Saturday, July 07, 2018

आपला मराठी बिग बॉस

आपला मराठी बिग बॉस बद्दल थोडेसे ....


सई, पुष्कर, मेघा यांचे त्रिकुट मोडले. मेघाने आयत्या वेळेस आस्तादला कॅप्टन पदाबद्दल तिचे मत दिले आणि ती म्हणाली की मला आता कॅप्टन पद नको आहे. बिग बॉसने सांगितले असताना की तुम्ही वेळ घ्या, चर्चा करा आणि मग तुमचा उमेदवार ठरवा. तरी तिने अचानक बाँब गोळा टाकला. हे तिचे वर्तन बघून सई आणि पुष्कर खूपच चिडले. सईचे म्हणणे इतकेच होते की मेघाने आधी त्याबद्दल त्या दोघांशी बोलायला हवे होते. नंतर मेघाने माफी मागितली आणि मी त्याबद्दल आधी तसा विचारच केला नव्हता. मला त्यावेळेला एकदम डोक्यात आले ते मी बोलून दाखवले हे स्पष्टीकरण अजिबातच पटणारे नव्हते. ज्या बाईच्या डोक्यात फक्त टास्क करण्याबाबतच विचार घोळत असतात ती असे एकदम करणे शक्यच नाही. दुसऱ्या टीम बद्दल सहानुभूती दाखवून त्यांच्या टीम मधून मते तिला मिळवायची होती.



आस्ताद साठी कॅप्टन पदासाठी मेघाने तिचे मत दिले. त्यावर आस्ताद आणि रेशला आनंदही झाला. पण त्यावर पुष्करने माती खाल्ली. मेघा आस्तादच्या एका गेम मध्ये त्याच्याविरुद्ध खेळत होती हे त्याने सर्वांसमोर जाहीर केले. त्यामुळे मेघा खूपच दुखावली. त्यामुळे झाले काय की आस्ताद आणि रेशम यांना कोलीतच मिळाले. आणि त्याही पुढे जाऊन जेव्हा नंतरच्या बऱ्याच टास्क नंतर परत कॅप्टन पदासाठी निवडीची वेळ आली तेव्हा मेघा म्हणाली मला पुष्करने सासू - जावई या गेम मध्ये खूप छळले आहे आणि त्यामुळे मी या पदासाठी योग्य आहे हे सांगितले. आणि एकूणच चर्चा सत्र आधीच्या विजयी टीमचे चालू होते. त्यांचा निर्णय होत नव्हता. आवाज खूप वाढत होते. नंतर सगळेच एकत्र झाले आणि मेघावर सगळ्यांनी मिळून तोफा झाडायला सुरवात केली. यात दुसऱ्या टीम मध्ये जाऊन सईने आणि पुष्कर ने चक्क माती खाल्ली आहे. आस्ताद आणि रेशम ही विरूद्ध टीम मेघा आणि सईला नेहमीच पाण्यात बघतात. पण सई आणि पुष्करने गप्प बसावे ना? काहीही झाले तरी मेघाविरूद्ध विरूद्ध टीम मध्ये जाऊन आरडा ओरडा करणे कितपत योग्य आहे? असे केल्याने सई आणि पुष्कर बद्दलचे मत चांगले होत नाहीये हे त्यांना कळायला हवे. पेक्षक बघत आहे. यात काय होणार आहे की मेघालाच जास्त मते मिळणार आहेत. सई बद्दल जितकी आरडाओरड होत आहे तितकी ती नक्कीच वाईट नाहिये.




मेघाने सासू-सून सासू - जावई या टास्क मध्ये मेघाने आधी पुष्करला खुप त्रास दिला. आणि त्याचा बदला म्हणून नंतर पुष्करने ही मेघाला खूप त्रास दिला. अर्थात त्रास देणे असाच टास्क होता आणि त्या त्रासाला कंटाळून गेम मधून बाहेर पडायचे होते. जश्याच तसेच झाले हे निर्विवाद. पण म्हणून लगेच पुढे जाऊन दुसऱ्या टीम मध्ये घुसून त्यांच्या आवाजात आपलाही आवाज मिळवणे हे सई ने आणि पुषकरने अजिबात चांगले केले नाहीये. त्यातूनही सई आणि पुष्करची चांगली फ्रेंडशिप आहे हे चांगलेच आहे पण म्हणून सईने फक्त पुष्करची बाजू घेऊन मेघाला बोलायला नको होते. तिने दोघांनाही समजावून सांगायला हवे होते की जे शर्मिष्ठाने केले. आस्दात तर एक नंबरचा डबल ढोलकी आहे. रेशम तर अजिबात कशात भाग घेत नाही. जशी मेघा टास्क कसा जिंकू याचा विचार करते तसेच सई कडून प्रेक्षकांची छान करमणूकही होते. सई पण सगळ्यांच्या ४० - ५० पोळ्या करते हे उषा नाडकर्णी यांनीच सांगितले आहे.. सई टास्क मध्ये डोकेही लढवते त्याचप्रमाणे ती करमणूकही करते. मेघाकडून करमणूक अजिबातच होत नाही. पुष्करने विचार करून थोडा संयम राखायला हवा होता हे अगदी मनापासून वाटते.
Rohini Gore

Monday, July 02, 2018

फोटोग्राफी

विल्मिंग्टन मध्ये राहत असताना मी वेदर चॅनल वर फोटो पाठवायचे वेदर शॉट ऑफ द डे करिता. ली रिंगर हे पाठवलेले फोटोज दाखवायचा टीव्ही वर. मी पाठवलेले सूर्योदय सूर्यास्ताचे ३० फोटोज त्याने टिव्ही वर दाखवले. नंतर आम्ही शहर बदलले आणि नॉर्थ कॅरोलायनाच्या पश्चिमेकडे रहायला आलो आधी पूर्वेकडे होतो. पश्चिमेकडे रहायला आल्यावर टिव्ही केबलचा झोन बदलला त्यामुळे मी पाठवलेले फोटो दाखवू शकत नाही.
ते फोटोज मी इथे शेअर करत आहे. अर्थात मी पाठवलेले काही फोटोज ली रिंगर त्याच्या पेजवर अपलोड करतो त्यामुळे खूप छान वाटते





सूर्यास्त

view from window before sunset - 27th June 2018 सूर्य जेव्हा म्हणतो चला आता मी भारतात जातो, उद्या भेटू परत , तेव्हा तो त्याचे रंग बदलायला लागतो. पांढरा शुभ्र दिसणारा सूर्य पिवळा होतो आणि नंतर तोच पिवळा रंग काही वेळ स्थिर होऊन तो लालसर रंगाकडे झुकायला लागतो. नंतर लाल चुटूक होतो आणि अंतर्धान पावतो. अंतर्धान पावताना त्याची किरणे आभाळात परावर्तीत होतात. जेव्हा आकाश निरभ्र असेल तेव्हा रंगांची उधळण होत नाही पण जेव्हा ढग असतील तेव्हा त्या ढगांमध्ये रंग घुसतात आणि क्षणाक्षणाला ते बदलत राहतात. काही वेळा हा रंग बदलण्याचा सोहळा खूप देखणा असतो. रंगांची नुसती उधळण असते. भगवा, गुलाबी, सोनेरी. आणि मग काही वेळाने होत्याचे नव्हते होते. रंगांच्या खुणा काळ्या निळ्या ढगांवर राहतात काही वेळ, आम्ही येऊन गेलो होतो असे सांगण्यासाठी.


Thursday, June 28, 2018

२८ जून २०१८

आज सकाळी ७ ला मला जाग आली तेव्हा विनू म्हणाला "वीज नाहीये" मोबाईल data वरून गुगलमध्ये शोधले असता वीज रात्री ८ वाजता येईल असे कळाले. काल मध्यरात्री २ वाजताच वीज गेली होती आणि म्हणून विनुची झोप उडाली होती. मी २ वाजेपर्यंत जागी असल्याने मला २ नंतर झोप लागली होती :D वीज गेल्यामुळे सर्व कारभार ठप्प होतातच पण इथे अमेरिकेत ते जरा जास्तीच ठप्प होतात. भारतामध्ये वीज जाते तेव्हा घरात गॅस सिलिंडर असल्याने स्वयंपाक, चहा, अंघोळीचे गरम पाणी या सर्व गोष्टी तरी करता येतात. इथे अमेरिकेत अपार्टमेंटमध्ये इलेक्ट्रीक शेगड्या असल्याने स्वयंपाक करता येत नाही. शॉवरला गरम पाणी नाही. शिवाय मायक्रोवेव्ह मध्ये चहा पण करता येत नाही. नेट बंद असल्याने सोशल मिडिया वर जाता येत नाही. व्होनेज फोन नेटशी जोडलेला असल्याने आंतर-राष्ट्रीय कॉल करता येत नाहीत. :(



हीटर कूलर नाहीत म्हणजे थंडी असेल तर बसा कुडकुडत ! :D सध्या उन्हाळा सुरू असल्याने कूलर जरी बंद असला तरी आमचे तरी फारसे अडत नाही. आम्ही खिडक्यांची दारं नेहमीच थोडी उघडी ठेवतो. जरा तरी बाहेरची हवा येऊद्या ना राव ! आज मला कामावर जायचे नव्हते .उद्या परवा आणि तेरवाही कामावर जाण्याचे वेळापत्रक आहे. आम्ही दोघेा कामावर जातो त्यामुळे मी आदल्यादिवशीच दोघांचे जेवणाचे डब्बे करून फ्रीज मध्ये ठेवते त्यामुळे आज खूप काही अडले नाही. विनुने थंडगार दूधातच प्रोटीन पावडर मिक्स करून प्यायले. तसे इथले लोक थंडगार दूधच पितात पण आम्हाला दूध गरम करून पिण्याची सवय आहे. शॉवरला थोडेफार कोमट पाणी असल्याने विनुने अंघोळ केली आणि तो कामावर निघून गेला. मला म्हणाला चहा ऑफीसमध्येच घेईन. मी पण कोमट पाणी तर कोमट पाणी, थंड नाही ना ! म्हणून लगेचच अंघोळ करून घेतली. थंडगार दूधात इंन्स्टंट कॉफी आणि साखर घालून कोल्ड कॉफी प्यायली. ती खूपच छान लागली. विचार केला की आपण कधीच उपवास करत नाही, या निमित्ताने करू. आणि जशी भूक लागेल तसे खाऊ. म्हणजे आज जेवणासाठी तेल तिखट मीठ पोहे खाऊ असा विचार केला पण तो फक्त विचारच राहिला. भाजी होती पण कणीक भिजवलेली नव्हती. अर्थात कणीक भिजवलेली असली तरी पोळ्या कश्या करणार होते मी? ज्यांना सकाळी उठल्यावर गरम चहा प्यायची सवय असते त्यांची अवस्था चहा न मिळाल्याने खूप वाईट होते, तशीच माझी झाली. अंघोळ करूनही चहा न प्यायल्याने पारोसे असल्यासारखेच वाटत होते.



सकाळचे १० वाजले आणि पोटात कावळे "काव काव" करायला लागले. ड्रेस घातला आणि इंगल्स मध्ये गेले. तिथे सँडविच खाल्ला. कोक प्यायला. संध्याकाळच्या खाण्याला कूकीज आणि पोटॅटो चिप्स घेतले आणि थोडावेळ कॅफेत बसून निघताना कॉफी घेतली आणि १ वाजेपर्यंत घरी आले. कूलर नसल्याने खूप गरम होत होते. सगळेच ठप्प असल्याने आडवी पडून राहिले. झोप लागली नाहीच पण खूप पोकळी निर्माण झाल्यासारखे वाटू लागले. तसे तर इथे स्मशान शांतताच असते. वीज गेल्याने त्यात जरा जास्तीच भर पडते. वीज असल्याने गाण्यांचा आवाज, आपलीमराठीवर मराठी मालिकांचा आवाज येत असतो त्यामुळे घर भरल्यासारखे वाटते आणि आवाजांच्या सान्निध्यात राहिल्याने आपण एकटे नाही याचा खोटा का होईना दिलासा मिळतो. आजच्या दिवसाचे वीज नसल्याचे कारण कळाले नाही. बहुतेक ट्रान्सफॉर्मर जळाल्याने फक्त शहराच्या काही भागातच काम चालू असल्याने वीज पुरवठा नव्हता असे मला इंगल्स मध्ये कळाले. या आधी २ ते ३ वेळा वीज नसल्याचे दिवस काढले होते पण त्यावेळेला वादळ वारे आणि पाऊसही होता.



रात्री ८ वाजता येणारी वीज ४ वाजताच आल्याने बरे वाटले. लगेचच पहिला चहा करून प्यायला आणि गरम गरम तिखट तिखट पोहे खायला केले. दुखणारे डोके बऱ्यापैकी शांत झाले. आज आता रात्री नेहमीप्रमाणेच पोळी भाजी करीन. डब्बे भरीन आणि उद्या कामाला जाईन. वीज गेल्याने आजचा दिवस नेहमीपेक्षा वेगळा गेला.
Rohini Gore

Sunday, June 03, 2018

पाऊस

पाऊस,,, आठवतोय मला,,, पावसाचे पाणी अंगणात साठायचे आणि मग आम्ही दोघी बहिणी कागदाच्या छोट्या मोठ्या होड्या करून पाण्यात सोडायचो,,, आठवतोय ,,, दुपारी वामकुक्षी घेत असताना जाग आल्यावर पूर्णपणे अंधारलेले असायचे,, कडकडाट चालू असायचा ढगांचा ,,, लख्खन वीज चमकायची आणि याची कोसळायला सुरवात,,, आठवतोय मला अमेरिकेत लांबलचक पत्र लिहिताना,, दार उघडे ठेवलेले असायचे,, पावसाळी वातावरण,, धोधो पाऊस,, अर्धवट लिहिलेलं पत्र सोडून गॅलरीत उभी राहिलेली मी आणि मन निघून गेलेलं भारतात,, आठवतोय मला पाऊस ,,, दिवसभर झिमझिमणारा आणि संध्याकाळी गारवा आल्यावर लगेच भजी करण्याची सुरसुरी,, आठवतोय पाऊस,,, जेव्हा जमीनीवर पडायला सुरवात व्हायची तेव्हा इच्छा व्हायची छत्री घेऊन चालायची,,, आठवतोय पाऊस,,,उन्हाच्या तलखीमुळे पहिल्या पावसाच्या सरी अंगावर घेतल्यावर सुखाची होणारी बरसात,, आठवत आहेत मला असे बरेच पावसाळे !! ये रे ये रे पावसा,,, तू येत रहा, तुझ्या येण्याची मी नेहमीच आतूरतेने वाट पाहत होते,,, पाहत आहे,,, पाहत राहीन. :)
Rohini Gore

Saturday, June 02, 2018

२ जून २०१८

आजचा दिवस खूप वेगळा आणि छान गेला. बरेच महिने झाले असतील, रोजनिशी लिहिली गेली नाही. आज ती लिहाविशी वाटली. एक तर नोकरीमुळे वेळ मिळत नाही. शनिवार रविवार पैकी एक दिवस कधी कधीऑफ मिळतो, तो आज मिळाला. गेला आठवडा भर धोधो हा शब्द कमी पडेल इतका पाऊस झाला. एक वादळ थोडेसे लांबून जात होते आणि नॉर्थ कॅरोलायना राज्यामध्ये वेस्टर्न भागातील काही शहरांमध्ये रोजच्या रोज पाऊस पडत होता. आर्द्रता भरपूर होती. आमच्या जवळच्या शहरात पूरही आला होता. पावसामुळेच मनात आपोआप जे आले ते काल लिहिले. काल झोपही छान लागली आणि सकाळी स्वच्छ सूर्यप्रकाश बघायला मिळाला आणि त्यामुळेच खूप उत्साह आला.


आज कधी नव्हे तो केसांना रंग लावला. नेहमीचीच पोळी भाजी होती आणि स्वीट डीश म्हणून रताळ्याची खीर केली. इंडियन स्टोअर्स मध्ये मला रताळी दिसली आणि ती आणल्याने खीर केली गेली. दुपारी मनसोक्त झोप काढली. चहा पिऊन विनुने मला मॉलला सोडले आणि तो चालायला गेला. मी खरे तर मॉलला जाणार नव्हते पण मागच्या सोमवारी मला एक कानालतेआवडले होते. लोंबते कानातले होते आणि छान होते. मनात भरले होते. २० चे १० डॉलर्स ला होते. पण ते घेतले नाहीत. ते असतील तर ते आज घेणार होते पण नेमके ते तिथे नव्हते. बेल्क मध्ये फेरफटका मारला आणि टॉप्स बघत होते. सेल होता. दोन टॉप्स घेतले एक काळा आणि एक हिरव्या रंगाकडे झुकणारा खूपच वेगळा रंग होता. त्यातला एक टॉप मला कितीला पडला असेल ? चक्क १ डॉलर ८० सेंटला !! खूप खुश झाले मी !



नंतर एका दुकानात गेले तिथे पण एक कानतले आवडून गेले.तेही घेतले. खूपच छान आहेत. तर आजचा दिवस असा काहीतरी वेगळाच होता तर !अश्या रितीने रात्रीचे जेवण करून उद्याचा डब्बा भरून रोजनिशी लिहायला बसली आहे. चला उद्या कामावर जायचे आहे ! :) :D
 
 

Thursday, May 03, 2018

शिंपल्याची कलाकुसर


विल्मिंग्टनला राहत असताना समुद्रावर जाणे व्हायचे आणि तिथे गेल्यावर अर्थातच शिंपले वेचणे व्हायचे.  शिंपल्यांची मला सुचलेली कलाकुसर
बनवली आहे.

Tuesday, March 06, 2018

फूटपाथ

फूटपाथ आपल्या सर्वांच्याच परिचयाचा आहे. फूटपाथ म्हणजे मुख्य रस्ताच्या बाजूने काढलेली एक पायवाट की ज्यावरून आपण सुरक्षित चालू शकतो. एकीकडे वाहनांची वर्दळ असते. वाहने कशी जात आहेत यावरून एक नजर टाकता येते. तसेच वाहने चालवणाऱ्यांनाही एक नजर फुटपाथाकडे टाकता येते. असा हा फूटपाथ माझ्या आयुष्यात आला. त्याचा सहवास साधारण सव्वा ते दीड वर्षांचा होता. किती आधार वाटायचा मला याचा !

तब्बल १० वर्षानंतर आम्ही आमचे राहते घर सोडले आणि विनायकच्या नोकरीनिमित्ताने दुसऱ्या शहरात आलो. ज्या जागेत आलो ती आम्हाला घ्यावीच लागली. अपार्टमेंटच्या शोधकार्यात चांगला अनुभव आला नाही. शिवाय जे अपार्टमेंट उपलब्ध होते ते मागच्या बाजूला की जिथून फक्त आणि फक्त झाडेच दिसायची. आम्हाला दोघांनाही चालायला खूप आवडते. एके दिवशी विनायक बाहेर फिरायला म्हणून पडला आणि मला येऊन सांगितले की "आपल्या अपार्टमेंटच्या आवारातून बाहेर पडल्यावर एक फुटपाथ लागतो तो थेट इंगल्स ग्रोसरी स्टोअर्स पर्यंत पोहोचतो. तू पण फिरून ये एकदा"



नवीन शहरी विनायक ऑफीसला जायला लागला पण ऑफीसला जाताना पाऊण तास आणि येताना पाऊण तास वेळ. त्यामुळे दुपारच्या जेवणाचा डबा घेऊन जायचा. सकाळी ८ ला निघायचा ते रात्री ७ ला यायचा. दिवसभर मी एकटीच ! आधी ज्या शहरात आम्ही राहत होतो तेव्हा विनायक दुपारच्या  जेवणाला घरी यायचा. त्यामुळे मला थोडीका होईना त्याची सोबत मिळायची व बाकीचा वेळ मी एकेक उद्योग करत रहायचे. दहा वर्षे करत राहिले. रेसिपी लेखन, इतर लेखन, फोटोग्राफी,बदकांना तळ्यावर जाऊन
ब्रेड घालणे, पब्लिक लायबरी मध्ये जाऊन काम करणे, कॉलेजला जाणे. इ. इ. इ. बरेच काही केले. प्रत्येकाला कुठेतरी पुर्णविराम द्यावा लागतो. तेच तेच करण्यातकुठेतरी खूप कंटाळवाणे होऊन जाते आणि नंतर दुसरे काही उद्योग शोधून त्यात मग्न होऊन जातो.



या फूटपाथने मला दुसरे काही शोधण्यात मदत केली. मी खूप ऋणी आहे या फूटपाथाची ! यावरून चालताना मला आधार तर वाटायचाच पण वेगवेगळ्या ऋतूंमध्ये चालताना अनुभव व आनंद मिळाला. चालायला ५० मिनिटे लागायची. या फूटपाथवरून चालत जाऊन इंगल्स मध्ये थोडा वेळ घालवल्यामुळे एकदा नोकरीबद्दलचे विचारले असता मला इथे इंगल्स मध्ये नोकरी लागली. सुरवातीला मी वेळ जाण्याकरता या फूटपाथावरून चालत जायचे आणि यायचे. जाताना, येताना व इंगल्स्मध्ये थोडा वेळ बसून, तिथली स्टार बक्स मधली कॉफी पिऊन यायचे. सर्व मिळून माझा तीन तासांचा वेळ जायचा. छान वाटायचे. सकाळी आवरून १० ला निघायचे ते १ पर्यंत जेवायच्या वेळेला घरी यायचे. डोंगराळ भाग असल्याने रस्त उंचसखल आहेत. कधी चढण तर कधी उतरण. एके ठिकाणी थांबायचे थोडे. सिमंटचे दोन कट्टे आहेत समोरासमोर थोडे उंचीला लहान सहज बसता येण्याजोगे. त्यावर बसून थोडा दम खायचे आणि मग निघायचे.

जेव्हा मला इंगल्स मध्ये नोकरी लागली तेव्हा कामावरून येताना फूटपाथवरून चालत यायचे. कामावरून
निघण्याची वेळ ४ होती. निघण्यापूर्वी मी कॉफी आणि थोडेसे काही खाऊन निघायचे. कामाला जाताना जी बॅग होती त्यामध्ये जय्यत तयारी असायची. इथे पाऊस केव्हाही पडतो. कामावर सकाळी जाताना वेदर चॅनलवरचे हवामान पाहायचे. शिवाय हवामानाच्या वेबसाईटवर तासातासाचे हवामान पण नोंदवलेले असते. ते पाहून ४ वाजता नक्की कोणत्या प्रकारचे हवामान आहे हे बघावेच लागायचे. पाऊस असेल तर छत्री आठवणीने न्यावी लागायची. नुसता झिमझिम पाऊस असेल तरी सुद्धा !

थंडीमध्ये कोट, टोपी, मफलर, हातमोजे ठेवायचे. पाणी पिण्याची बाटली, शिवाय थोडीफार कुकीज असायचे. माझे कामावरचे दिवस आठवड्यातून ४ दिवस, त्यातले २ दिवस सोमवार ते शुक्रवार मधले असायचे. प्रत्येक दिवस वेगळा असायचा. कधी झिमझिमणारा पाऊस तर कधी विजा चमकून कोसळणारा. थंडी मध्ये कधी झोंबणारे वारे तर कधी वारे अजिबात नसून
फक्त गोठवणारी थंडी असायची. कधी खूप ढगाळलेले वातावरण तर कधी उनसावलीचा खेळ ! उन्हाळ्यात प्रखर उन. या दिवसात कोट छत्रीचे ओझे नसायचे. पण उन्हाचे चटके खूप बसायचे. जसे थंडी मध्ये खूप थंडी लागू नये म्हणून झपाझप चालणे तसेच उन्हाळ्यात चटके
बसू नयेत म्हणून
पाऊले पटापट उचलायला लागायची. जेव्हा ढगाळलेले वातावरण असायचे तेव्हा रमतगमत छान वाटायचे चालायला.
 एक ना अनेक वेगवेगळ्या तऱ्हा. स्नो पडून गेल्यावर व पडत असताना मजा काही वेगळीच. जेव्हा थंडी आणि बोचऱ्या वाऱ्याची भर असायची तेव्हा मफलर खूपच उपयोगी पडायचा. चालताना समोरून वारे यायचे ते अडवण्याकरता नाकापाशी मफलर धरायचे.

क्रमश : .....