता आम्हाला वेदर न्युजवर कळाली. तसे तर कामावर जाताना रोजच्या रोज हवामान बघावेच लागते. विशेष करून थंडीच्या दिवसात पाहावेच लागते. विंडचिल किती आहे, थंडीमध्येही पाउस आहे का, तापमान मायसन मध्ये आहे का, तर आम्हाला तसे वादळाबद्दल कळाले. वेस्टर्न नॉर्थ कॅरोलायना मध्ये म्हणजे आम्ही आता जिथे डोंगराळ भागात राहतो तिथे हिमवादळ येणार आणि १८ ते २० इंच स्नो पडणार आहे हे कळाल्यावर इथे राहणारे सर्व पब्लिक पॅनिक झाले. मी ग्रोसरी स्टोअर्स मध्ये डेली सेक्शनला काम करत असल्याने लोक किती पॅनिक होतात हे जास्त कळत होते. तसे तर ते साहजिकच आहे. कारण की पॉवर जाणार आणि ती गेल्यावर इथे इलेक्ट्रिक शेगड्या बंद होतात. आणि स्वयंपाक बनवता येत नाही. अर्थात जे लोक घरी बनवतात त्यांच्यासाठी हा प्रॉब्लेम येतो. तर जे जेवण घरी बनवत नाहीत त्यांना ब्रेड आणि बटर बाहेरूनच
जास्तीचे विकत घ्यावे लागते. हातात वेळ आहे ना, होता येईल तितके सामान भरून घ्या असे सर्वांचे होते.




शुक्रवारी कामावर खूपच वैताग आला होता. हॉट बार, सब बार, मीट सेक्शन सगळीकडे रांगाच रांगा. आम्ही म्हणजे मी , विकी आणि कार्मेन उदपादन विभागात आहोत. आम्हाला सँडविचेस बनवायला जे मीट लागते त्याची यादी आम्ही मिट केस मधल्या लोकांना देतो त्यांनाही इतके काम होते की आम्हाला लागणारे मांस सर्वच्या सर्व कापून देता आले नाही. कारण तिथेही लोकांनी गर्दी केली होती. उदपादन विभागात बरेच काही बनवून ठेवा असे आम्हाला आमच्या मॅनेजर जेमिने सांगितले. कस्टमर फर्स्ट त्यामुळे आम्हाला खूपच वैताग आला. हॉट बार, सब बारला आम्हाला मदतीसाठी जावे लागत होते आणि शिवाय आमचेही काम करायचे होते. खुपच दमायला झाले होते. डोकेही खूप दुखत होते. घरी आले आणि विनायक पुरते जेवण बनवले. मी कामावरून आल्यावर पोहे करून खाल्ले आणि चहा प्यायला होता त्यामुळे मला विशेष भूक नव्हती आणि काही खावेसे पण वाटत नव्हते. डोळे मिटून शांतपणे झोपावेसे वाटत होते. आणि तसेच केले. शनिवारी सकाळी उठल्यावर जरा बरे वाटले पण भूक खूप लागली होती.शनिवारी सकाळी उठल्या उठल्या शांतपणाने बसून चालणार नव्हते. कामाला जुंपून घ्यावे लागणार होते. पॉवर जाण्याची शक्यता असते आणि इथे तर इलेक्ट्रिक शेगड्या असतात त्यामुळे पॉवर नाही तर शेगड्यांचा काही उपयोग नाही.शॉवरला गरम पाणीही मिळत नाही. त्यामुळे शनिवारी सकाळी सकाळी आम्ही दोघे उठलो आणि कामाला लागलो. तसा तर शनिवार असल्याने पुढील आठवड्याची ग्रोसरी करायचीच होती. त्याची यादी करून विनायकला दिली. आणि विनायक अंघोळ करून बाहेर पडला. विनायकने आठवड्याची ग्रोसरी करून आणली.



आणि मी उठल्यापासून दिवसभर स्वयंपाकच करत होते. शनिवारी वडा सांबार केला. वडा सांबार करण्यासाठी डाळ वाटून घेतली. इंस्टंट शेवया खीर केली. लोणी कढवले. लसूण चटणी आणि ओल्या नारळाची चटणी वाटून घेतली. रविवारचाही दोन्ही वेळेचा स्वयंपाक करून ठेवला. पोळी भाजी. कोशिंबीर, थोडा भातही लावला कूकरला. सांबार थोडे जास्तीचे केले. नारळाची ओली चटणी बनवली. लसणाची चटणी बनवली. आणि जर का पॉवर गेलीच तर सोमवारी ब्रेड बरोबर चटण्याही खायला होतील म्हणून जास्तीच्या करून ठेवल्या. फळे आणि बटाटा चिप्सही आणले. सगळी जय्यत तयारी केली. दुपारी जेवताना वडा सांबार , चटणी खाताना खूप छान वाटत होते. आणि त्याच वेळेला स्नो फॉल व्हायला सुरवात झाली. गरम गरम तिखट तिखट सांबाराने तोंडाला चव आली.
मला शुक्रवारी खूप दमायला झाले होते. आणि डोके दुखत असल्याने केळे आणि कॉफी पिऊन झोपले होते त्यामुळे अजिबात चांगली झोप लागली नाही. खूप गरम होत होते म्हणून रात्री हीटर थोडा कमी केला तेव्हा झोप लागली. शुक्रवारचा दिवस डोकेदुखीचा, शनिवारचा दिवस कामाचा गेला. रात्री ढो ढो भांडी पडली. सगळी भांडी विनायकला आधी विसळून दिली. मग त्याने ती घासली आणि नंतर मी विसळली. कचराही टाकून आलो.




रविवारचा दिवस उजाडला. मला कामावर जायचे होते. मफलर टोपी, हातमोजे, जाकीट सर्व तयारीनिशी खाली गेलो आणि पार्किंग लॉट मधून कार बाहेर काढायला लागलो. कार नेहमीसारखीच बर्फाने झाकून गेली होती. थंडीत नेहमीच कार जायच्या आधी १५ मिनिटे गरम करून ठेवायला लागते. तसे तर विनायकने कार गरम करून ठेवलीच होती. अपार्टमेंटच्या खाली एक फावडे होते. ते घेऊन कारच्या आजुबाजूचा बर्फ विनायकने काढायला सुरवात केली. मी स्वयंपाकातले झारे आणि उलथणी घेऊन कारवरचा बर्फ साफ करायला सुरवात केली. ते फावडे इतके काही जड असते ना की माझ्याच्याने तर ते उचलतच नाही. कार सुरू करण्यासाठी कारमध्ये आम्ही दोघे बसलो. कार पटकन कधीच बाहेर येत नाही. बर्फ पडताना तो भुसभुशीत असतो त्यामुळे लगेच निघतो. पण जर का तापमान खाली गेले तर तो सगळीकडेच चिकटतो. कारच्या आजुबाजूचा वरवरचा बर्फ भुसभुशीत होता पण अगदी खालचा घट्ट झाला होता. त्यामुळे कारची चाके तिथल्या तिथेच फिरत होती. अपार्टमेंट मध्ये राहणाऱ्या एका माणसाने आम्हाला कारच्या आजुबाजुला साठलेला बर्फ पटापट फावड्याने साफ करून द्यायला मदत केली. विनायक कार सुरू करत होता. थोडी मागे, थोडी पुढे अशी कारची कसरत चालली होती.

कार थोडी मागे आणून वळवणार, पण वळतच नव्हती. परत आम्ही दोघे खाली उतरलो. चाकाच्या आड भला मोठा बर्फाचा थर आडवा आला होता. तो विनायकने साफ केला. हे सर्व करत असताना फ्रीजिंग रेन पडायला सुरवात झाली होती. बर्फ खूपच साठला होता. चालण्यासाठी बर्फामध्ये पाय घालावा तर तो पटकन खाली जात होता. त्यामुळे बुटात बर्फाचे पाणी साठले. मोजे ओले झाले. एकीकडे फ्रीजींग रेन, एकीकडे बर्फ साफ करतोय, परत एकदा कारमध्ये बसून वळवण्यासाठी प्रयत्न करतोय. पण कार जागची हालत नव्हती.



त्या माणसाने आमची चालत असलेली कसरत बघितली आणि परत एकदा तो मदतीसाठी आला. तो म्हणाला. मी ट्राय करू का? मग त्याने आमची कार वळवून दिली. आम्ही त्याचे आभार मानले. विनायकने मला कामावर सोडले. मी जिथे कामाला जाते ते इंगल्स पार्किंग लॉट आणि जाण्यायेण्याचा रस्ता साफ करून ठेवतात. म्हणजे तसे काम देऊ केलेले असते. हायवे वर पण मीठ टाकून ठेवलेले असते बर्फ वितळण्याकरता. शिवाय रस्त्यावरचा बर्फही साफ करून ठेवायला गाड्या फिरत असतात.रविवारचा कामावरचा दिवस खूपच वेगळा होता. खूपच तुरळक माणसे कामावर रूजू झाली होती. माझे घर कामाच्या ठिकाणापासून खूपच जवळ आहे म्हणून मी कामावर गेले होते. डोंगरावर आमचे घर आणि डोंगर उतरला की माझे कामाचे ठिकाण. इंगल्स मध्ये खूप वेगळे वातावरण होते. सर्व स्टोअर्स जवळ जवळ रिकामेच होते. गर्दी असलेले स्टोअर आणि रिकामे स्टोअर एका पाठोपाठ डोळ्यासमोर येत होते आणि असा बदल पाहून मजाही वाटत होती. असा खूप वेगळा कामावरचा दिवस अनुभवायला मिळाला. डेली सेक्शनला ऍसिस्टंट मॅनेजर, मी आणि अजून दोघी होत्या. आणि दोघे पुरूष माणसे होती. ब्रेकफास्ट साठी आणि जेवणासाठी काहीजण आली होती.



मी मला होता होईल तितके काम केले आणि एकीने मला घरी सोडले. मी तिचे खूप आभार मानले.घरी आले आणि चहा घेतला. शनिवारचे जेवण बनवलेले रविवारी आणि सोमवारी सकाळीही कामाला आले. पॉवर गेली नाही. पण इंटरनेट अधून मधून जात होते. रविवारी पण खूप दमायला झाले. चहा घेऊन पांघरूण घेऊन झोपले. स्वयंपाकाचे काम नव्हते त्यामुळे रिलॅक्स वाटत होते.सकाळी सकाळी बर्फ काढायचा व्यायाम झाला. आणि कामावर पण उदपादन विभागात मी एकटीच असल्याने दमायला झाले. रात्री काही करायचे नव्हते. जेवून झोपलो. पण मला काल आणि परवाही अजिबात चांगली झोप लागली नाही.




आज सकाळी लवकरच जाग आली. आजचे तापमान वाढले होते. गरम झाले आणि बर्फ वितळायला सुरवतही झाली. आज दुपारी पण फक्त भाजी केली. पोळ्या केलेल्याच होत्या. त्या कामी आल्या. आज दुपारी जेवल्यावर मात्र जरा चांगली झोप लागली. उठल्यावर अर्थातच चहा आणि परत थोडी आडवी झाले. संध्याकाळी अपार्टमेंटच्या आवारात एक चक्कर मारून आले. छान वाटले चक्कर मारताना. निसर्गाचे रूप बघताना फ्रेश वाटते नेहमीच ! उद्या सनी वेदर आहे. उठल्यावर सूर्योदय चांगला बघायला मिळेल असे वाटत आहे.
शुक्रवारी दुपारपासून आज सकाळपर्यंत स्नो पडत राहिला. कधी हळू हळू तर कधी खूप जोरात. तर कधी स्नो थोडी विश्रांतीही घेत होता. १८ इंच स्नो पडेल असे वर्तवले होते. पण १४ इंचच पडला. मायनस मध्ये तापमान आज रात्री आहे. तापमान जास्त कमी न गेल्याने बराच स्नो जमिनीवर पडून लगेच वितळत होता सुरवातीला. झांडावरही जास्त साठला नव्हता. प्रत्यक्षात जेव्हा बाहेर पडलो तेव्हा कळाले की बराच स्नो फॉल झालेला आहे. तापमान सारखे बदलत होते. शून्य डिग्री सेल्सिअस, तर कधी थोडे जास्त, तर कधी मायनस मध्ये. या वादळामध्ये विंडचिल नव्हती ते एक बरे झाले. सतत ३ दिवस थोडा थोडा करत स्नो पडला. वादळामुळे तिनही दिवस वेगवेगळे गेले. भरपूर काम, नंतर आराम, जीवनात वेगळे असे काहीतरी
घडले की बरे वाटते. मन नव्याने प्रफुल्लीत होते. Rohini Gore



Wednesday, November 14, 2018

पानगळीचे रंग






















Collage photos






फोटोचे एकत्रिकरण केले आहे ते सर्व फोटोज मी काढलेल्या फोटोंमधून घेतलेले आहेत. दिवाळी, होळी, निसर्ग आणि  ऋतू

पानगळीचे रंग











गेल्या १७ वर्षात पानगळीचे रंग इतके गडद पहिल्यांदाच दिसले. मी कामावरून येताना सगळीकडे ही रंगांची बहार
दिसत होती.
किती फोटो काढू नि किती नाही असे माझे झाले होते. सगळे फोटो इथे ब्लॉगवर अपलोड करत आहे.