Wednesday, September 19, 2018

दीड दिवसाचा गणपती

मी सासरमाहेरची कोब्रा असल्याने सासूआईकडे दीड दिवसाचा गणपती ! सगळे सणवार कसे अगदी सुटसुटीत. घोळ घालणे घाटे आणि गोरे यांना अजिबात सहन होत नाही.  तर आम्ही दोघे लग्नानंतर पवईला राहत होतो आणि गणपतीला घरी पुण्याला जायला आम्ही दोघेही उत्सुक असायचो.





गणपतीच्या आदल्या दिवशी डेक्कनएक्सप्रेसने रिझर्वेशन न करताच जायचो. एक छोटी सुटकेस असायची.  गाडीला खूप गर्दी असायची.उभ्यानेच प्रवास करायचो. घरी आलो की गरमागरम चहा सासूबाई करायच्या. मग कामाला सुरवात. आमच्या घरी आम्ही दोघे, सासुसासरे, दोन दीर एक जाऊ आणि चुलत सासुसासरे , चुलत दीर आणि नणंद असायची. गणपतीच्या दिवशी विनुचा मित्र हरिश हा ब्राह्मण म्हणून जेवायला असायचा. सासूबाई त्यांच्या दीरांना विचारायच्या, " काय हो भाऊजी किती नारळ लागतील आपल्याला" ते म्हणायचे कमीत कमी
१० ते १२ लागतील. मग घेऊन याल का मंडईतून. लगेच भाऊजींची स्वारी मंडईत जायला निघायची. नारळ घरी आले की सर्व जण नारळ खवायला बसायचे. शेजारणींकडून २ विळ्या आणि घरातली एक असायची. नारळ खवून झाले की सासूबाई मोदकांचे नारळ तयार करून ठेवायच्या. मंडई जवळच असल्याने बाकीचे  सर्व आणायला विनू आणि काका जायचे सकाळी उठून. चुलत सासूबाई आणि चुलत नणंद आवरून यायच्या. आधी सगळा स्वयंपाक करून नंतर सासूबाई मोदकांसाठी उकड करायला घ्यायच्या. मोदक वळण्यामध्ये गोऱ्यांच्या घरात माझी कॉलर एकदम ताठ असायची कारण आईकडे गणपतीत आम्ही दोघी बहिणी आईला मोदक वळायला मदत करायचो. तसे मला बऱ्यापैकी वळायला जमायचे. माझ्या सख्या सासूबाई, जाऊ,  चुलत सासूबाई आणि नणंद अगदी मैत्रिणीसारख्या. आम्ही सगळ्या जमलो की एकमेकींकडे पाहून हासायला सुरवात.  मोदकांवरून तर हासणे खूपच व्हायचे. चुलत सासूबाई म्हणायच्या "ए रोहिणी कडे बघून सगळ्यांनी मोदक वळा हं" आमचे नाही बुवा चांगले होत. लगेच फिदीफिदी हासणे सुरू व्हायचे.

 
 
सासूबाईंनी उकड काढून दिली की मी ती मळून घ्यायचे आणि सर्व मोदक वळायला सुरवात करायचे. एकेकाने मोदक करून ठेवले की हासायला सुरवात. मोदकांची नाके बघण्यासारखी. एका मोदकाचे नाक जाडजूड तर एकाचे फेंदारलेले तर एकाचे बसके. एकाचे खूपच सरळ तर एकाचे खूप उंच ! काही मोदक खाली बसलेले तर काही मोदकांना कळ्यांचा पत्ताच नाही. ए, चला हं पटपट आवरा बरं !  सासूबाई ओरडायच्या. मग चांगले चांगले मोदक बघून त्या आधी त्या उकडायच्या नैवेद्यासाठी. सगळे मोदक उकडून झाले की सर्व जेवायला बसत. मग सासरे , चुलत सासरे, विनू, दोघे दीर यांच्या मोदकांवर कॉमेंटी सुरू व्हायच्या. हा मोदक कुणी केला गं ? अशी विचारणा व्हायची. मग " मी नाही बाई " अशी सारवासारवी. काही मोदक हसरे तर काही मोदकांची पारी इतकी  पारदर्शक की पारीतून सारण दिसायचे. काही मोदक फूटून सारण बाहेर यायचे. मग विचारणा व्हायची असे कसे झाले मोदक? सासूबाई म्हणायच्या काही नाही हो. खा. चांगले आहेत ते. काही मोदक हासलेत. असे म्हणले की आम्ही पण " हासरे मोदक ??" म्हणून हासायचो.  काही वेळेला आमची नजरानजर झाली तरी हासायचो. हासायला काही कारणच नसायचे. चुलत सासूबाई म्हणायच्या. ए बास हं आता.



ए हा कोणी केला गं मोदक? किती पॅचेस लावलेत? मोदक करताना तुटला की आम्ही उकडीचे पारीला पॅच करून लावायचो. हा मोदक आहे की लाडु? काही मोदकांच्या कळ्या खूप बाहेर आलेल्या. गणपतीच्या दिवशी हासतखेळत मोदक करायचो आम्ही सर्व जण. मोदक करता करता तयार झालेला  मोदक हातावर ठेऊन विचारायचो. हा बघं गं कसा झालाय? छान आहे की !
नको जाऊ देत. आपण लाटूनच करू ना. ते चांगले होतात बघ. चुलत सासूबाई पोलपाटावर उकडीचा गोळा थोडा लाटायच्या आणि मग त्याला कळ्यांचा आकार द्यायचा. मग थोडे फार लाटून थोडेफार हाताने वळून वेगवेगळ्या आकाराचे मोदक तयार व्हायचे. आणि आम्ही सर्वजणी पोट धरधरून हासायचो. जेवताना बाकीचे पण सर्व मुद्दामूनच हा कोणी केला मोदक? की परत हशा पिकायचा.  असा हा  सासरच्या गणपतीचा दिवस हासण्यामुळे खूपच लक्षात राहिला आहे.



Saturday, September 15, 2018

फ्लोरेन्स नावाचे वादळ

फ्लोरेन्स नावाचे प्रचंड मोठे वादळ आले त्यात विल्मिंग्टन या शहराची खूपच मोठी हानी झाली आहे. खूप वाईट वाटत आहे. या शहरात आम्ही २००५ ते २०१५ पर्यंत राहत होतो. जवळपास असणारे सर्व समुद्रकिनारे पाहिलेत. तिथले बरेच फोटोज घेतले आहेत. केप फिअर नदीवर तर दर शनिवार रविवार पैकी एक दिवस चालायला जायचो.नदीवर बरेच सूर्यास्त पाहिले. तिथे तर पाणीच पाणी झाले आहे. एका विडिओ मध्ये आणि न्यूज चॅनलवर सर्व प्रकारची झालेली हानी दाखवत आहेत. पेट्रोल पंप उध्वस्त झाले आहेत. कॅरोलायना बीचवर एकीकडे समुद्र आणि एकीकडे रस्त्यावर पाणी आहे. राईटसवील समुद्रकिनाऱ्याची तर खूपच वाट लागली आहे. मोठमोठाली झाडे मुळासकट खाली जमिनीवर पडली आहेत. सर्व रस्तेच नाही तर विल्मिंग्टनपासून सुरू होणारा महामार्ग ४० नेस्तनाबूत झाला आहे. रस्ता दिसतच नाहीये. तिथे फक्त पाणी चिखल आणि असंख्य पाने आणि झाडे पडली आहेत. घरांची छपरे उडाली आहेत. जवळजवळ ४० इंच पाऊस झाला आहे. न्युजमध्ये असे सांगत आहेत की तिथे महिनाभर इलेक्ट्रीसिटी नसणार आहे. न्यू बर्न जॅक्सनविल या छोट्या शहरांची पण खूप नासधूस झाली आहे. हे वादळ आले तेव्हा ते प्रचंड मोठे म्हणजे ५०० मैल व्यासाचे होते.




विल्मिंग्टन पासून ऍशविल पर्यंत आम्ही ज्या रस्त्याने आलो अगदी त्याच रस्त्याने हे वादळ येत आहे. विल्मिंग्टन शहरातून बाहेर पडण्यासाठी आधी ७४/७६ रस्ता नंतर महामार्ग ९५ नंतर २० कोलंबिया - साऊथ कॅरोलायना, नंतर ते २६ स्पार्टनबर्ग महामार्गाने ऍशविलला म्हणजे उद्या येईल. पण हे वादळ इथे येईपर्यंत पार मरतुकडे होऊन गेलेले असेल. वादळ जरी साऊथ कॅरोलायना कडे सरकले असले तरीही अजून विल्मिंग्टन, रॅले मध्ये पाऊस पडत आहे.मनात विचार चालू आहेत की आपण आत्ता तिथे राहत असतो तर काय करावे लागले असते? पहिले म्हणजे शहर सोडायलाच लागले असते आणि ते सुद्धा वेळेवर. नंतर विचार करून जाऊ कि नको असे करत बसलो तर अजूनच बरेच अडथळे निर्माण झाले असते. घर सोडून जाताना एक आठवडा पुरेल असे सर्व काही घ्यायला लागले असते. कपडे, औषधे, थोडे अन्न आणि पाणी. शिवाय होॅटेल बुक करून जास्तीत जास्त उंचावर म्हणजे आम्ही आता जिथे राहत आहोत तिथे आलो असतो. डेबिट क्रेडीट कार्डे, फोन, लॅपटॉप, कॅश, असे सर्व काही बरोबर घेऊन जे जे काही सुचेल तेही बरोबर घेऊन जरी निघालो असतो तरी वाहतुक मुरंबा लागला असता.










आणि वादळ शमून गेल्यावरही परत आपल्या शहरात गेल्यावर म्हणजे तसे पटकन जाताही आले नसते. कारण रस्त्यावरून जाता आले नसते. शिवाय तिथे गेल्यावर घरातल्या वस्तुंची काय हानी झाली असेल? याचे विचार मंथन, शिवाय पॉवर नाही. त्यामुळे इंटरनेट नाही. फोन नाही. असे एकेक करून बरेच विचार मनात येत आहेत. विल्मिंग्टन शहरातले दिवस आठवत आहेत. या शहराची प्रलयासारखी झालेली अवस्था न्युज मध्ये पाहून खूप वाईट वाटत आहे. :( Rohini Gore

Thursday, September 06, 2018

फोटोग्राफी (1)



मी पाठवलेले अजून २ फोटो इथे शेअर करत आहे. ली रिंगरच्या पेजवर ते आहेत. अजून एक फोटो मी पाठवला होता ढगांचा तो हवामानतज्ञ ली रिंगरने वेदर शॉट ऑफ द डे मध्ये काल दाखवला. तो टिव्ही वरचा फोटो मला बघता आला नाही कारण की केबल चॅनल मध्ये आम्ही जिथे राहतो ते शहर कव्हर होत नाही. म्हणून त्याने मला स्क्रीन शॉट पाठवला. तो इथे शेअर करत आहे. वरून तिसरा फोटो हा वेदर शॉट ऑफ द डे आहे जो टिव्ही वर १४ न्यूज चॅनलवर दाखवला.  

Saturday, August 18, 2018

१८ ऑगस्ट २०१८

काल आणि आज सुट्टी असल्याने घरातली कामे झाली आणि आरामही झाला. आज सकाळी उठले तेव्हा हवा खूप छान होती. फॉल सीझन सुरू झाल्यासारखेच वाटत होते. गरम नाही. आर्द्रता नाही आणि पाऊसही नाही. साफसफाईची आणि इतर काही कामे उरकली आणि आज दोघांनाही कामावर जायचे नसल्याने काहीतरी वेगळे करायचे असे ठरवले. मागच्या शनिवार सारखा काहीतरी वेगळा असा स्वयंपाक आज करायचा नाही तर बाहेरच जेवायला जायचे असे ठरवून बाहेर पडलो. कितीतरी महिन्यांनी बाहेर जेवायला गेलो. त्यानंतर डाऊनटाऊनला फिरलो. झाडांवरची पाने थोडा थोडा रंग बदलायला लागलेली दिसली त्यामुळे प्रसन्न वाटले आणि डाऊनटाऊनला असलेले मिनरल्सचे संग्रहालय पाहिले. तिथे किती फोटो घेऊन न किती नाही असे झाले मला. खूपच सुंदर संग्रहालय आहे. आज कानातले आणि गळ्यातले सोन्याचे घातले. मागील भारतभेटीमध्ये नेकलेस आणि कानातले असा सेट खरेदी केला होता. इथे कोणतेही सणसमारंभ होत नाहीत त्यामुळे सोन्याचे दागिने घालायची वेळच येत नाही. नुसते पडून राहण्यापेक्षा आज घालावे असा विचार आला आणि विल्मिंग्टनला घेतलेला उडत्या बाह्यांचा पिवळा टॉपही घातला.




खरेच असे काहीतरी वेगळे केले की जामच उत्साह येतो. मिनरल्स संग्रहालयात एक बाई कानातले बनवत होती. मला लगेचच कानातले खरेदी करण्याचा मोह झाला. तिने काही कानातले बनवलेही होते.ती म्हणाली की तुला पाहिजे ते रंग तू निवड मी तुला तुझ्यासमोर तुझ्यासाठी कानातले बनवून देते. मी माझा आवडता जांभळा आणि केशरी रंग निवडला. खूप वेगळ्या आकाराचे कानातले बनवून घेतले. मला तर खूपच आवडून गेले आहेत. डाऊनटाऊनला फूटपाथवरून फिरताना खूप छान वाटते. जेव्हा आम्ही हँडरसन मध्ये नव्याने रहायला आलो तेव्हा सुरवातीला इथल्या फूटपाथवर चालायचो. आज जवळजवळ अडीच वर्षानंतर डाऊनटाउनला फिरायला गेलो. मला नोकरी लागल्यापासून शनिवार रविवार मी कामावर आणि विनायक घरी असेच चित्र असते. सध्या मला शनिवार ऑफ मिळायला लागला आहे. तसे काही वेळेला पूर्वी पण मिळाला आहे पण आता ठरवले आहे की शनिवार ऑफ मिळाला की काहीतरी वेगळे करायचे म्हणजे उत्साह येतो. आत्ता रात्री उसळ केली आणि डबा भरला. उद्या कामावर जाण्यासाठी उत्साह आलेला आहे. आणि नवीन कानातले पण घालून जाणार आहे. फोटो इथे अपलोड करत आहे. :) Rohini Gore



Tuesday, August 14, 2018

स्वातंत्र्यदिनाच्या शुभेच्छा !







तुम्हां सर्वांना भारतीय स्वातंत्र्यदिनाच्या हार्दिक शुभेछा ! काल मी एक तिरंगा बनवला. आणि आज मी सकाळी उठून फेबुवर गेले तर मला
फेबुने मी या आधी बनवलेल्या सर्व तिरंग्यांची आठवण करून दिली. ती येथे शेअर करत आहे. तिरंगा बनवण्यासाठी वापरलेले फोटोज हे
मी काढलेल्या फोटो अल्बम मधले आहेत. कोलाज मध्ये फॉल कलर्स, आकाश, फुले, पाने, गवत आणि सिमला मिरची, नारळाचा खव,
कोथिंबीर, कांदा आणि गाजर वापरले आहे.

Tuesday, July 24, 2018

आज इथं तर उद्या तिथं ... (१२)

विल्मिंग्टन मध्ये राहत्या घराचा पसारा आवरायला घेतला. पहिल्यांदा काय काय टाकायचे ते ठरवले. निर्जीव गोष्टींमध्ये आता जास्त अडकून बसायचे नाही. आणि पहिली आठवण, असुदे, राहुदे, नंतर टाकू हे आता बास झाले. उचला आणि गोष्टी फेका. किती पसारा ठेवणार आहात तुम्ही? मनाला बजावले. अडगळीच्या खोल्या होत्या हे सर्व सामान ठेवायला. पण आता १० वर्षांनी जागा सोडून दुसरीकडे जात आहोत त्यामुळे त्या न वापरात असलेल्या गोष्टी दुसरीकडे वाहून नेण्यात काहीच अर्थ नाही. फेकून देववत नाहीत कारण त्या गोष्टींमागे काही आठवणी असतात हे ठीक आहे पण आता नको हं !




क्लेम्सनला राहत असताना पहिलावहिला आणलेला डेस्कटॉप आणि त्याला जोडून असलेला सीपीयु, त्याबरोबर त्याच्या अनेक वायरी होत्या. डेस्कटॉप मध्ये व्हायरस शिरल्याने तो बंद झाला होता. तो फेकून दिला. एकेक करत बऱ्याच गोष्टी फेकून दिल्या. नंतर घेतलेला गेटवेचा लॅपटॉपही बंद झाल्याने तो होता, तोही टाकला. वेबकॅमचे किती कौतुक होते सुरवातीला. तो काही दिवस वापरला. ऑनलाईन झालेल्या मित्रमैत्रिणींना या वेबकॅम मधूनच बघितले होते. तो फेकून दिला. अगदी सुरवातीला अमेरिकेत आलो तेव्हा कळाले की डॅलसवरून २४ तास हिंदी गाणी प्रसारित होतात. त्यामुळे वाल मार्ट मधून घेतलेला पहिलावहिला टु-इन-वन तो बिघडला होता. तो टाकला. त्याचबरोबर पहिलावहिला घेतलेला टील्लू टिव्ही पण फेकला. भारतावरून आणलेल्या हिंदी सिनेमांच्या गाण्यांच्या कॅसेट सुरवातीला या टु-इन-वन वर ऐकत होतो. शिवाय रेडिओवर प्रसारित होणारी हिंदी गाणी पण मी खूपच एनजॉय केलेली होती. तो टु-इन-वन फेकून दिला पण हिंदी गाण्यांच्या कॅसेट मात्र अजूनही आहेत. त्या फेकवत नाहीत. नंतर डिव्हिडी प्लेअर, सीडी प्लेअर फेकले. डिव्हीडी प्लेअर वर पूर्वी १ डॉलर ला एक सिनेमाची कॅसेट मिळायची. किती कौतुक होते त्यावेळेला. नंतर सीडी प्लेअर आणला होता त्यावर सीडी आणून हिंदी सिनेमा बघत असू. काही विकत घेतल्या होत्या. एका मित्राने त्याच्याकडे असलेल्या काही डिव्हिडी कॅसेट दिल्या होत्या. त्या खूपच जुन्या होत्या. त्या फेकल्या. डिव्हीडीवर एका विद्यार्थ्याने आम्हाला ४ त ५ सिनेमे रेकॉर्ड करून दिले होते. त्यातल्या फक्त २ आठवण म्हणून ठेवल्या आहेत. एक चुपके चुपके आणि छोटीसी बात.




एका मित्राने त्याच्याकडे असलेला एक सिंगल बेड आम्हाला दिला होता. मास्टर बेड आम्ही विकत घेतलाच होता. पण तो म्हणाला हा सिंगल बेड मी बॅचलर होतो तेव्हा घेतलेला आहे आणि तो तसाच पडून आहे. चांगला आहे. तो घेऊन जा. तुझ्याकडे कुणी आले तर उपयोगी पडेल आणि तसा त्याचा उपयोग झाला पण. क्लेम्सन मधल्या २ विद्यार्थिनी आमच्याकडे रहायला आल्या होत्या. त्यांना झोपण्यासाठी उपयोग झाला. वरदा आली होती. तिलाही झोपण्यासाठी उपयोग झाला. नंतर तो बेड माझाच होऊन गेला. कारण की दुसऱ्या बेडरूम मध्ये हा बेड होता आणि मी त्यावर बसून काही ना काही लिहीत असे. दुपारची वामकुक्षी इथेच होत असे. १० वर्षे वापरला
आणि खराब झाल्याने तो टाकून दिला. जिन्यावरून आम्ही दोघांनी खूप जड असलेली गादी आणि त्याखालचा बेस धरून हळू हळू करत थोडा रस्त्यावरून हळूहळू करत कचऱ्यापेटीच्या इथे ठेवून दिला. नंतर खांदे मान हात खूपच दुखायला लागले. इथे कुठले आलेत हमाल. इथे आपणच ऑल इन वन असतो.




फूड प्रोसेसर आणला होता. त्यात कणीक भिजवायचे. तोही एकदा मोडला. लगेच अडगळीच्या खोलीत टाकला. आणि नंतर शेवटी कचरापेटीत टाकून दिला. क्लेम्सन मधल्या एका विद्यार्थीनीने तिच्याकडचा छोटा मायक्रोवेव्ह दिला होता. तोही मोडला आणि नंतर दुसरा नवीन विकत घेतला. तोही असाच अडगळीच्या खोली पडून होता तोही टाकला. लगच्यालगेच टाकणे होत नाही. टाकवत नाही. हल्ली जगभरच वस्तू मोडल्या की फेकून देण्याशिवाय दुसरा मार्ग नसतो. इथे तर नसतोच. इथे रिपेअर ही भानगड नाहीच. अगदी पूर्वी आपण चपला तुटल्या तरी त्या चांभाराकडून दुरूस्त करून वापरायचो. आता वापरा आणि फेका. तसेच अन्नाचेही आहे.
फ्रोजन फूड आणा. खा आणि फेका. जमाना बदल गया है. काही वेळेला वाटते हे सर्व मी उगाचच फेकून दिले. कालांतराने याच गोष्टी म्हणजे डेस्क टॉप - लॅप टॉप, डिव्हीडी कॅसेट, ऑडिओ कॅसेट आणि बरच काही जतन करून ठेवायला पाहिजे. म्हणजे पुढील येणाऱ्या पिढ्यांना हे दाखवता येईल. ते विचारतील हे काय आहे ? तेव्हा आपण सांगू की या ऐतिहासिक गोष्टी आहेत. :D आता तर स्मार्ट फोनमुळे सर्व जग हातात आले आहे.




युट्युबमुळे फुकटची गाणी सर्व भाषांमधलीअनेक वेळा बघता येतात. अनेक वेबसाईटवरून गाणी ऐकता येतात त्यामुळे काही इलेक्ट्रॉनिकच्या गोष्टी आता काळाच्या आड गेल्या आहेत. खरे तर मला टिव्ही पण टाकून द्यावासा वाटत होता कारण की इंटरनेट मुळे कॅंपुटर वर आम्ही जास्त वेळ घालवत होतो. म्हणजे लेखन वाचन, गाणी ऐकणे. वगैरे. आपली मराठीवर मालिका बघणे. शिवाय युट्युबवर सिनेमे बघणे इ. इ. विल्मिंग्टन मध्ये आल्यावर जेव्हा मोठा टिव्ही घेतला तेव्हा डिश घेतली होती व त्यावर इंडियन ३ चॅनल घेतले होते. इंग्रजी फूड चॅनल, वेदर चॅनल, हिस्ट्री आणि इएसपीएन या चॅनलवर बरेच काही बघत होतो. इंग्रजी सिनेमे केबल वर पाहिले होते. केबल मुळे काही महिने चांगले वाटते. पण नंतर तेचतेच चालू राहते. त्यामुळे काही वर्षांनी आम्ही फक्त बेसिक चॅनलच ठेवले होते. उगाच केबलचे पैसे भरत बसायचे. पण विनू म्हणाला की बेसिक चॅनल पुरता टिव्ही असू दे. मुख्य म्हणजे वेदर कळते त्यामुळे असू दे. ट्रेड मिल घेतली होती ती पण मला नको होती. ट्रेड मिल घेण्याच्या मी विरूद्ध होते पण विनू म्हणाला की हिवाळ्यात बाहेर फिरता येत नाही तर निदान यावर तरी चालू. सुरवातीला तो चालत होता. पळतही होता. पण काही महिनेच केले गेले. नंतर त्याची पाठ दुखायला लागली. मी पण त्यावर थोडी चालले. पण माझी तर लगेचच पाठ दुखायला लागली. मी त्यावर नंतर कधीच चालले नाही. पळणे तर अशक्य आहे. मला मशीनवर व्यायाम करायला आवडत नाही.









मी विनुला म्हणाले की आपण व्यायाम तर करतोच ना आणि चालतोही. हिवाळ्यात फक्त चालायचे नाही.
इथे आल्यापासून जे १, जे २, विसा आणि एच १, एच ४ विसा चे कागदपत्र ते अगदी ग्रीन कार्डासाठी जमवलेली कागदपत्रे आणि त्याच्या झेरॉक्स कॉपीज असे अनेकाअनेक कागद मी फाडून फेकून दिले. फक्त युएससीआयएस कडून आलेली कागदपत्रे फाडली नाहीत. तीही फाडली असती तर काहीच बिघडणार नव्हते. पण एक आठवण म्हणून ती ठेवली आहेत. अजून काही गोष्टी मात्र मी कधीच फेकू शकणार नाही. त्या मी मरेपर्यंत ठेवणार आहे. पहिलावहिला कॅमेरा, नंतर दुसरा, नंतरचा पहिलावहिला डिजिटल कॅमेरा, दुसरा डिजिटल कॅमेरा. शिवाय अगदी पहिल्यांदा फोटोग्राफीला सुरवात केली की ज्या छायाचित्रांच्या प्रिंट काढायला लागायच्या त्या निगेटिव्ह प्रिंट त्या फेकणार नाहीत. बरेच फोटोही फाडून फेकून दिले जे चांगले आले नव्हते. मोजकेच फोटोज ठेवले. २ विकत घेतलेले फोटो अल्बम ठेवले आणि १० ते १५ , १०० पानी वह्या आहेत की ज्यामध्ये मी लिहिलेले आहे माझ्या हस्ताक्षरात ते कधीही टाकणार नाही. पॅरालीगल डिप्लोमा करता २ सेमेस्टर मी कॉलेज मध्ये गेले होते तिथे झालेल्या असाईनमेंटच्या प्रिंटचे कागद आणि परीक्षेचे पेपर्स ज्यावर मार्क दिलेले आहेत ते कधीही फेकणार नाही. नवीन शहरामधल्या कॉलेजमध्ये हा डिप्लोमा नाही त्यामुळे हा कोर्स अर्धवट राहिला पण एक कायमची आठवण राहिली ती माझ्यापुरती पुरेशी आहे. सोफ्याबरोबर एक आरामदायी खुर्ची घेतली होती ती टाकून दिली. खरे ती टाकाविशी वाटत नव्हती. पण खूपच खराब झाल्याने टाकण्याशिवाय पर्याय राहिला नाही. ती खुर्ची मात्र आम्ही मूव्हर्स वाल्यांना सांगितले की तुम्ही या खुर्चीचे जे पाहिजे ते करा. आम्हाला नको आहे. या खूर्चीवर मॅट ठेवून मी सर्व रेसिपीजचे फोटो काढलेले आहेत. आणि फोन करताना या खुर्चीवर बसूनच बोलायचो आम्ही. डायनिंग टेबल असूनही मी याच खूर्चीवर बसून जेवायचे. अर्थात खुर्ची गेली तरी तिचा फोटो आहे. कचरा टाकून टाकून दमलो आम्ही दोघेही. :( बाकीचा स्वयंपाकघरातला कचरा तर वेगळाच !




शेवटी शेवटी तर फ्रीज रिकामा करावा लागतो. फ्रीजमधले उरलेसुरले दूध, ज्युस, भाज्या, दही तेही टाकून द्यायला लागते. फ्रीज मधले सर्व काढून तो स्वच्छ करून द्यावा लागतो. शिवाय स्वयंपाक घरातली कपाटे, स्टोव्ह, ओटा, बाथरूम, संडास, सर्वच्या सर्व साफ करून द्यावे लागते. व्यक्युमिंग तर अनेक वेळा करावे लागते. असे करता करता आम्ही सर्व खोक्यात सामान भरून त्यावर चिकटपट्या चिकटवून, त्यावर मार्कर पेनाने बेडरूम. कीचन, हॉल असे लिहिले. प्रत्येक बॉक्सला आकडेही घातले. आमच्या बरोबर न्यायच्या बॅगाही तयार झाल्या. सकाळी ठरल्याप्रमाणे मूव्हर्स आणि पॅकर्सची २ माणसे आणि मोठा ट्रक आला आणि त्यांनी एकेक सामान ट्रकमध्ये भरले. आमचे सर्व फर्निचर त्यांनी प्लॅस्टीकने रॅप केले होते. प्लॅस्टिक रॅपची मोठाली वेटोळी त्यांच्याकडे होती. शिवाय चिकटपट्यांचेही मोठाले वेटोळे होते. प्रत्येक फर्निचला ते प्रदक्षिणा घालून रॅप करायचे. मास्टर बेड सुटा सुटा केला. गाद्यांना एका कपड्यात बांधले. असे करत करत सर्व सामान ट्रक मध्ये जाऊन बसले. आणि आमचे राहते घर रिकामे झाले. त्या रिकाम्या घरात खूपच सुनेसुने वाटायला लागले.





प्रचंड प्रमाणात दमायला झाले होते. १५ दिवसात बऱ्याच घडामोडी घडल्या होत्या. ब्रेव्हार्ड - हँडरसनविल ते परत विल्मिंग्टनला येण्याचा प्रवास १६०० मैल झाला होता. अपार्टमेंटचा त्रासदायक अनुभव आल्यामुळे मानसिकही दमायला झाले होते. ऐनवेळी मिळालेले अपार्टमेंट चांगले होते पण ते खूप मागे आणि आमची जागा मागच्या बाजूला होती की जिथून माणूस दर्शन नाही. कार येता-जाताना दिसत नाही. शिवाय तिसऱ्या मजल्यावर होते. विनू कामावर जाऊन येऊन १२ तास बाहेर असणार त्यामुळे मी एकटीच असणार आहे. त्यामुळे तिथे गेल्यावर माझे कसे होईल ही चिंताही मला होतीच. पण अपार्टमेंट मिळाले हेही सुखदायक होतेच की ! पुढचे पुढे पाहू असे मनाला समजावत होते. कामे करून करून आम्हाला दोघांनाही प्रचंड दमायला झाले होते. निघण्याच्या आधी जेव्हा खाली मांडी घालून बसले तेव्हा डोळ्यासमोरून १० वर्षातल्या सर्व घटना तरळून गेल्या. ट्रक निघाला तसे आम्ही पण दोघे निघालो. मेक्सिकन उपहारगृहात जेवलो आणि नवीन शहरात जाण्यासाठी आमची कार वेगाने धावू लागली. रात्री मोटेल मध्ये आलो आणि दुसऱ्या दिवशी अपार्टमेंटचा ताबा घेतला. काही दिवसांनी रुटीन लागले. विनायकचा ऑफीसला जाण्यासाठीचा रोजचा कारने जाऊन येऊन ५० मैलांचा प्रवासही सुरू झाला. नंतर ३ महिन्यांनी मलाही नोकरी लागली. घरी एकटीने बसून बोअर होण्याची चिंताही मिटली. नोकरीमुळे खूप चपळ झाले. वजनही घटले. त्रासदायक विचारही कमी झाले.




पुढील स्थलांतर साधारण दीड वर्षांनी झाले त्याचे वर्णन लेखाच्या पुढील भागात. :)
क्रमशः ....

Monday, July 23, 2018

आज इथं तर उद्या तिथं .... (११)

अपार्टमेंटचा शोध घ्यायला सुरवात केली पण ब्रेव्हार्ड मध्ये एकच अपार्टमेंट कॉंप्लेक्स सापडले. बाकी सर्व घरे होती. आर्डेन मध्ये जी अपार्टमेंटस होती ती खूप महाग होती. आणि हँडरसनविल मध्येही २ सापडली. ब्रेव्हार्डपासून आर्डेन आणि हँडरसनवील ही जी दोन शहरे होती ती साधारण ३० मैलांच्या अंतरावर होती. आणि विनुला ऑफीसला जाण्यासाठी रोज ६० मैलाचा जाऊन येऊन प्रवास कारने करायला लागला असता. याशिवाय मी पण सबंध दिवस एकटी राहणार होते म्हणजे सकाळी ८ ते रात्री ८ कामावर जाऊन येऊन १२ तास एकटीने काढायचे. विल्मिंग्टन शहरात आम्ही या आधी राहत होतो तिथे विनुचे ऑफीस कारने ५ मिनिटांच्या अंतरावर होते त्यामुळे तो रोज घरी जेवायला येत होता आणि त्यामुळेच मला एकटेपणा आला नाही.




ब्रेव्हार्डच्या अपार्टमेंटवाल्यांना फोन केला आणि अपॉइंटमेंट घेतली. त्यांना सांगितले की आम्ही खूप लांबून येत आहोत त्यामुळे आम्हाला ४ ची वेळ द्या. तशी त्या बाईने वेळ दिली आणि मग लगेचच आम्ही हँडरसन इथे इकोनोलॉज मध्ये एक रूम बुक केली. सकाळी ९ वाजता न्याहरी करून निघालो ते ४ च्या सुमारास पोहोचलो. यावेळी जिपिएस लावले होते. ते अपार्टमेंटचा रस्ता नीट दाखवत नव्हते. शेवटी एके ठिकाणी कार थांबवली आणि रस्त्यावर चालत असलेल्या माणसाला विचारले तर त्यांनी पण धड काही सांगितले नाही. तिथल्या तिथेच फिरत होतो. यामध्ये आम्हाला पोहोचायला थोडा उशीर झाला. आणि तसा टेक्सट मेसेजही त्या बाईला लिहिला. आम्ही पोहोचत आहोत पण आम्हाला पत्ता सापडत नाहीये. तिचे त्यावर उत्तरच आले नाही. मग आम्हीच रस्त्यावरच्या पाट्या वाचून हळूहळू कार चालवत त्याच भागामध्ये इकडून तिकडे फिरलो. सरतेशेवटी अपार्टमेंट कॉंप्लेक्स एकदाचे सापडले. कार थांबवली आणि त्या बाईला फोन केला. फोन उचलायला तयार नाही म्हणून मेसेज लिहिला. की आम्ही आलो आहोत. त्या बाईचा पत्ताच नाही. तिचा मेसेज आला की मी तुमची वाट पाहून गेले पण तुम्हाला अपार्टमेंट पाहता येईल. अमुक एका नंबराचे अपार्टमेंट की जे भाड्याने द्यायचे आहे ते उघडेच आहे वरच्या मजल्यावर आहे ते तुम्ही बघा आणि आवडले तर दुसऱ्या दिवशी सकाळी १० वाजता मला येऊन भेटा.



त्या अपार्टमेंट मध्ये गेलो तर निराशा झाली. एक तर ते अपार्टमेंट कॉंप्लेक्स मुख्य रस्त्याच्या खूप आत होते. आजुबाजूला अजिबात कार जाण्यायेण्याची वर्दळ नाही. २ बेडरूम अपार्टमेंट आम्हाला हवे होते तसे ते होते. रचना पण बरी वाटली. पण स्वयंपाक घरात अंधार वाटला. शिवाय वॉशर आणि ड्रायर्स साठी जे कनेक्शन होते तेही स्वयंपाक घरातच होते. म्हणजे त्या कनेक्शनला आमच्याकडे असलेले वॉशर्स आणि ड्रायर्स लावले असते तर जागा व्यापली असती. स्वयंपाक घराला लागूनच एक मोठी प्रशस्त बाल्कनी होती आणि तिथून मोठमोठाली झाडे दिसत होती. घर खूप जुने वाटत होते. आणि या वरच्या मजल्यावर येण्यासाठी जो जिना होता तो आतून होता आणि तो खूप अरूंद होता. त्या घरात आपले मोठमोठाले फर्निचर आणताना कसा त्रास होईल याची कल्पना येत होती. बेडरूमला लागून ज्या बाल्कन्या होत्या त्याही विचित्र होत्या. उंचीने खूप लहान होत्या. त्यामुळे बाल्कनीत कठड्याला टेकून उभे राहणे शक्य नव्हते. आम्हाला दोघांनाही ती जागा अजिबात आवडली नाही. ही जागा ऑफिसच्या जवळ म्हणजे कारने १० मिनिटांच्या अंतरावर होती. घरी जेवण्यासाठी येता येईल हा विचार होताच पण तरीही या अश्या जुनाट जागेत रहायचे? विचार चालूच होता. ती बाई पण म्हणाली की उद्या येऊन भेटा त्यामुळे आम्ही मोटेलवर गेलो.



डोके भणभणायला लागले होते. एक तर त्या बाईचा खूप राग आला होता. मेसेजला उत्तर नाही. जागा बघायला आलो तर ही बया जागा दाखवणासाठी थांबली नव्हती. मोटेलवर गेलो आणि काय करायचे असा प्रश्न सारखा सतावत होता. बाकीच्या अपार्टमेंटचे फोन नंबर घेऊन ठेवले होते. हँडरसनविल शहरात २ अपार्टमेंट कॉंपेक्सचा फोन नंबर होता. पण आयत्यावेळी जागा उपलब्ध असतील का आणि नसल्या तर काय करायचे. एकूणच सर्व विचारांनी डोके दुखायला लागले होते. बाहेर जाऊन पिझ्झा खाल्ला आणि झोपलो . झोपेत पण ती जागा येत होती आणि या जागेत आपण रहायचे या विचाराने निराशाही येत होती. सकाळी उठल्यावर अजून एका माणसाचा फोन आला की आमच्याकडे एक जागा आहे. म्हणजे त्या आवारात दुसरीकडे एक जागा होती त्याच अपार्टमेंट कॉप्लेक्स मध्ये.तर विचार केला आता एक जागा पाहिली आहे दुसरी पण पाहू. ती बरी वाटली तर दोन पैकी कोणती जागा फिक्स करायची ते ठरवू. आणि सुरवातीला ६ महिन्याच्या लीजवर घेऊ. वेळ इतका काही कमी होता की जागा बुक करूनच निघायला हवे होते. कारण की ५ दिवसांनी आम्हाला सर्व सामानासकट इथेच रहायला यायचे होते.



विलमिंग्टन इथल्या राहत्या जागेत सामानाची बांधाबांध करायला सुरवात केली होती. खोकी आणून पडली होती. तिथल्या मॅनेजर बाईला सांगितले होते की आम्ही जागा सोडून जात आहोत. घरात पसारा दिसायला सुरवात झाली होती. जागा बुक करून मग ५ ते ६ दिवसात बरीच कामे करायची होती. सकाळी बरोबर १० वाजता आदल्या दिवशी पाहिलेल्या जागेत आलो. त्या बाईला फोन केला. ही बाई फोन उचलायलाच तयार नाही ! टेक्स्ट मेसेजला उत्तर नाही. दुसऱ्या बुवाला फोन केला तर त्याचाही पत्ता नाही. अरे काय चाललयं काय? यांना खरच जागा भाड्याने द्यायची आहे की नाही?? खूप संताप येत होता. तिथे तासभर थांबलो आणि विनू म्हणाला की आपण कंपनी मध्ये जाऊ आणि तिथल्या लोकांना विचारू की तुम्ही जिथे राहता तिथे जागा आहे का? तिथे २ भारतीय होते. तिथे गेलो आणि त्यातला एक जण म्हणाला की इथे ब्रेव्हार्ड मध्ये जागा मिळणे खूप कठीण आहे. आम्हाला पण असेच अनुभव आलेत. एकाने तर आम्हाला सांगितले की त्या बाईने उत्तर दिले नाही हे चांगलेच आहे. मी तिथे राहत होतो. १५ दिवसात ती जागा सोडून दुसरीकडे रहायला गेलो. तिथे खालच्या मजल्यावर एक बाई राहत होती ती खूप स्मोकिंग करायची त्या धुराच्या वासाने आम्ही ती जागा सोडून दिली.



तिथे एक दुसरा भारतीय होता तो म्हणाला की हँडरसनवील मध्ये २ अपार्टमेंट कॉंप्लेक्स आहेत मी तिथल्या एका जागेत राहिलो आहे. जागा छान आहे. हीच ती जागा की जिथे आम्ही आता राहतो. आणि माझे कामावर जाण्याचे ठिकाण इथून १० मिनिटांच्या अंतरावर आहे. अर्थात तिथे आम्हाला त्यावेळी अपार्टमेंट उपलब्ध नसल्याने मिळाली नाही. या जागेच्या ५० मिनिटांच्या चालण्याच्या अंतरावर एक अपार्टमेंट कॉंप्लेक्स होते तिथे फोन केला तर ती बाई म्हणाली की तुम्ही या. एक जागा उपलब्ध आहे. कंपनीतल्या २ भारतीय मित्रांचे आभार मानून आम्ही जागा बघण्यासाठी ब्रेव्हार्ड मधून परत हँडरसनवीलला आलो. मोटेल सकाळीच सोडले होते. तिथून निघताना न्याहरी केली होती त्यामुळे बरे झाले. दुपारी १ च्या सुमारास आम्ही ब्रिटनी प्लेस मध्ये आलो. तिथे आलो आणि " आहा किती छान" हे शब्द बाहेर पडले. तिथल्या मॅनेजर बाईनी आमची सर्व माहीती विचारली. फॉर्म भरून घेतले. जी जागा उपलब्ध आहे ती ४ दिवसांनी खाली होणार आहे त्यामुळे ती जागा दाखवता येणार नाही. पण तुम्हाला दुसरी जागा दाखवते. जी जागा दाखवली ती आम्हाला आवडली. पण आम्हाला जी जागा मिळणार होती ती तिसऱ्या मजल्यावर होती आणि तिथल्या आवाराच्या बरीच मागे होती आणि त्यातुनाही ती मागच्या बाजूला होती की जिथून फक्त झाडेच दिसतील. ही जागा आवडली. फक्त एक होते की रेल्वेच्या डब्यासारखे हॉल - बाजूला किचन आणि हॉलला लागूनच एकाला एक लागून २ बेडरूम होत्या. एकच बाल्कनी होती आणि त्या बाल्कनीला एक मोठे दार होते. ते दिवसा उघडे ठेवता येणार होते. रात्री मात्र ते दार बंद करावे लागणार होते. त्यामुळे बंद डब्यासारखेच हे अपार्टमेंट होते. अर्थात दोन्ही बेडरूमना खिडक्या होत्या.पण आमच्याकरता वेळेला जागा मिळणे हे अगदी अत्यावश्यक होते. अपार्टमेंट बुक केले आणि तिथून निघालो. जागेचे सर्व सोप्सकार होईपर्यंत ३ वाजायला आले होते आणि प्रचंड प्रमाणात भूक लागली होती.




पेट्रोल संपायला आले म्हणून त्याकरता एक एक्झीट घेतली आणि तिथेच पिझ्झा इन ची पाटी दिसली. इथल्या पिझ्झाने एक सुखद धक्का दिला. सलाडही खूप छान होते. पिझझाही खूप छान होता. कोक बरोबर सलाड आणि पिझ्झा खाऊन आत्मा तृप्त झाला होता आणि अपार्टमेंट मिळाल्याने भणभणारे डोकेही शांत झाले. घरी पोहोचायला रात्रीचे ११ वाजले. एका त्रासदायक अनुभवाची भर पडली होती. विनायकने कंपनीचा राजिनामा दिलाच होता त्यामुळे आफीसमध्ये जाऊन उरलेले काम फक्त मार्गी लावायचे होते. मूव्हर्सला फोन करून झालेला होता त्यामुळे त्यांना निश्चित तारीख सांगितली. ते म्हणाले आम्ही त्या तारखेला सकाळी १० ला येतो तोपर्यंत तुम्ही तुमचे इतर सामान खोक्यात भरून आणि त्याला चिकटपट्या चिकटवून तयार ठेवा. त्या मूव्हर्स वाल्यांनी पण आम्हाला वेगवेगळ्या साईजची खोकी आणून दिली. घरात अर्धवट भरलेली काही खोकी होतीच. घराचा परत एकदा मोठाच्या मोठा पसारा आवरायचा होता.तो पसारा कसा आवरला, सामानाची बांधाबांध कशी केली, कोणकोणते सामान टाकून दिले हे सर्व या लेखाच्या पुढील भागात लिहिते. :) Rohini Gore

क्रमश : ...